Δολάριο: Η Ιστορία του Νομίσματος που Κυβερνά τον Κόσμο

Γέννηση και Καθιέρωση

Το δολάριο καθιερώθηκε ως επίσημη νομισματική μονάδα των ΗΠΑ στις 6 Ιουλίου 1785. Με πρωτοβουλία του Τόμας Τζέφερσον, οι ΗΠΑ έγιναν το πρώτο κράτος που υιοθέτησε το δεκαδικό νομισματικό σύστημα (1 δολάριο = 100 σεντς).

Ετυμολογία και Σύμβολο

Η λέξη «δολάριο» αποτελεί παραφθορά του «τάλερ», ενός νομίσματος του 16ου αιώνα από την περιοχή της σημερινής Τσεχίας (από την ίδια ρίζα προέρχεται και το ελληνικό «τάλιρο»).

Όσο για το σύμβολο $, η επικρατέστερη θεωρία υποστηρίζει ότι προέκυψε από τα γράμματα U και S (United States). Με την πάροδο του χρόνου και λόγω συχνής χρήσης, το U έπαψε να γράφεται, αφήνοντας το S με τις δύο κάθετες γραμμές που συμβολίζουν τη σταθερότητα.

Η Εξέλιξη στον Χρόνο

• 1862: Κυκλοφορεί το πρώτο χάρτινο δολάριο κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου.
• Έως το 1975: Το δολάριο είχε αντίκρισμα σε χρυσό ή ασήμι.
• Σήμερα: Λειτουργεί ως «λογιστικό χρήμα» που καθορίζεται από την ελεύθερη αγορά (προσφορά και ζήτηση).
• 
  

Παγκόσμια Κυριαρχία και Προκλήσεις

Το δολάριο αποτελεί το βασικό μέσο συναλλαγής για αγαθά όπως το πετρέλαιο και ο χρυσός. Η τεράστια διεθνής ζήτηση επιτρέπει στις ΗΠΑ να διατηρούν υψηλά ελλείμματα χωρίς τον άμεσο κίνδυνο υποτίμησης. Ωστόσο, οικονομολόγοι όπως ο Πολ Σαμούελσον έχουν προειδοποιήσει ότι μια μελλοντική «καταβαράθρωση» του νομίσματος θα μπορούσε να επιφέρει σοβαρές αναταράξεις στην παγκόσμια οικονομία.

Rosa Louise McCauley Parks (4 Φεβρουαρίου 1913 - 24 Οκτωβρίου 2005). Η γυναίκα που σημάδεψε την κοινωνική επανάσταση ενάντια στο νομοθετημένο φυλετικό διαχωρισμό στην Αμερική.

Η Ρόζα Παρκς, εμβληματική φιγούρα στον αγώνα για ισότητα στην Αμερική του '50 αλλά και παγκοσμίως, αρνήθηκε ένα βράδυ της 1ης Δεκεμβρίου 1955 να παραχωρήσει τη θέση της σε αστικό λεωφορείο σε έναν λευκό άνδρα, όταν ο οδηγός της το απαίτησε. Η πηγαία άρνηση της 42χρονης μοδίστρας έμεινε στην ιστορία ως η πράξη που πυροδότησε την αντίδραση της Αφροαμερικανικής κοινότητας και άλλαξε για πάντα τη δυναμική μεταξύ "λευκών" και "μαύρων".

Ποια ήταν όμως η Ρόζα Παρκς; Γεννημένη στην Αλαμπάμα το 1913, ήταν εγγονή ενός ανθρώπου που είχε ζήσει ως σκλάβος και βίωσε από πρώτο χέρι την κοινωνική αδικία και τον υποβιβασμό των Αφροαμερικανών. Πριν από την άρνηση της παραχώρησης της θέσης της σε έναν "λευκό’’, η ίδια ήταν πολιτική ακτιβίστρια, γραμματέας της NAACP, της Εθνικής Ενώσεως για την Πρόοδο των Έγχρωμων Ανθρώπων.

Στην πραγματικότητα, δεν ήταν η πρώτη γυναίκα που αρνήθηκε να δώσει τη θέση της σε λεωφορείο του Μοντγκόμερυ, όπου και ζούσε - πριν από εκείνη, άλλες τέσσερις γυναίκες είχαν κρατήσει την ίδια στάση. Η Ρόζα Παρκς όμως, δυναμικό και ενεργό μέλος της Αφροαμερικανικής κοινότητας με πλούσια ακτιβιστική δράση, έγινε ουσιαστικά το σύμβολο της εξέγερσης λόγω της ηθικής και ακέραιης προσωπικότητάς της.

Για να κατανοήσει όμως κάποιος τη σημασία του να αρνηθεί ένας "μαύρος" να δώσει τη θέση του σε έναν "λευκό" στο λεωφορείο, όταν ο τελευταίος δεν είχε θέση να καθίσει, θα πρέπει να γνωρίζει το κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο της εποχής. Ο φυλετικός διαχωρισμός, η μισαλλοδοξία και ο υποβιβασμός των Αφροαμερικανών το 1950 δεν ήταν ένα ιδεολογικό ή κοινωνικό κόνσεπτ: ήταν έννοιες απόλυτα νομοθετημένες.

Στα τρένα υπήρχαν θέσεις που προορίζονταν για Αφροαμερικανούς και όχι, καθορισμένες: οι θέσεις των πρώτων ήταν συνήθως άβολες ή κοντά στη μηχανή ενός τρένου, για παράδειγμα, έτσι ώστε οι πρώτοι που θα κινδύνευαν σε περίπτωση έκρηξης να μην είναι "λευκοί". Τα εστιατόρια των τρένων συχνά αρνούνταν να σερβίρουν τους Αφροαμερικανούς επιβάτες και η πρόσβαση στις τουαλέτες ήταν απαγορευμένη σε πολλά ταξίδια.

Έτσι, αναγκάζονταν να κουβαλάνε φορητές τουαλέτες ή κουβάδες στα σακίδιά τους. Στα μέσα μαζικής μεταφοράς η κατάσταση ήταν εξίσου εξευτελιστική από τον νόμο. Οι μισές μπροστινές θέσεις για τους "λευκούς", οι άλλες μισές για τους "μαύρους", με τον εισπράκτορα να διατηρεί την ελευθερία να ζητήσει από έναν Αφροαμερικανό να σηκωθεί, εάν ο λευκός επιβάτης δεν είχε πού να καθίσει.

Πηγή: https://www.inexarchia.gr/

Το Μεγάλο Δίλημμα: Τα «Πρέπει» και τα «Δεν» των Σχέσεων

Έμπειρη vs Αθώα

Έμπειρη: Γιατί πιάνει τον υπαινιγμό, δεν χρειάζεται... εκπαίδευση και αποφεύγεις το τρίωρο "παρηγορητικό" αγκάλιασμα μετά.
Αθώα: Γιατί η ανακάλυψη του άγνωστου είναι συναρπαστική και, ως γνωστόν, η αθώα μπορεί να γίνει έμπειρη – το αντίθετο ποτέ!

Λαϊκή vs Κυριλέ

Λαϊκή: Γελάει, χορεύει, δεν σε τιμωρεί με συζητήσεις και η σχέση της με τα μίνι είναι ιερή.
Κυριλέ: Για το ευρωπαϊκό προφίλ, την ανεξαρτησία της και τη σιγουριά ότι δεν θα εμφανιστεί ντυμένη "Σβετλάνα" σε επίσημο κάλεσμα.

Στήθος ή Πισινός;

Στήθος: Γιατί μπορείς να «χαθείς» μέσα του και είναι πιο προσιτό.
Πισινός: Γιατί είναι πιο "ντόμπρος", χωρίς ενισχυμένα σουτιέν, και προσφέρει θέα χωρίς να εκτίθεσαι.

16άρα vs 40άρα

16άρα: Για τις επιδόσεις, την ελευθερία σου το πρωί και το γεγονός ότι ορίζεις εσύ τους κανόνες.
40άρα: Γιατί ξέρει τι θέλει, δεν αναζητά καριέρες-ταγιέρ και γνωρίζει τους όρους του παιχνιδιού από χέρι.

Να κερατώσω ή όχι;

Να κερατώσω: Γιατί αν το σκέφτηκες, σχεδόν το έκανες, και η επιστήμη λέει ότι ο άνθρωπος είναι πολυγαμικό ον!
Να είμαι πιστός: Για να αποφύγω το έλκος από το άγχος των δικαιολογιών και τις γόπες που πετάω από το παράθυρο.

Ενώ υπάρχουν πολλοί λόγοι για να κάνει ένα ζευγάρι σεξ, η καθημερινότητα συχνά επιβάλλει το αντίθετο. Μια πρόσφατη αμερικανική έρευνα σε δείγμα 1.000 ατόμων (18-75 ετών) αποκαλύπτει γιατί το 81% των ερωτηθέντων παραδέχτηκε ότι απέφυγε το σεξ κατά τη διάρκεια του περασμένου έτους.

Οι 5 συχνότεροι λόγοι αποχής από το σεξ:

1. Υπερβολική κούραση ή ανάγκη ύπνου: 53%
2. Λόγοι υγείας: 49%
3. Έλλειψη διάθεσης: 40%
4. Οικογενειακά βάρη (π.χ. φροντίδα παιδιών): 30%
5. Επαγγελματικοί λόγοι: 29%

Ενδιαφέροντα συμπεράσματα της έρευνας

• Οικονομική κρίση: Δεν φαίνεται να επηρεάζει τη συχνότητα της σεξουαλικής ζωής (το 78% δήλωσε ότι δεν υπήρξε καμία μεταβολή).
• Προγραμματισμός: Το 45% των ενεργών ζευγαριών προγραμματίζει το σεξ, αν και μόλις το 7% χρησιμοποιεί ψηφιακά βοηθήματα (υπενθυμίσεις).
• Σκέψη vs Πράξη: Το 56% των ανδρών σκέφτονται το σεξ καθημερινά, σε σύγκριση με το 19% των γυναικών.
• Ο ρόλος της οικογένειας: Είναι αξιοσημείωτο ότι όσοι έχουν ανήλικα παιδιά στο σπίτι ανέφεραν περισσότερες σεξουαλικές επαφές σε σχέση με εκείνους που δεν έχουν παιδιά.