Τι πιο ωραίο είναι
να είσαι αυτό που είσαι.
Καβαλάρης στο άλογό σου να σταματάς
όπου θέλεις και να κάνεις ό,τι θέλεις.
Κάποιες φορές
τα καταφέρνεις, κάποιες όχι.
Και η κούραση είναι πιο γρήγορη
απ' τη ζωή και δύσκολη, εκτός και αν την... υποτάξεις σαν ερωμένη,
την κερδίσεις και πλαγιάζεις μαζί της.
Τότε μπορεί, λέω μπορεί, να ακούσεις
τη φωνή της, φωνή που μοιάζει σαν απόηχος που αφήνει ένας άδειος κουβάς
που πέφτει σε ξερό μαγγανοπήγαδο... κι εσύ επιμένεις, επιμένεις μέχρι που
κάνεις το πηγάδι να δακρύζει κι ο κουβάς να ανεβοκατεβαίνει και να ποτίζει
γύρω του τις ξέρες...
Τότε επανέρχεται η φωνή στα φυσιολογικά της επίπεδα,
φωνή που μοιάζει σαν τη δική σου και σε κρατά δέσμιο...
Πολλές οι ξέρες,
πού να τις αντέξεις...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου