Συρία: Το «Λιοντάρι» στο Σταυροδρόμι της Ιστορίας

Η Σκιά της Χάμα

Μέχρι χθες, η τελευταία φορά που ένας Άσαντ είχε διατάξει τα τανκς να κάνουν κουμάντο στη Συρία, ήταν το 1982 στη Χάμα: ήταν ο Χάφεζ αλ Άσαντ, πατέρας του σημερινού Προέδρου. Τότε, με τη βοήθεια του στρατού, διέλυσε το ισλαμικό κίνημα των «Αδελφών Μουσουλμάνων», το οποίο είχε κηρύξει πόλεμο στο καθεστώς. Τουλάχιστον 10.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν εκείνον το Φλεβάρη, σε μια εξαιρετικά βίαιη επιχείρηση που έμεινε στην ιστορία ως «σφαγή της Χάμα».

Η Εξέγερση στην Ντεράα

Η εισβολή των τεθωρακισμένων στην Ντεράα, 29 χρόνια μετά, από τον Μπασάρ αλ Άσαντ, δεν έχει το μέγεθος εκείνης στη Χάμα, έχει όμως αντίστοιχο ύφος και συμβολισμό: εξέγερση τέλος. Ωστόσο, η ιστορία μπορεί να επαναληφθεί ως Χάμα, αλλά μπορεί και ως Τυνησία και Αίγυπτος.

Η εξέγερση στη Ντεράα ξεκίνησε από μια «παιδική» αφορμή: τη σύλληψη και κακοποίηση 15 παιδιών (10-16 ετών) που έγραψαν σε τοίχο «ο κόσμος απαιτεί αλλαγή καθεστώτος». Η αντίδραση των αρχών, που «γάζωσαν» τις φυλές που ζητούσαν την απελευθέρωσή τους, αποτέλεσε την σπίθα που άναψε την αντίσταση.

Πολιτικά Αδιέξοδα και Διαδοχή

Η οργή ξεχείλισε για τις υποσχέσεις περί μεταρρυθμίσεων που έμειναν στα χαρτιά από το 2000. Πολλοί αναλυτές επισημαίνουν ότι ο Μπασάρ αλ Άσαντ είτε δεν μπόρεσε –λόγω της σκληροπυρηνικής πτέρυγας του κόμματος Μπαθ– είτε δεν ηγείται πραγματικά της κατάστασης, θυμίζοντας ότι βρέθηκε στην προεδρία μόνο μετά τον θάνατο του αδελφού του, Μπαζίλ, το 1994.

Συμπέρασμα

Σήμερα, η Συρία και ο ίδιος ο Μπασάρ αλ Άσαντ ακροβατούν στην κόψη του ξυραφιού. Η λαϊκή νομιμοποίηση φθίνει και η χώρα δεν μπορεί να παραμείνει ως έχει. Η διαδικασία του μετασχηματισμού έχει ξεκινήσει επώδυνα. Είναι στο χέρι εκείνων που κρατούν το τιμόνι της εξουσίας να αλλάξουν ρότα, αν το θελήσουν.

Για την ιστορία: «Άσαντ» στα αραβικά σημαίνει λιοντάρι.

Μπεν Αλί: Το τέλος του δικτάτορα και η λεηλασία της Τυνησίας

Ο Ζιν Ελ Αμπιντίν Μπεν Αλί, ο πρώτος από τους Άραβες δικτάτορες που «έφυγε νύχτα», άφησε πίσω του μια χώρα ρημαγμένη και ένα τεράστιο μυστήριο γύρω από την περιουσία του. Οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο για 10 δισεκατομμύρια δολάρια – ποσό που αντιστοιχεί περίπου στο χρέος της Τυνησίας.

Ο «θησαυρός» και οι κρυψώνες

Η καταμέτρηση των περιουσιακών στοιχείων του ζεύγους Μπεν Αλί – Τραμπελσί αποδείχθηκε εφιάλτης για τις αρχές, καθώς χρησιμοποιούσαν δεκάδες ψευδώνυμα και εικονικές εταιρείες. Ο πλούτος ήταν διασκορπισμένος παγκοσμίως:

• Επενδύσεις: Ντουμπάι, Κατάρ, Βηρυτός, Μάλτα, Μπαχάμες.
• Ακίνητα: Γαλλία, Καναδάς, Λατινική Αμερική.
• Ελβετία: Λογαριασμοί με «σχετικά» μικρότερα ποσά (περίπου 10 εκατομμύρια ευρώ).

Σκιές και ναρκωτικά

Πέρα από τον χρυσό, η υπόθεση πήρε σκοτεινές διαστάσεις με την ανακάλυψη 2 κιλών χασίς στο προσωπικό γραφείο του Μπεν Αλί. Αυτό αναζωπύρωσε τις φήμες για τη σύνδεση του δικτάτορα με το οργανωμένο έγκλημα, μια υπόθεση που είχε ξεκινήσει το 1992 με εμπλοκή του αδελφού του, Μονσέφ, ο οποίος βρέθηκε νεκρός κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες. Οι κακές γλώσσες υποστηρίζουν πως ο Μπεν Αλί είχε αναλάβει τον έλεγχο του λαθρεμπορίου ναρκωτικών ως «κληρονομιά» από τον αδελφό του.

---

«Σημασία έχει ότι αυτό το κύμα για την αναζήτηση της Δημοκρατίας, που ξέσπασε στις αραβικές χώρες, δεν ξέρουμε που θα οδηγήσει. Σημασία έχει ότι η αρχή της μοιάζει με ένα ωραίο πρωινό ξεκίνημα.»

Γεια σου αθάνατε Έλληνα: Μια κραυγή ενάντια στην εσωστρέφεια

Γεμίσαμε τον τελευταίο καιρό από μετανιωμένους συμπολίτες μας, μαυροφορεμένες μοιρολογίστρες και «αυτομαστιγούμενους» ζηλωτές. Άνθρωποι που, μην αντέχοντας άλλο τη διαχρονική ιδιοτέλεια και τον «ωχαδερφισμό» που υποτίθεται ότι καθορίζει τον Νεοέλληνα, βγάζουν σε δημόσιο σεργιάνι την αυτοκριτική τους, αυτομαστιγώνονται με ένταση και πάθος μέχρι τελικής πτώσεως, για να επιστρέψουν μετά ήρεμα στη μιζέρια της καθημερινότητάς τους.

Κοντά σε αυτούς, γεμίσαμε χαρτογιακάδες της δημοσιογραφίας που αναζητούν τον αποδιοπομπαίο τράγο, ξεχνώντας τη ρήση του Καζαντζάκη: «Μια ζωντανή καρδιά, ένα ζεστό λαρύγγι, μια ακατέργαστη μεγάλη ψυχή, που ακόμα δεν αφαλοκόπησε από τη μάνα της, της Γης».

Ο Έλληνας που ξεχάσαμε

Γιατί ο Έλληνας δεν ήταν πάντα έτσι. Ο Έλληνας κάποτε ήταν «κουζουλός» που άνοιγε όρτσα τα πανιά του και δεν φοβόταν τη δουλειά. Ήταν φιλότιμος, τίμιος, αξιοπρεπής. Μα πάνω απ’ όλα λεύτερος.

Δεν ζω σημαίνει απλώς μανατζάρω μια πολυεθνική και περιμένω λίγες μέρες το χρόνο για να αποδράσω. Ζω σημαίνει χαλνάω και τις πέντε μου αισθήσεις. Γεύομαι, οσφρίζομαι, ακούω, βλέπω και αδράχνω.

Η παγίδα της Μεταπολίτευσης

Ήρθαν όμως τα μεταπολιτευτικά λαμόγια και έμαθαν στον κόσμο πως η εργατικότητα και η αξιοκρατία δεν αξίζουν δεκάρα. «Γίνε συνδικαλιστής, γράψου σε κομματικούς καταλόγους, πάρε αργομισθία» ήταν το σύνθημα. Και όλα αυτά ενδεδυμένα το εντυπωσιακό καλυμμαύχι του Ευρωπαίου πολίτη.

Ελπίδα και Αντίσταση

Αλλά ακόμα και μέσα σε αυτόν τον συρφετό, υπάρχουν τα σπέρματα της αλλαγής. Νέοι επιχειρηματίες με καινοτόμες ιδέες, επιστήμονες που περιμένουν να επαναπατριστούν, νέα παιδιά με όνειρα.

«Σταματήστε με τις ηλίθιες γενικεύσεις. Αρκετά με την κακοφορμισμένη θεωρία του κακού Έλληνα πολίτη. [...] Γεια σου αθάνατε Έλληνα. Περήφανε, χαδιάρη και αιώνιε έφηβε. Προχώρα εσύ και άσε τις μοιρολογίστρες των σαλονιών να σε κλαίνε.»

---

Υ.Γ. Περί Αυτοκριτικής

Αυτοκριτική σημαίνει κριτικάρω σιωπηλά τον εαυτό μου και αλλάζω. Δημόσια κριτική σημαίνει κριτικάρω τα συγκεκριμένα κακώς κείμενα και τους συγκεκριμένους υπαίτιους. Το να γενικεύεις και να απαξιώνεις έναν ολόκληρο λαό δεν είναι κριτική. Είναι απλώς θόρυβος.

Το Αρχαίο Θέατρο της Λάρισας: Μια Διαχρονική Μαρτυρία

Από το ιστορικό παρελθόν της Λάρισας ελάχιστα κτιριακά λείψανα έχουν διασωθεί μέχρι τις μέρες μας. Ωστόσο, τα δύο αρχαία θέατρα της πόλης σώζονται ως απτές μαρτυρίες ενός λαμπρού παρελθόντος. Η χρήση εύθραυστων υλικών στην αρχαιότητα (ωμά πλιθιά, ξύλα) σε συνδυασμό με τη σπανιότητα λίθου, οδήγησαν στην επαναχρησιμοποίηση υλικών, καθιστώντας τα θέατρα τους σιωπηλούς μάρτυρες της ιστορίας μας.

Η Ίδρυση και ο Ρόλος του Θεάτρου

Το πρώτο αρχαίο θέατρο της Λάρισας χτίστηκε στο α΄ μισό του 3ου αι. π.Χ., στα χρόνια του βασιλιά της Μακεδονίας Αντιγόνου Γονατά, στη νότια πλαγιά του λόφου «Φρούριο». Η λειτουργία του ήταν διττή: αφενός θρησκευτική, συνδεδεμένη με τη λατρεία του θεού Διονύσου για θεατρικές και μουσικές παραστάσεις, αφετέρου πολιτική, καθώς εκεί συνεδρίαζε η Εκκλησία του Δήμου (η Αγορά).

Αρχιτεκτονική Δομή

Το θέατρο φέρει την τυπική διάρθρωση του ελληνιστικού θεάτρου, με διάμετρο ορχήστρας περίπου 25 μέτρα. Αποτελείται από τρία κύρια μέρη:

• Κοίλο: Η πλαγιά του λόφου διαμορφώθηκε σε αναβαθμούς, χωρισμένο με διάζωμα σε κύριο θέατρο και επιθέατρο.
• Ορχήστρα: Περιτριγυρισμένη από κτιστό αποχετευτικό αγωγό.
• Σκηνή: Το καλύτερα διατηρημένο τμήμα, ένα μεγαλοπρεπές οικοδόμημα με χώρους ένδυσης και σκευοθήκες.

Η Ιστορία της Ανασκαφής

Η αποκάλυψη του μνημείου είναι μια περιπετειώδης διαδρομή που ξεκινά το 1910 με τον Απόστολο Αρβανιτόπουλο. Για δεκαετίες, το θέατρο είχε καλυφθεί από νεότερες κατοικίες και καταστήματα, με τις θεμελιώσεις τους να προκαλούν σημαντικές φθορές στα αρχαία μάρμαρα. Ευτυχώς, η συστηματική προσπάθεια της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας και η κινητοποίηση των φορέων της πόλης οδήγησαν στη σημερινή του ανάδειξη.

Κρίση στην Ασφαλιστική Αγορά: 1 Εκατομμύριο Ανασφάλιστα ΙΧ και Προκλήσεις για τον Κλάδο

Σε μια περίοδο έντονης οικονομικής πίεσης, η ασφαλιστική αγορά στην Ελλάδα έρχεται αντιμέτωπη με μια δυσοίωνη πραγματικότητα. Η αδυναμία των καταναλωτών να καλύψουν τα ασφάλιστρα, σε συνδυασμό με τις αυξήσεις στις τιμές, οδηγεί σε μια νέα κρίση: την έξαρση των ανασφάλιστων οχημάτων.

Το πρόβλημα των ανασφάλιστων ΙΧ

Σύμφωνα με στελέχη της Εθνικής Ασφαλιστικής, το ποσοστό των ανασφάλιστων ΙΧ στους ελληνικούς δρόμους έχει εκτιναχθεί πάνω από το 17%. Με τον στόλο των οχημάτων στη χώρα να κυμαίνεται μεταξύ 5,5 και 6 εκατομμυρίων, το γεγονός ότι περίπου ένα εκατομμύριο οχήματα κυκλοφορούν χωρίς κάλυψη αποτελεί σημαντικό κίνδυνο.

Η τάση αυτή ακολουθεί την ήδη επιβαρυμένη εικόνα των ιδιοκτητών που παραδίδουν μαζικά τις πινακίδες κυκλοφορίας για να αποφύγουν τα τέλη.

Στρατηγική και Προβλέψεις της Εθνικής Ασφαλιστικής

Κατά τη διάρκεια ενημέρωσης, ο πρόεδρος της εταιρείας, κ. Λεωνίδας Θεόκλητος, ανέλυσε τα επόμενα βήματα της Εθνικής Ασφαλιστικής:

• Ενίσχυση Κεφαλαίων: Η εταιρεία σχεδιάζει αύξηση μετοχικού κεφαλαίου (κάτω από 100 εκατ. ευρώ) για την πλήρη συμμόρφωση με την οδηγία Solvency II.
• Τραπεζοασφαλιστικά Προϊόντα: Επιδιώκεται η στενότερη συνεργασία με το δίκτυο της Εθνικής Τράπεζας για την προώθηση προϊόντων.
• Σταθερότητα: Ξεκαθαρίστηκε ότι η Εθνική Ασφαλιστική δεν πωλείται, ούτε στοχεύει σε εξαγορές αυτή τη στιγμή.

Η ευρύτερη αγορά και οι κίνδυνοι

Ο κ. Θεόκλητος δεν δίστασε να κάνει δυσοίωνες προβλέψεις για την ευρύτερη οικονομία, τονίζοντας τα εξής:

«Η αναδιάρθρωση του χρέους θα είναι καταστροφική για τα ασφαλιστικά ταμεία, τις ασφαλιστικές εταιρείες και τις τράπεζες.»

Επιπλέον επισημάνθηκαν:

• Αγορά Ακινήτων: Προβλέπεται περαιτέρω πτώση τιμών της τάξης του 20% το επόμενο διάστημα.
• Επιβίωση Εταιρειών: Αναμένονται «λουκέτα» και αναγκαστικές συγχωνεύσεις σε μικρομεσαίες ασφαλιστικές εταιρείες, καθώς η οδηγία Solvency II θέτει αυστηρά κριτήρια κεφαλαιακής επάρκειας.
• Εποπτεία: Ο ρόλος της Τράπεζας της Ελλάδος κρίνεται κρίσιμος για το «ξεκαθάρισμα» της αγοράς, ειδικά μετά από υποθέσεις που έπληξαν την αξιοπιστία του κλάδου.

Χρυσός: Ιστορικά Ρεκόρ σε ένα Αβέβαιο Οικονομικό Περιβάλλον

Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο

Για τρίτη συνεχόμενη εβδομάδα, ο χρυσός καταγράφει σημαντική άνοδο, καθώς η αβεβαιότητα για την εξέλιξη της κρίσης χρέους στην Ευρωζώνη και η εξασθένηση του δολαρίου οδηγούν το πολύτιμο μέταλλο σε νέα ιστορικά ρεκόρ.

Τα Στοιχεία της Αγοράς

• Χρυσός άμεσης παράδοσης: Σημείωσε εβδομαδιαία κέρδη 1,4%, φτάνοντας το ιστορικό υψηλό των 1.512,47 δολαρίων η ουγγιά.
• Συμβόλαια Ιουνίου: Η τιμή ανήλθε στα 1.509,60 δολάρια, σημειώνοντας το δέκατο ρεκόρ μέσα στον Απρίλιο.
• Ασήμι: Κατέγραψε εντυπωσιακά εβδομαδιαία κέρδη 11%, αγγίζοντας τα 47,25 δολάρια η ουγγιά – το υψηλότερο επίπεδο από το 1980.
• 
  

Γιατί ενισχύονται τα πολύτιμα μέταλλα;

Οι αναλυτές επισημαίνουν ότι ο συνδυασμός των παρακάτω παραγόντων καθιστά τον χρυσό το παραδοσιακό «ασφαλές καταφύγιο» των επενδυτών:

«Το ασθενές δολάριο έχει την κυριότερη επίπτωση στον χρυσό αυτή τη στιγμή.»

• Ασθενές Δολάριο: Οι επενδυτές ανησυχούν ότι η Fed θα καθυστερήσει τις αυξήσεις επιτοκίων, σε αντίθεση με την Ευρωζώνη όπου ο κύκλος αύξησης έχει ήδη ανοίξει.
• Δημοσιονομικά Προβλήματα: Οι ανησυχίες για την οικονομία των ΗΠΑ και την κρίση χρέους στην Ευρώπη.
• Γεωπολιτική Αστάθεια: Η πολιτική αναταραχή στον αραβικό κόσμο εντείνει τη ζήτηση για ασφαλείς επενδυτικές επιλογές.

Νόριο Όγκα: Ο οραματιστής που άλλαξε τον κόσμο της μουσικής

Τόκιο, Ιαπωνία

Ο ιαπωνικός κολοσσός της Sony θρηνεί την απώλεια του ανθρώπου που καθόρισε τη σύγχρονη ψηφιακή εποχή. Ο Νόριο Όγκα, πρώην πρόεδρος της εταιρείας, απεβίωσε σε ηλικία 81 ετών από πολυοργανική ανεπάρκεια, αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά.

Ο «Πατέρας» του Compact Disc

Στον Νόριο Όγκα αποδίδεται η «πατρότητα» του Compact Disc (CD). Χάρη στο δικό του όραμα και την επιμονή του, οι οπτικοί δίσκοι μπήκαν στη ζωή μας, φέρνοντας επανάσταση στον τρόπο με τον οποίο ακούμε μουσική και αποθηκεύουμε δεδομένα.

Ένας Στρατηγικός Ηγέτης

Κατά τη διάρκεια της προεδρίας του στη Sony, από το 1982 έως το 1995, ο Όγκα δεν περιορίστηκε στην παραγωγή ηλεκτρονικών συσκευών. Με στρατηγικές κινήσεις, επέκτεινε τις δραστηριότητες του ομίλου σε κρίσιμους τομείς:

• Λογισμικό: Επένδυσε σε τεχνολογίες που άλλαξαν τα δεδομένα.
• Ψυχαγωγία: Μετέτρεψε τη Sony σε παγκόσμιο παίκτη στον τομέα του περιεχομένου και των media.

Η συμβολή του Νόριο Όγκα υπήρξε καθοριστική για τη μεταμόρφωση της Sony σε έναν από τους ισχυρότερους ομίλους παγκοσμίως, συνδυάζοντας την τεχνολογική υπεροχή με την τέχνη και την ψυχαγωγία.

Την Κυριακή του Πάσχα εορτάζουμε την Ανάσταση του Ιησού Χριστού. Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος μάς αναφέρει το χρονικό εκείνης της λαμπρής ημέρας.

Το Ευαγγελικό Ιστορικό της Ανάστασης

Τα χαράματα της Κυριακής, πήγε η Παναγία και η Μαρία η Μαγδαληνή στον τάφο του Ιησού. Τότε έγινε μεγάλος σεισμός και ένας Άγγελος, αφού κύλισε την πέτρα που έφραζε το μνήμα, κάθισε πάνω της. Οι στρατιώτες που φρουρούσαν τον τάφο παρέλυσαν από τον φόβο τους.

Απευθυνόμενος προς την Παναγία και τη Μαρία τη Μαγδαληνή ο Άγγελος, τους είπε να μην φοβούνται και ότι ο Ιησούς που ψάχνουν έχει αναστηθεί. Τους έδωσε δε παραγγελία να πάνε να ειδοποιήσουν τους μαθητές Του για το γεγονός της Ανάστασης και να τους πουν να πάνε στη Γαλιλαία, όπου και θα τους εμφανιστεί ο Ιησούς. Αυτό και έκαναν.

Στον δρόμο, πηγαίνοντας προς τους μαθητές, εμφανίστηκε μπροστά τους ο Χριστός. Εκείνες τον προσκύνησαν και, παρακινούμενες και από τον ίδιο, έρεξαν να αναγγείλουν το χαρμόσυνο γεγονός στους μαθητές Του.

Εντωμεταξύ, οι Αρχιερείς ειδοποιήθηκαν από στρατιώτες ότι ο Ιησούς όντως αναστήθηκε. Κι εκείνοι, αντί να σκεφτούν ποιον οδήγησαν στη σταύρωση, έκαναν κάτι πιο απλό: δωροδόκησαν τους στρατιώτες ώστε να λένε ότι το σώμα του Χριστού κλάπηκε τη νύχτα από τους μαθητές Του και δεν αναστήθηκε.

Οι μαθητές πήγαν όντως στη Γαλιλαία και εκεί εμφανίστηκε μπροστά τους ο Χριστός. Τους ευλόγησε και τους είπε να ταξιδέψουν και να διδάξουν όσα αυτός τους δίδαξε. Επίσης τους έδωσε την εντολή, όποιον πιστεύει σε Αυτόν, να τον βαπτίζουν στο όνομα του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Έτσι έκαναν οι μαθητές του, και έφτασε ο λόγος του Θεού μέχρι τις μέρες μας.

Πώς Υπολογίζεται η Ημερομηνία του Πάσχα;

Η γιορτή του Πάσχα είναι κινητή, δεν γιορτάζεται δηλαδή κάθε χρόνο την ίδια ημερομηνία. Το πότε θα γιορτάζουμε το Πάσχα καθορίστηκε από την 1η Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας το 325 μ.Χ.

Εκεί ορίστηκε ότι Κυριακή του Πάσχα θα είναι η πρώτη Κυριακή που ακολουθεί την πανσέληνο μετά την εαρινή ισημερία (21 Μαρτίου). Εάν τύχει και η πανσέληνος είναι ημέρα Κυριακή, τότε Πάσχα έχουμε την επόμενη Κυριακή. Εξ αυτού του ορισμού πηγάζει το συμπέρασμα ότι το Ορθόδοξο Πάσχα «πέφτει» πάντα ανάμεσα στις 4 Απριλίου και στις 8 Μαΐου.

Η Ετυμολογία της Λέξης και τα Έθιμα

Σχετικά με την προέλευση της λέξης Πάσχα, υπάρχουν δύο εκδοχές:

• Η πρώτη λέει ότι προέρχεται από την εβραϊκή λέξη «Pasah» που σημαίνει διάβαση. Στο Εβραϊκό Πάσχα άλλωστε αυτό εορτάζεται: η απελευθέρωση των Εβραίων από τους Αιγυπτίους και η διάβαση της Ερυθράς Θάλασσας.
• Η δεύτερη εκδοχή θέλει τη λέξη Πάσχα να προέρχεται από το ελληνικό ρήμα «πάσχειν», προς τιμήν των Παθών του Ιησού Χριστού.

Το Πάσχα ή αλλιώς η Λαμπρή γιορτάζεται σε όλες τις γωνιές της Ελλάδας με σούβλισμα αρνιών, τσούγκρισμα κόκκινων αυγών, τραγούδια και χορούς. Όλη η επόμενη του Πάσχα εβδομάδα (Διακαινήσιμος) είναι γιορτινή και για αυτόν τον λόγο η Εκκλησία μας έχει αποφασίσει να μην νηστεύουμε την Τετάρτη και την Παρασκευή εκείνης της εβδομάδας.

Ως μαθηματικός, δηλώνω πως το 33 είναι ένας από εκείνους τους αριθμούς που για κάποιο ανεξήγητο λόγο σε προκαλούν! Είναι από τους αριθμούς με μία μαγική δύναμη που σε έλκουν επάνω τους. Δεν με πιστεύετε; 

Πιάστε ένα άτομο στην τύχη και ζητήστε του να σας πει 10 αριθμούς από το 0 ως το 100. Αν το δοκιμάσετε σε περισσότερα άτομα, θα διαπιστώσετε πως το 33 θα είναι μέσα σε αυτούς αρκετές φορές (όπως και το 4, το 1, το 64 και άλλοι).

Η δύναμη και η επιρροή του 33 δεν είναι σύγχρονο φαινόμενο, αλλά προβλημάτιζε τους επιστήμονες από παλιά. Ο Ισαάκ Νεύτων (ναι, αυτός με το μήλο) είχε δώσει ιδιαίτερη θέση στον αριθμό αυτόν στο σύστημα μέτρησης της θερμοκρασίας που είχε επινοήσει.

Ο Νεύτων είχε φτιάξει μία κλίμακα όπου το 0 αντιπροσώπευε την θερμοκρασία στην οποία ψύχεται το νερό (0 βαθμοί Κελσίου) και το 33 στην θερμοκρασία που βράζει (100 βαθμοί Κελσίου).

Πέρα από την επιστήμη και η θρησκεία έχει ιδιαίτερη θέση στο 33. Πέρα από την ηλικία θανάτου του Ιησού, το 33 εμφανίζεται σε μερικές ακόμα ιδιαίτερες στιγμές.

Τριάντα τρία ήταν τα θαύματα που έκανε ο Χριστός, σύμφωνα με την παράδοση του Al-Ghazali, όποιος πεθαίνει και πηγαίνει στον παράδεισο θα ζει για πάντα σαν να ήταν 33 ετών, το 33 είναι η αριθμητική αναπαράσταση του άστρου του Δαβίδ, αλλά και του AMEN!

Μπορείτε να βρείτε και άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία για τον αριθμό τόσο στην wikipedia, όσο και στο “Το χαμένο σύμβολο“!Εμένα η απορία μου όμως θα παραμένει… δεν υπάρχει καμία ιστορική απόδειξη για το ότι ο Χριστός πέθανε στα 33 του έτη.

Μήπως η επιλογή αυτού του αριθμού συμβολίζει την δύναμη και το εύρος της προσωπικότητας του ατόμου; Τόσο στην περίπτωση του Ιησού, όσο και σε αυτή του Μεγάλου Αλεξάνδρου και ενδεχομένως και άλλων ανθρώπων των οποίων η ηλικία απεβίωσης μας διαφεύγει ή δεν είναι τόσο δημοφιλής!

Ποια είναι η άποψή σας;

Η Επανάσταση των Γαρυφάλλων: Η 25η Απριλίου 1974

Η «Επανάσταση των Γαρυφάλλων» (Revolucao dos Cravos) ήταν ένα στρατιωτικό κίνημα αριστερών αξιωματικών στην Πορτογαλία, που οδήγησε στην κατάλυση της δικτατορίας και την επαναφορά της Δημοκρατίας μετά από 48 χρόνια. Εκδηλώθηκε τις πρωινές ώρες της 25ης Απριλίου 1974 και έμεινε στην ιστορία ως σχεδόν αναίμακτο γεγονός, με τέσσερις μόνο νεκρούς.

Το τέλος του "Νέου Κράτους"

Από τις 26 Μαΐου 1926, η Πορτογαλία βρισκόταν υπό δικτατορικό καθεστώς. Ο καθηγητής οικονομικών Αντόνιο ντε Ολιβέιρα Σαλαζάρ κυβέρνησε από το 1932 έως το 1968, δημιουργώντας το «Νέο Κράτος», ένα καθεστώς με ισχυρά στοιχεία φασισμού. Τον διαδέχθηκε ο Μαρσέλο Καετάνο, ο οποίος κυβέρνησε μέχρι την ανατροπή του το 1974.

Τα τραγούδια του ξεσηκωμού

Στις αρχές της δεκαετίας του '70, η Πορτογαλία «αιμορραγούσε» οικονομικά, με το 40% του προϋπολογισμού να απορροφάται από τις αποικιακές δυνάμεις. Το «Κίνημα των Ενόπλων Δυνάμεων», υπό τον ταγματάρχη Οτέλο Σαράιβα ντε Καρβάλιο, οργάνωσε την εξέγερση με δύο κωδικοποιημένα τραγούδια:

• «Μετά το Αντίο» (E depois do adeus): Το τραγούδι του Πάουλο ντε Καρβάλιο από τη Γιουροβίζιον αποτέλεσε το πρώτο σύνθημα.
• «Γκράντολα, μελαψή πόλη» (Grandola, Vila Morena): Το τραγούδι του Ζέκα Αφόνσο δόθηκε στις 12:20 τα ξημερώματα ως το τελικό έναυσμα της εξέγερσης.

Γιατί "Γαρύφαλλα";

Μέσα σε μόλις έξι ώρες, το καθεστώς κατέρρευσε. Οι πολίτες της Λισαβόνας πλημμύρισαν τους δρόμους, προτρέποντας τους στρατιώτες να ταχθούν με το μέρος τους. Οι κάτοικοι τοποθέτησαν κόκκινα γαρύφαλλα —που αφθονούσαν την εποχή εκείνη— στις κάννες των όπλων των στρατιωτών, δίνοντας το όνομα σε μια από τις πιο ειρηνικές επαναστάσεις στην ιστορία.

Η μετάβαση στη Δημοκρατία και ο αντίκτυπος

Το 1976 ψηφίστηκε το νέο δημοκρατικό Σύνταγμα και έγιναν οι πρώτες πολυκομματικές εκλογές, οδηγώντας τον Μάριο Σοάρες στην πρωθυπουργία. Η Πορτογαλία εντάχθηκε αργότερα (1986) στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η επανάσταση επέφερε επίσης:

• Αποαποικιοποίηση: Ανεξαρτησία για Γουϊνέα-Μπισάου, Μοζαμβίκη, Αγκόλα, Σάο Τομέ ε Πρίνσιπε και Πράσινο Ακρωτήρι.
• Το «τρίτο κύμα εκδημοκρατισμού»: Σύμφωνα με τον Σάμιουελ Χάντιγκτον, το παράδειγμα της Πορτογαλίας ενέπνευσε ανάλογες αλλαγές στην Ελλάδα (24 Ιουλίου 1974), την Ισπανία (1975) και τη Λατινική Αμερική.

Όταν ο ΓΑΠ ήταν Υπουργός Εξωτερικών, είχε στείλει την αστυνομία ώστε να μην ακούγεται η λειτουργία της Εκκλησίας (ημέρες του Πάσχα) από τα μεγάφωνα, καθώς έμενε σε βίλα κοντά και τον ενοχλούσε.

---

«Μόνο τα γηγενή φύλα τιμούν αυτές τις ημέρες με την ανάλογη ευσέβεια. Ιδιαίτερα οι Έλληνες έχουν τους συμβολισμούς της θυσίας και της ανάστασης στην ψυχή τους εδώ και χιλιάδες χρόνια. Από τον Ορφέα μέχρι τον Χριστό.

 

Αυτό που έχουμε τονίσει επανειλημμένα, την διαχρονική ευσέβεια του Ελληνικού Γένους. Πλασμένο με το χώμα της μεγάλης του Μητέρας, πάντα γνώριζε ότι Οφείλει. Ότι έχει καθήκον και ρόλο Θείο. Αυτός είναι ένας κρυφός κώδικας ηθικής που προσπάθησαν απεγνωσμένα όλοι οι εξουσιαστές του να σπάσουν. Από τον Ξέρξη, τον Σουλτάνο, τον Χίτλερ, τον Κίσσινγκερ... τον Σημίτη. Όλοι ανεξαιρέτως.

 

Τα κατάφεραν εν μέρει. Έκαναν τον έρωτα – τσόντα, την κοινωνική υπευθυνότητα – πρασινοφρουρά, την αλληλεγγύη – φακελάκι. Οι μεταλλαγμένοι, οι ανήθικοι δεν κρύβονται. Και δεν είναι θέμα δόγματος ή θρησκευτικής κατεύθυνσης, είναι στάση ζωής».

Φοβάμαι πως η ζωή μας, όσο πάει, χάνει τους χυμούς της και πλαστικοποιείται. Το πρόβλημα δεν είναι οικονομικό. Έχει σχέση με την ψυχή μας την ίδια. Που, χρόνο με το χρόνο, τυλίγεται από ένα λεπτό φύλλο κρούστας και δεν δέχεται τους κραδασμούς που δεχόταν άλλοτε. Ή, αν τους δέχεται, δεν αντιδρά και δεν ανταποκρίνεται, θετικά ή αρνητικά.

Τα παιδιά λυπάμαι. Που δύσκολα, πια, θα καταλαβαίνουν πόση ομορφιά έχει ένα κόκκινο τριαντάφυλλο και πώς η ευωδιά του είναι πιο λεπτή από την επιθετική ευωδιά της γαρδένιας. Μπήκα από την αρχή στα δύσκολα. Αλλά δεν γίνεται αλλιώς.

Μεγάλωσα σε γειτονιά. Και έζησα πολύ έντονα την παρέα, το γλυκό του κουταλιού, τη βανίλια, το παγωτό χωνάκι, τη λάμψη που έχει το γόνατο ενός κοριτσιού, που δεν το καλύπτει, από απροσεξία ή από χάρη, όχι προσποιητή, η φουστίτσα.

Μέρες Λαμπρής και Μνήμες του Χθες

Μέρες Λαμπρής. Περνάμε κρίση, υπάρχει ανεργία, «λεφτά δεν υπάρχουν». Αλλά και στο παρελθόν περάσαμε από κρίσεις. Εγώ, μάλιστα, έζησα γερμανική κατοχή, βομβαρδισμούς, Δεκεμβριανά, εμφύλιο, δικτατορία. Η μάνα μου, θυμάμαι, είχε πουλήσει τη βέρα της για να αγοράσει μισή οκά αλεύρι. Πείνα αβάσταχτη!

Και όμως, όλο κάτι περιμέναμε. Κάτι καλό. Τέτοιες μέρες, ο αέρας μύριζε αλλιώς. Και σωστά έγραφε ο Χατζιδάκις για το ελαφρό και μυρωμένο αεράκι του Επιταφίου.

Μέρες Λαμπρής, που το μεγάλο όνειρό μας ήταν ένα ζευγάρι καινούργια παπούτσια, ένα σακάκι, ένα παιχνίδι, ένα μαύρο μακρύ παντελόνι. Τίποτα περισσότερο. Και ήμασταν ευτυχισμένοι με αυτό το λίγο. Όπως ήμασταν ευτυχισμένοι από ένα κλεμμένο φιλί, τη νύχτα, από τα χείλη ενός κοριτσιού. Να οι «χυμοί» για τους οποίους μιλούσα πιο πάνω.

Όταν ο Κόσμος «Αλλιώτεψε»

Τώρα, ο κόσμος «αλλιότεψε». Ζαχαροπλαστεία, νυχτερινά κέντρα, τραγουδιστές με βαριά μεροκάματα, ελαφριά τραγούδια και η Πειραιώς ή η «παραλιακή», μια φωτεινή σαύρα από αυτοκίνητα.

Παλιά, η νοικοκυρά φρόντιζε το σπίτι για να αστράφτει από καθαριότητα. Έφτιαχνε γλυκά. Πήγαινε στον χασάπη και διάλεγε η ίδια το κρέας. Έβαφε μόνη της τα αυγά. Και ήταν η ίδια φουριόζα, κουρασμένη, αλλά όλο χάρη.

Δεν είχαμε, είπα, λεφτά. Είχαμε φόβο, είχαμε ανεργία, είχαμε παράγκες ή φτωχόσπιτα, δεν πηγαίναμε διακοπές στο εξωτερικό. Τα παιδιά φτιάχνανε παιχνίδια με τα χεράκια τους, μαλώνανε στους δρόμους και αγαπιόντουσαν, βρίζανε, τ’ αγόρια πειράζανε τα κορίτσια, το πράσινο σαπούνι της πλύσης μύριζε από μόνο του γιορτή.

Η Ψυχική Φτώχεια της Αφθονίας

Σήμερα; Σήμερα μόνο για σπρεντ μιλάμε, για λουκέτα σε μαγαζιά, για απολύσεις υπαλλήλων και εργατών, για το αβέβαιο αύριο. Όμως, και τότε συνέβαιναν αυτά. Και δεν μας γονάτιζαν. Ξέραμε από χαμόγελο και σπιτίσια γλύκα, ήμασταν μαθημένοι στα λίγα και στα προσεγμένα, κοιτάζαμε στα μάτια ο ένας τον άλλο και του διηγούμασταν την ψυχή μας.

Δεν ξέρω τι κάνουν οι άλλοι – Γερμανοί, Εγγλέζοι, Αμερικάνοι, Γάλλοι – έξω. Έχουν λεφτά, ίσως. Αλλά είναι δυστυχισμένοι. Σηκώνονται χαράματα από το κρεβάτι, πίνουν βιαστικά έναν καφέ, τρώνε στους τόπους εργασίας τους μεσημεριανό, ξαναγυρίζουν στη δουλειά και το βράδυ επιστρέφουν στα σπίτια τους ξεθεωμένοι από την κούραση, για έναν ύπνο δίχως όνειρα. Και όλα αυτά, κάθε μέρα, μήνες, χρόνια. Και δίχως ήλιο. Μόνο κρύο, χιόνι, αναμμένα καλοριφέρ, καταιγίδες, πλημμύρες.