Navi Voice

 
​Το «ενεργειακό λαιμόκομμα» του πλανήτη

​Τα Στενά του Ορμούζ δεν είναι απλώς ένας δίαυλος· είναι η αρτηρία από την οποία περνάει το «αίμα» της παγκόσμιας οικονομίας: το πετρέλαιο. Σχεδόν το 20% έως 30% του συνόλου του πετρελαίου που καταναλώνεται καθημερινά σε ολόκληρο τον κόσμο μεταφέρεται μέσω αυτών των υδάτων με δεξαμενόπλοια.

​Από το Κουβέιτ, το Ιράκ, τη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τα πλοία φορτωμένα με μαύρο χρυσό και υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG) ξεκινούν το ταξίδι τους προς τις αγορές της Ασίας, της Ευρώπης και της Αμερικής. Αν τα Στενά κλείσουν, οι τιμές της ενέργειας θα εκτοξεύονταν παγκοσμίως μέσα σε λίγες ώρες.

Τι είναι η περίφημη «Παγίδα»;

Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον πολιτικό επιστήμονα Graham Allison για να περιγράψει μια επικίνδυνη δυναμική: Όταν μια ανερχόμενη δύναμη απειλεί να εκτοπίσει μια κυρίαρχη δύναμη, ο πόλεμος γίνεται σχεδόν αναπόφευκτος.

Στην αρχαιότητα, η Αθήνα ήταν η ανερχόμενη δύναμη που γιγαντωνόταν, και η Σπάρτη η κατεστημένη δύναμη που ένιωθε την απειλή. Ο Θουκυδίδης διέγνωσε ότι η πραγματική αιτία του πολέμου δεν ήταν οι επιμέρους αφορμές, αλλά ο φόβος που προκάλεσε η αύξηση της αθηναϊκής ισχύος στους Σπαρτιάτες.

Τα τρία «γρανάζια» της σύγκρουσης

Σύμφωνα με τον Θουκυδίδη, τα κράτη (όπως και οι άνθρωποι) κινούνται από τρία βασικά κίνητρα που συχνά οδηγούν στην παγίδα:

Δέος (Φόβος): Η ανασφάλεια που νιώθει ο «πρώτος» όταν βλέπει τον «δεύτερο» να πλησιάζει.


Τιμή: Το γόητρο και η ανάγκη μιας δύναμης να αναγνωρίζεται η αξία της στο διεθνές στερέωμα.


Ωφέλεια (Συμφέρον): Ο έλεγχος των πόρων, του εμπορίου και της οικονομίας.

Η Παγίδα στον 21ο Αιώνα

Αν αντικαταστήσουμε τη Σπάρτη με τις ΗΠΑ και την Αθήνα με την Κίνα, έχουμε την απόλυτη εφαρμογή της θεωρίας στις μέρες μας. Η ιστορία μας διδάσκει ότι αυτή η δομική πίεση δημιουργεί ένα περιβάλλον όπου ακόμη και ένα τυχαίο γεγονός —μια παρεξήγηση ή μια μικρή πρόκληση— μπορεί να πυροδοτήσει μια γενικευμένη σύγκρουση που κανείς δεν ήθελε πραγματικά.

Είναι ο πόλεμος μοιραίος;

Η μελέτη του Χάρβαρντ έδειξε ότι στα τελευταία 500 χρόνια, από τις 16 φορές που υπήρξε τέτοια «μετατόπιση ισχύος», οι 12 κατέληξαν σε πόλεμο. Ωστόσο, οι υπόλοιπες 4 μας δείχνουν ότι η καταστροφή δεν είναι νομοτέλεια. Η διπλωματία, η οικονομική αλληλεξάρτηση και η πυρηνική αποτροπή είναι τα σύγχρονα «φρένα» στην παγίδα.

Το μάθημα για το σήμερα

Η «Παγίδα του Θουκυδίδη» μας προειδοποιεί ότι οι ηγέτες πρέπει να είναι εξαιρετικά προσεκτικοί. Όπως έλεγε και ο ίδιος ο ιστορικός, το έργο του γράφτηκε για να είναι ένα «κτήμα ες αεί», ένα εργαλείο για να καταλαβαίνουμε το μέλλον μέσα από το παρελθόν.

Σε έναν κόσμο που το 2026 μοιάζει πιο περίπλοκο από ποτέ, η μελέτη του Θουκυδίδη μας θυμίζει ότι η μεγαλύτερη πρόκληση δεν είναι να κυριαρχήσεις επί του άλλου, αλλά να διαχειριστείς την αλλαγή χωρίς να καταστραφούν και οι δύο.

Τα αγάλματα είναι κατασκευαστικά αδύνατον να πραγματοποιηθούν γιατί κυριολεκτικά υπερβαίνουν τις πλαστικές ιδιότητες τού μαρμάρου ή τις δυνατότητες των ανθρώπινων εργαλείων!
Και πράγματι, η σινδόνη του «Κεκαλυμμένου Χριστού» τού Τζουζέπε Σανμαρτίνο και το πέπλο τής «Σεμνότητας» τού Αντόνιο Κοραντίνι αποτελούνται ούτε λίγο ούτε πολύ από… διαφανές μάρμαρο! Κυριολεκτικά!

Μάρμαρο που σμιλεύτηκε σε πάχος μόλις 2-3 χιλιοστών! Ο επισκέπτης μένει άναυδος, στην ιδέα ότι κάθε ένα από αυτά τα αριστουργήματα, κατασκευάστηκε εξ’ αρχής από μάρμαρο.

Αυτό φαίνεται αδιανόητο και στον πιο λογικό άνθρωπο! Είναι αδύνατον η σμίλη και τα άλλα εργαλεία ενός γλύπτη, να περάσουν μέσα στις πολλές πτυχές που σχηματίζει το δίχτυ και να το δημιουργήσουν».

Κι όμως τα αγάλματα είναι εκεί. Υπάρχουν ως ζωντανή απόδειξη. Έχουν και ένα κοινό στοιχείο: οι γλύπτες που τα φιλοτέχνησαν δεν ήταν και τόσο διάσημοι ούτε διέθεταν κάποιες ξεχωριστές ικανότητες (που θα είχαν αποτυπωθεί και σε άλλα έργα τους). Και οι δυο τους όμως συνεργάστηκαν για την κατασκευή των γλυπτών με τον μεγάλο αλχημιστή Ραïμόντο Ντι Σάνγκρο, τον επονομαζόμενο «Πρίγκιπα τού Σανσεβέρο»!

Όπως δε φαίνεται να προκύπτει από την διασωθείσα συμβολαιογραφική πράξη που συνήφθη στις 25/11/1752 μεταξύ τού Ντι Σάνγκρο και τού Giuseppe Sanmartino, η μαρμάρινη, εξωπραγματικής πλαστικότητας σινδόνη που καλύπτει τον «Κεκαλυμμένο Χριστό» κάποτε υπήρξε… ένα κανονικό βαμβακερό σεντόνι, ένα πέπλο κυριολεκτικά «απολιθωμένο», το οποίο βάσει κάποιας παράξενης αλχημιστικής μεθόδου, μετατράπηκε σε ένα λεπτό στρώμα μαρμάρου αναμεμιγμένο με καρμίνιο! Δηλαδή κανονική μεταστοιχείωση! Και να ’ταν μόνο αυτό; Υπάρχει και μια άλλη απίστευτη δημιουργία τού διαβόητου αλχημιστή που προκαλεί σοκ:

«Δύο σιδερένιοι σκελετοί, ενός άνδρα και μιας γυναίκας που εκτός από τα σιδερένια οστά έχουν περιπλεγμένα γύρω τους με απίστευτη ακρίβεια το κυκλοφορικό σύστημα τού ανθρώπου, και αυτό όμως μεταλλικό! […] Όποιος δει από κοντά το εκπληκτικό αυτό έργο, μένει έκθαμβος από την απίστευτη λεπτομέρεια με την οποία έχουν παρουσιαστεί όλες οι ανθρώπινες φλέβες και αρτηρίες!

Ακόμη και οι μικρότερες και πιο ασήμαντες! […] Αυτό που είναι πέραν πάσης αμφιβολίας είναι το ότι κανείς μεταλλουργός ή καλλιτέχνης, όση τέχνη και όσες γνώσεις ανατομίας και αν διαθέτει, δεν μπορεί ούτε σήμερα να κατασκευάσει ένα τέτοιο ακριβέστατο σιδερένιο αντίγραφο τού ανθρώπινου κυκλοφορικού συστήματος!»

«Ταυτόχρονα όμως ο παρατηρητής θα νιώσει μια ανατριχίλα, γιατί αισθάνεται ότι οι τρομερές φήμες που υπάρχουν για το συγκεκριμένo έργο, είναι αλήθεια… Τι λένε αυτές οι φήμες;

Ότι ο τρομερός πρίγκιπας εισάγοντας στο αίμα κάποια αλχημιστική ουσία, μετέτρεψε σε σίδηρο το αίμα και τα οστά ενός αληθινού ανθρώπινου σώματος τού οποίου τα υπόλοιπα στοιχεία όταν έλιωσαν άφησαν το σιδερένιο ‘‘υπόλοιπο” που βλέπουμε σήμερα!».


Σύμφωνα δε με τον θρύλο, ο «Πρίγκιπας τού Σανσεβέρο» ο οποίος «στην εποχή του θεωρήθηκε ένας σκοτεινός μάγος που προκαλούσε τρόμο στις λαϊκές μάζες, […] αναζητούσε είτε ‘‘εθελοντές” είτε έβρισκε σώματα πολύ πρόσφατα πεθαμένων ανθρώπων και ασκούσε πάνω τους την τέχνη του!»

Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις, ότι κατά την κατασκευή τους, εφαρμόστηκαν μέθοδοι που δεν είμαστε σε θέση να αναγνωρίσουμε και να εξηγήσουμε σήμερα.


Ωστόσο, εύλογα θα αναρωτηθεί κάποιος, μήπως υπάρχουν τρόποι επέμβασης στην ύλη, που διαφεύγουν (ή αποσιωπώνται) από τη σημερινή κατεστημένη επιστήμη...
...Όταν ο νους συνέλθει από το πρώτο σοκ, καθώς αντικρίζει αυτά τα απίστευτα «αγάλματα», έχει δύο επιλογές:

• Να απωθήσει, ή να ερμηνεύσει όπως-όπως αυτό που βλέπει, προστατεύοντας από την κατάρρευση το σύστημα λογικής του...

• Ή να δεχθεί ότι ο φοβερός Πρίγκηπας του Σανσεβέρο μπορούσε πράγματι να μετατρέπει σε μάρμαρο όποια ύλη ήθελε, όπως ρητά λέει το καταπληκτικό συμβόλαιο που έχει διασωθεί και περιέχει μάλιστα και την αλχημιστική συνταγή που χρησιμοποίησε...

Στην πρώτη περίπτωση, ο επισκέπτης, αποχωρεί «ασφαλής», αλλά με ένα μεγάλο ερωτηματικό να πλανάται βαθιά μέσα του.

Στη δεύτερη, νιώθει την επιθυμία να «βουτήξει» στα βαθιά νερά της αλχημείας και των τρομερών γνώσεων που κάποιοι τις κράτησαν μακριά από το κοινό, ως επτασφράγιστο μυστικό, εξασφαλίζοντας έτσι εξουσία και δύναμη για τον εαυτό τους και μόνο...

Στα υπόγεια εργαστήρια του παλατιού του, ο Ραïμόντο Ντι Σάνγκρο Σανσεβέρο στο Largo San Domenico Maggiore, αφοσιώθηκε σε πειράματα σκοτεινά και παράξενα, στα πιο διαφορετικά πεδία των επιστημών και των τεχνών.

Από τη χημεία και την υδροστατική, ως την τυπογραφία και την μηχανική, πέτυχε καταπληκτικά αποτελέσματα και χαρακτηρίσθηκε «καταπληκτικός» από τους συγχρόνους του. Ωστόσο, όλοι φάνηκαν πάντοτε εξαιρετικά απρόθυμοι να αποκαλύψουν τα «μυστικά» του και τις λεπτομέρειες για τις εφευρέσεις του.

Ο πρίγκιπας μιλούσε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες, όπως επίσης αραβικά και εβραϊκά. Κινήθηκε σε υψηλότερους κοινωνικούς κύκλους. Ήταν μεγάλος θαυμαστής του Leonardo da Vinci: του εφευρέτη, επιστήμονα και ζωγράφου, που ενδιαφέρθηκε για το ανθρώπινο σώμα, αλλά επίσης και για την αλχημεία, αν και δεν έγινε ποτέ σαφές κατά πόσον αυτός άσκησε την συγκεκριμένη τέχνη.

Στους επιστημονικούς κύκλους, ο Ραïμόντο Ντι Σάνγκρο Σανσεβέρο είναι γνωστός ως εφευρέτης: όντας ακόμη φοιτητής, εντυπωσίασε τους δασκάλους του με την κατασκευή ενός πτυσσόμενου μηχανισμού, σώζοντας έτσι μια σημαντική θεατρική παράσταση. Όπως ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι, είχε κι αυτός πάθος για τις πολεμικές μηχανές.

Είναι γνωστό ότι ο Ραïμόντο Ντι Σάνγκρο ήταν ηγετικό μέλος του Τεκτονισμού. Ήταν, στην πραγματικότητα, ο επικεφαλής της ναπολιτάνικης Μασονικής Στοάς, μέχρι που τον αφόρισε η Εκκλησία. Περιέργως όμως, ο Πάπας Βενέδικτος ο XIV ανακάλεσε πολύ σύντομα τον αφορεσμό του.

Για ορισμένους σχολιαστές, αυτό οφειλόταν στο γεγονός ότι ο Πάπας ανακάλυψε ότι όλες οι κατηγορίες εναντίον του πρίγκιπα ήταν προϊόν συκοφαντίας και φθόνου από τους εχθρούς και τους πολεμίους του. Για άλλους, ήταν απλώς το αποτέλεσμα πολιτικών ελιγμών που εφάρμοζε ο ποντίφικας, ενώ για κάποιους τρίτους ήταν το αποτέλεσμα μιας σκοτεινής συμμαχίας που συνήφθη μεταξύ των δύο ισχυρών εκείνων ανδρών.

Ο Ντι Σάνγκρο παραδόξως επίσης συνδέεται με τον κόμητα Καλιόστρο (Cagliostro), άλλη μια αινιγματική φυσιογνωμία και έναν από τους πιο διάσημους Τέκτονες, ο οποίος σύμφωνα με την παράδοση ήταν εμπνευστής του.


Το 1790, μπροστά σε ένα δικαστήριο της ρωμαϊκής Ιεράς Εξέτασης, ο Καλιόστρο ισχυρίστηκε ότι όλες οι γνώσεις του σχετικά με την αλχημεία (αυτή ήταν η κατηγορία που τον βάραινε), προέρχονταν από «έναν πρίγκιπα ο οποίος είχε ένα μεγάλο πάθος για τη χημεία» και πως εκείνος τον είχε διδάξει, πολλά χρόνια πριν στη Νάπολη.

Οι δικαστές δεν τον πίστεψαν και δεν έδωσαν καμία βαρύτητα στα λόγια του. Εν τούτοις, κανένα στοιχείο σχετικά με αυτή τη δίκη δεν είναι διαθέσιμο! Όλα τα πρακτικά από τη δίκη χαρακτηρίστηκαν απόρρητα και μέχρι σήμερα παραμένουν εγκλωβισμένα στο εσωτερικό του Βατικανού…

Ο πρίγκιπας συνέχισε να πειραματίζεται στο κελάρι του παλατιού του, στο San Domenico Maggiore. Όμως οι φήμες για τα παράξενα πειράματα δεν μπορούσαν να καταλαγιάσουν. Ανησυχητικοί ψίθυροι έλεγαν πως ο πρίγκιπας κωδικοποιούσε την εργασία του με παράξενα σύμβολα.

 Πιστεύεται μάλιστα ότι μέσα στην εκκλησία του Σανσεβέρο περιέχεται πράγματι μια κρυπτογραφημένη μασονική επιγραφή, ένα μήνυμα που πολλοί έχουν προσπαθήσει να ξεδιαλύνουν, πλην όμως ανεπιτυχώς.

Όταν εξετάζουμε το εκκλησάκι σήμερα, υπάρχουν ορισμένα χαρακτηριστικά που έχουν συμβολικές προεκτάσεις – πράγματα τα οποία εξηγούν οι ξεναγοί.Μερικά χαρακτηριστικά έχουν «διπλό entendre» (διπλή σημασία), που υποδηλώνουν ότι ο Ντι Σάνγκρο μπορεί να ήταν πράγματι γνώστης κάποιας απόκρυφης παράδοσης, αλλά οι ενδείξεις είναι σποραδικές και μερικές φορές αντιφατικές.


Στο τέλος της βόλτας στο εκκλησάκι, ο επισκέπτης οδηγείται κάτω σε ένα μικρό σπήλαιο. Τα αρχικά σχέδια δείχνουν ότι αυτό το δωμάτιο προοριζόταν για τον ενταφιασμό κάποιων ανθρώπων. Για άγνωστο λόγο όμως, το έργο δεν ολοκληρώθηκε.


Στο δάπεδο υπάρχει μια ορθογώνια μαρμάρινη πλάκα, φανερή ένδειξη ότι εδώ κάποτε είχε εναποτεθεί ο «Κεκαλυμμένος Χριστός» του Giuseppe Sanmartino. Ωστόσο εκεί μέσα, σε δύο γυάλινες προθήκες βρίσκονται οι παράξενοι σκελετοί ενός άνδρα και μιας γυναίκας. Φλέβες και αρτηρίες και των δύο αυτών ατόμων, παραμένουν απολύτως άθικτες!


Ο σκελετός της γυναίκας, φαίνεται να έχει τα μάτια άθικτα, σχεδόν γυαλιστερά, αλλά με μια πραγματικά τρομοκρατημένη έκφραση. Αλλά αυτό που είναι αξιοσημείωτο είναι οι φλέβες και τα εσωτερικά της όργανα, τα οποία λογικά θα έπρεπε να διαλυθούν αμέσως μετά το θάνατο. Αντ’ αυτού, παραμένουν σε άριστη κατάσταση αιώνες μετά.


Η καρδιά της διατηρείται ολόκληρη και μπορείτε να δείτε ακόμα και τα αιμοφόρα αγγεία μέσα στο στόμα της. Ήταν έγκυος και στην κοιλιά της, είναι ορατός ο πλακούντας από τον οποίο φαίνεται ο ομφάλιος λώρος που ένωνε το έμβρυο.


Πιστεύεται ότι χορηγήθηκε κάποιο είδος ενδοφλέβιας ένεσης με κάποια ουσία, η οποία κατά την είσοδό της στο κυκλοφορικό σύστημα, μπλοκάρισε τα αγγεία σταδιακά, μέχρι του σημείου που προκάλεσε και το θάνατο του θύματος. Σε αυτό το σημείο, η ουσία μπορεί να «μεταλλοποίησε» φλέβες και αρτηρίες, διατηρώντας τις, χωρίς αποσύνθεση.

Άλλοι αναφέρουν ότι η μέθοδος διατήρησης πραγματοποιήθηκε σε πτώματα, αλλά ωστόσο, το αίμα δεν ταξιδεύει σε ένα νεκρό σώμα, πολλαπλασιάζοντας έτσι το μυστήριο.


Εάν σε όλα αυτά προσθέσουμε και το όνομα του Αλχημιστή, το: di Sangro που ετυμολογικά τουλάχιστον παράγεται από το ισπανικό sangre (αίμα), και που παραπέμπει εύκολα σε προσωνύμιο ανθρώπου που ήξερε τα πάντα σχετικά με το αίμα και την κυκλοφορία του, τότε το μυστήριο όχι μόνο μεγαλώνει αλλά γίνεται και έντονα ανησυχητικό.


Αλλά αυτό δεν είναι και το μόνο πρόβλημα… Η σύριγγα που θα έπρεπε να πραγματοποιήσει την υποδόρια ένεση, εφευρέθηκε εκατό χρόνια αργότερα από έναν χειρουργό της Λυών, τον Carlo Gabriele Pravaz (1791-1853)!

Δεν είναι λοιπόν περίεργο που κουτσομπολιά και άγριες φήμες, ξέσπασαν στη θέα των συγκεκριμένων σκελετών. Κάποιοι ισχυρίστηκαν ότι ο Ραïμόντο Ντι Σάνγκρο «ήταν μάγος και διαβολικός αλχημιστής που άρπαζε ανθρώπους, με σκοπό να εκτελεί ειδεχθή πειράματα στους οργανισμούς τους».


Και κάτι τελευταίο: Υπάρχει μια μικρή "ανωμαλία" στον Χριστό που καλύπτεται με το πέπλο, καθώς πάνω από το ρουθούνι του, διακρίνεται μια μικρή εσοχή ως εάν η σινδόνη να έχει διηθηθεί από την ανάσα κάποιου που προσπαθεί να εισπνεύσει εναγωνίως αέρα. Αυτός που χρησίμευσε ως μοντέλο για τον Ιησού, ήταν ζωντανός, εκείνη τη στιγμή, προσπαθώντας να ανασάνει, ή νεκρός;

Ο πραγματικός Ιησούς εξαφανίστηκε από τον τάφο του - αλλά δεν είναι ο μόνος. Ο καθένας μπορεί ακόμη να δει την ταφόπλακα του πρίγκιπα στο παρεκκλήσι.


Πέθανε στις 22 Μαρτίου του 1771, «από μια ξαφνική ασθένεια που προκλήθηκε από τα πειράματά του». Κατά τη διάρκεια μιας μακράς νύχτας που πέρασε στο εργαστήριό του, εισέπνευσε κατά πάσα πιθανότητα, ή κατάπιε κάποια τοξική ουσία, η οποία όμως αυτή τη φορά απέβη φονική. Η σαρκοφάγος του, ωστόσο, δεν περιέχει το σώμα του!!! Κάποιος το έκλεψε. Άγνωστο όμως γιατί…

1. Ψηφιακός Βοηθός για τις Πανελλήνιες;

​Το άγχος των εξετάσεων είναι στο DNA του Έλληνα μαθητή. Το AI αλλάζει τα δεδομένα:
​Εξατομικευμένη προετοιμασία: Υπάρχουν πλέον πλατφόρμες που αναλύουν τα λάθη του μαθητή σε διαγωνίσματα και του προτείνουν συγκεκριμένη ύλη για επανάληψη, κάνοντας τη μελέτη πιο στοχευμένη.

Το κύμα των διαδηλώσεων στον αραβικό κόσμο έχει αναδείξει για άλλη μία φορά τη δύναμη του δικτύου AlJazeera, η επιρροή του οποίου στη Μέση Ανατολή θεωρείται δεδομένη.

Το τελευταίο, μάλιστα, δημιουργεί ανησυχίες στις κυβερνήσεις της περιοχής, με την Αίγυπτο να απαγορεύει πρόσφατα στο δίκτυο να μεταδώσει τις κινητοποιήσεις και τους δημοσιογράφους του να στοχοποιούνται από υποστηρικτές της κυβέρνησης.

Το AlJazeera μεταδίδει διαρκώς τις εικόνες σύγκρουσης και διαδηλώσεων στην Αίγυπτο. Στο κάτω μέρος της οθόνης, οι νεότερες εξελίξεις περνούν χωρίς διακοπή με κόκκινα γράμματα, ενημερώνοντας όλους εκείνους που παρακολουθούν – και είναι πολλοί – ότι ο αραβικός κόσμος βρίσκεται σε κρίση. Κανένα άλλο αραβικό τηλεοπτικό δίκτυο, ημερήσια εφημερίδα ή τηλεοπτικές σταθμός δεν φτάνει στους συνολικά 360 εκατ. Άραβες. Ο τηλεοπτικός σταθμός AlJazeera, στην αραβική γλώσσα, «μπαίνει» σε περίπου 50 εκατ. νοικοκυριά.

Το δίκτυο είναι πανίσχυρο στον αραβικό κόσμο, όπου ασκεί μεγαλύτερη επιρροή από το CNN ή το BBC. Δεν αποτελεί, όμως, απλώς ένα ενημερωτικό δίκτυο, αλλά και έναν πολιτικό παράγοντα, που έχει μια αίσθηση αποστολής.

Πριν από περίπου 2 εβδομάδες, το Al-Jazeera αποκάλυψε ότι η Παλαιστινιακή Αρχή προετοιμαζόταν να κάνει εκτεταμένες παραχωρήσεις στις διαπραγματεύσεις της με το Ισραήλ. Επί ολόκληρες ημέρες το δίκτυο δημοσίευε καθόλου κολακευτικές πληροφορίες για την Παλαιστινιακή Αρχή, με την τελευταία να το κατηγορεί για εκστρατεία εναντίον της και στήριξη της Χαμάς με τη βοήθεια προπαγάνδας.

Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά το γερμανικό περιοδικό Spiegel, το ΑlJazeera φαίνεται να αποκτά τόση δύναμη τον τελευταίο καιρό, που οι ίδιες οι κυβερνήσεις ανησυχούν για την ισχύ του δικτύου να παρακινήσει λαϊκές εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο. Το αιγυπτιακό καθεστώς άρχισε να διώκει δημοσιογράφους, σε μια προσπάθεια να αποτρέψει τη μετάδοση των βάναυσων επιθέσεων κατά των πολυπληθών κινητοποιήσεων. Αρκετοί από αυτούς πέρασαν ώρες ή και μέρες στη φυλακή.

Αλλά και το γραφείο του AlJazeera στο Κάιρο, που έχει έδρα το Κατάρ, δέχτηκε επίθεση την περασμένη Παρασκευή, μια πράξη που αποδίδεται στον ίδιο τον Χόσνι Μουμπάρακ. Τα αντίποινα είχαν όμως ξεκινήσει ήδη από την περασμένη Δευτέρα, όταν 4 στρατιώτες εισέβαλαν στον 24 όροφο του ξενοδοχείου Ramses Hilton, όπου όλοι οι μεγάλοι τηλεοπτικοί σταθμοί είχαν εγκαταστήσει τα μηχανήματά τους για τη ζωντανή μετάδοση των εξελίξεων. Το ξενοδοχείο αυτό βρίσκεται πολύ κοντά στην πλατεία Ταχρίρι – κέντρο των διαδηλώσεων – και προσφέρει άμεση οπτική επαφή με τα γεγονότα. Με όπλα στα χέρια, οι στρατιώτες βγήκαν στο μπαλκόνι, έριξαν κάτω τις κάμερες του AlJazeera και άρχισαν να συγκεντρώνουν τα διαβατήρια και τα κινητά τηλέφωνα.

Ένας από τους ένστολους άρχισε να φωνάζει προς τους δημοσιογράφους: «Γιατί παραβιάζετε το νόμο. Ξέρετε πολύ καλά ότι έχουμε κλείσει το γραφείο σας εδώ και πως δεν έχετε πλέον άδεια». Έξι εργαζόμενοι μεταφέρθηκαν κάτω, με τους στρατιώτες να τους προτρέπουν ανα βιαστούν. Τελικά, αφέθηκαν ελεύθεροι, αλλά ο εξοπλισμός τους κατασχέθηκε.

Το δίκτυο που πολλοί δεν συμπαθούν, αλλά παρακολουθούν

Ο Μουσταφά Σουάγκ είναι ο διευθυντής ειδήσεων του αραβόφωνου AlJazeera. Απαντώντας σε ερώτηση για την επίδραση του σταθμού στην επανάσταση στην Τυνησία σημειώνει: «Αυτό πρέπει να το εξετάσουν ακαδημαϊκοί. Δεν είμαστε πολιτικοί. Και δεν επιθυμούμε να διαλέξουμε πλευρά. Στόχος μας είναι η αντικειμενική δημοσιογραφία και θεωρώ ότι αυτό είναι αρκετό».

Ο Αλγερινός Σουάγκ δίδασκε λογοτεχνία στο πανεπιστήμιο. Εργάστηκε στο παρελθόν για τα δίκτυα NBC και BBC. Γνωρίζει τα πρότυπα που θέτουν οι κριτικοί της Δύσης για να αξιολογήσουν το AlJazeera και θεωρεί ότι το τελευταίο τα πληρεί. «Πιστεύουμε στο δικαίωμα των πολιτών στην πληροφόρηση και δείχνουμε στο κοινό μας καθημερινά τι σημαίνει ελευθερία άποψης. Ορισμένες φορές κατηγορούμαστε ότι δεν διαθέτουμε μια ισορροπία. Αλλά όταν ζητάμε για αποδείξεις, δεν λαμβάνουμε πολλές απαντήσεις. Άλλωστε δείχνουμε διαρκώς πολλαπλές προοπτικές».

Το AlJazeera έχει δεχτεί πολλαπλές κριτικές από τη δημιουργία του το 1996. Υπάρχουν εκείνοι που το έχουν αποκαλέσει υπερβολικά ανεκτικό απέναντι στους ισλαμιστές, αλλά κι άλλοι που θεωρούν ότι η αντιμετώπισή του απέναντί τους είναι άδικη. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι προβάλει την πλευρά των Αράβων θυμάτων, ενώ άλλοι πιστεύουν ότι συνομιλεί υπερβολικά με το Ισραήλ. Μοιάζει να είναι το δίκτυο που κανείς δεν συμπαθεί, αλλά όλοι παρακολουθούν.

Η έννοια της ελληνο-αρμενικής συμμαχίας δεν είναι πρόσφατη. Παραδοσιακά και διαχρονικά αυτές οι δύο χώρες έχουν βαθιά κοινά σημεία και στοιχεία και δεν έχουν ανάγκη από έναν κοινό εχθρό, για να αναπτύξουν στενές σχέσεις.

Η ίδια η ιστορία, τα ελληνικά γράμματα και τα σιδερένια έχουν καταγράψει μία κοινή αντίληψη του κόσμου, η οποία δεν βασίζεται αποκλειστικά στη θρησκεία. Συμβίωσαν μαζί και σε άλλους χώρους και τόπους κι οι δύο λαοί μας ξέρουν πόσο συμβατοί είναι ακόμα και σε φάσεις κρίσης.
Βέβαια πλέον το πιο καθοριστικό στοιχείο είναι ότι γνώρισαν και οι δύο τη γενοκτονία και ξέρουν τι σημαίνει να υποστείς ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Επίσης, βιωματικά κατέχουν την έννοια της κατοχής, αλλά και της απελευθέρωσης όσον αφορά το ιστορικό τους έδαφος. Δεν έχουν ούτε καν ανάγκη να μάθουν τη σημασία της αντίστασης, διότι είναι ουσιαστικά η ζωή τους.

Ένα άλλο στοιχείο που τους χαρακτηρίζει είναι η διασπορά. Είναι λαοί της εξορίας και της ξενιτιάς, όχι μόνο για λόγους οικονομικούς, αλλά λόγω της βαρβαρότητας. Αυτός ο εξαναγκασμός έχει δώσει και μεγαλύτερη αξία στους ανθρώπους τους, διότι δεν μπορούσαν να καθοριστούν απλά από τη γη τους. Αυτός ο ξεριζωμός άλλαξε ριζικά και για τους δύο αυτούς λαούς τη λέξη «ρίζες». Κι είναι η ιστορικότητά τους κι όχι η γεωγραφία που αποτελεί το υπόβαθρό τους.

Με άλλα λόγια, πιο στρατηγικά, είναι λαοί του χρόνου κι όχι του χώρου. Έτσι αντιμετώπισαν και λαούς του χώρου που προσπάθησαν όχι μόνο να τους επιβάλλουν τους κανόνες και τους νόμους τους, αλλά και να εξοντώσουν εξ ολοκλήρου. Έχουν θύματα, επιζήσαντες αλλά και δίκαιους. Με όλο αυτό το πλαίσιο πρέπει να αναλύσουμε την έννοια της ελληνο-αρμενικής συμμαχίας. Αυτή η εποικοδομητική προσέγγιση εξηγεί και την ανάγκη αυτής της σύγκλησης των γεωστρατηγικών στόχων.

Τα Βαλκάνια κι ο Καύκασος αποτελούν χώρους, όπου εμφανίζονται τα τριπλά σημεία επαφής, τα οποία λειτουργούν ως τοποστρατηγικά νοητικά σχήματα. Ανήκουν και οι δύο χώρες μας στα σημεία τριβής που προκαλούν οι δεξαμενές έλξης μεγάλων δυνάμεων.

Κατά συνέπεια, στοχεύουν στο βάθος χρόνου όχι μόνο για να επιζήσουν, αλλά για να παίξουν και να δημιουργήσουν το μέλλον. Γνωρίζουν τι θυσία αντιπροσωπεύει η μνήμη και το χρέος του παρελθόντος. Με την αντίστασή τους ήδη από την αρχαιότητα, έχουν προσφέρει στην ανθρωπότητα και γι’ αυτό έγιναν και στόχοι από άλλα κράτη που δεν τα σέβονται. Έτσι δεν είναι μόνο αναμενόμενη η ελληνο-αρμενική προσέγγιση, αλλά και απαραίτητη για να υπάρξουν τα νοητικά σχήματα, ώστε ν’ αντισταθούν σε άλλες επιθέσεις της βαρβαρότητας και της λήθης.

Σε γενικότερο πλαίσιο, όπου μπορούν να συμπεριληφθούν το Αρτσάχ και η κατεχόμενη Κύπρος, υπάρχουν στρατηγικές απαιτήσεις όσον αφορά στην ανθεκτικότητα. Η προστασία της Ελλάδας προέρχεται από τη θάλασσα κι η προστασία της Αρμενίας προέρχεται από τα βουνά. Δίχως θάλασσα και δίχως βουνά αυτοί οι δύο λαοί μπορεί να μην υπήρχαν πια. Έτσι πρέπει να δώσουν σημασία στα στρατηγικά σημεία που θα αναπτύξουν αναλογικά, για να πετύχουν στόχους τους οποίους οι μη ειδικοί θεωρούν όχι μόνο ουτοπικούς, αλλά σχεδόν αδιανόητους. Ακόμα και οι μικρές χώρες μπορούν να έχουν υψηλή στρατηγική.

Κι εκεί βρίσκεται η ουσία αυτής της συμμαχίας. Εδώ και χιλιάδες χρόνια οι λαοί μας ζουν με τη θάλασσα και τα βουνά και πιστεύουν στον ήλιο της δικαιοσύνης. Δεν υπάρχει λόγος λοιπόν να μην πιστέψουν και στις ικανότητές τους, για να δημιουργήσουν το μέλλον τους μαζί.