.jpeg)
.jpg)
.jpeg)
.jpeg)
Η Επιχείρηση «Market Garden», που ξεκίνησε στις 17 Σεπτεμβρίου 1944, αποτελεί μία από τις πιο φιλόδοξες και αμφιλεγόμενες αεροπορικές επιχειρήσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Στόχος των Συμμάχων ήταν η κατάληψη στρατηγικών γεφυρών στην Ολλανδία, προκειμένου να ανοίξει ο δρόμος προς τη Γερμανία και να επιτευχθεί ο τερματισμός του πολέμου πριν το τέλος του 1944.
Μετά από εντατικούς βομβαρδισμούς της RAF και της USAF σε γερμανικούς στόχους, χιλιάδες αλεξιπτωτιστές (Αμερικανοί, Άγγλοι και Πολωνοί) έπεσαν πάνω από 1.000 αεροσκάφη στο δέλτα του Ρήνου. Ήταν μια επιχείρηση πρωτοφανούς κλίμακας, η οποία αρχικά φάνηκε να στέφεται με επιτυχία καθώς αρκετές γέφυρες καταλήφθηκαν.
Παρά το εντυπωσιακό ξεκίνημα, η επιχείρηση αντιμετώπισε ανυπέρβλητα εμπόδια:
Μέχρι τις 25 Σεπτεμβρίου 1944, οι συμμαχικές δυνάμεις αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν. Ο Ρήνος παρέμεινε ένα αδιαπέραστο εμπόδιο για τους Συμμάχους μέχρι τον Μάρτιο του 1945, ματαιώνοντας τις ελπίδες για πρόωρη λήξη του πολέμου μέσα στο 1944.
.jpeg)
Ο Τζέσε Όουενς (1913-1980) δεν ήταν απλώς ένας αθλητής. Ήταν ο γιος ενός δουλοπάροικου και εγγονός σκλάβων που, στην καρδιά του Βερολίνου το 1936, κατάφερε να διαψεύσει στην πράξη τις θεωρίες του Χίτλερ περί «άριας υπεροχής», κερδίζοντας τέσσερα χρυσά μετάλλια.
Το πικρό παράπονο του Όουενς, ωστόσο, δεν ήταν για τον Χίτλερ, αλλά για την ίδια του την πατρίδα: «Ούτε ο πρόεδρος Ρούσβελτ με κάλεσε ποτέ στον Λευκό Οίκο ούτε ο πρόεδρος Τρούμαν. Έστω ένα συγχαρητήριο τηλεγράφημα, βρε αδελφέ...».
Στα απομνημονεύματά του, ο Όουενς μίλησε με ιδιαίτερη τρυφερότητα για τον Γερμανό αθλητή Λουτς Λονγκ, ο οποίος κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο άλμα εις μήκος. Παρά τη ναζιστική προπαγάνδα της εποχής που χαρακτήριζε την ομάδα των ΗΠΑ «γεμάτη μαύρα κατακάθια», οι Γερμανοί φίλαθλοι αποθέωσαν τον Όουενς, αναγνωρίζοντας το αθλητικό του μέγεθος.
Ο Τζέσε Όουενς έφυγε από τη ζωή στις 31 Μαρτίου 1980. Ο απολογισμός της ζωής του παραμένει μια παρακαταθήκη αξιοπρέπειας:
Ο Προμηθέας ήταν μυθική μορφή της αρχαιότητας, γιος του Τιτάνα Ιαπετού και της Ωκεανίδας Ασίας (ή Θέμιδας, Αίθρας, Κλυμένης). Το όνομά του σημαίνει «συνετός» ή «προνοητικός» και παράγεται από την πρόθεση «προ» και το ρήμα «μανθάνω».
Μετά την Τιτανομαχία, ο Προμηθέας, με τη βοήθεια της Αθηνάς, δημιούργησε τον πρώτο άνθρωπο από πηλό και φωτιά. Σύμφωνα με τους Ορφικούς, ο πηλός αυτός είχε ποτιστεί με το αίμα των Τιτάνων. Ο Επιμηθέας ανέλαβε να δώσει στα όντα τα χαρακτηριστικά τους, αλλά λόγω ενός λάθους του, ο άνθρωπος έμεινε ανίσχυρος, αναγκάζοντας τον Προμηθέα να αναλάβει την προστασία του.
Βλέποντας την αδυναμία των ανθρώπων, ο Προμηθέας έκλεψε τη φωτιά από το εργαστήρι του Ήφαιστου και τη μετέφερε κρυφά στους ανθρώπους μέσα σε ένα κούφιο καλάμι. Δίδαξε στους ανθρώπους τη χρήση της φωτιάς, τις επιστήμες, τα γράμματα και τη λατρεία των θεών.
Ο Δίας, εξοργισμένος από την κλοπή και την απάτη στις θυσίες, έδεσε τον Προμηθέα στον Καύκασο, όπου ένας αετός έτρωγε το συκώτι του κάθε μέρα, το οποίο αναγεννιόταν τη νύχτα. Τελικά, ο Ηρακλής απελευθέρωσε τον Τιτάνα, σκοτώνοντας τον αετό και σπάζοντας τα δεσμά. Η αθανασία του Κένταυρου Χείρωνα μεταβιβάστηκε στον Προμηθέα, επιτρέποντας στον Χείρωνα να λυτρωθεί από τους πόνους του.
Ο Προμηθέας συμβολίζει το πνεύμα του ανθρώπου που παλεύει με τη φύση, αποκτά γνώσεις και προσπαθεί να κυριαρχήσει σε αυτήν, ξεπερνώντας τα όριά του. Είναι ο ευεργέτης που ανύψωσε το ανθρώπινο γένος στον πολιτισμό, ξεχωρίζοντάς το από τον κόσμο των ζώων.
Το 1815, με το τέλος των Ναπολεόντειων Πολέμων, στην Ευρώπη επιχειρείται από τους συνασπισμένους Μονάρχες των Αυτοκρατοριών η Παλινόρθωση του Παλαιού Καθεστώτος. Στο Συνέδριο της Βιέννης αποφασίζεται μία βίαιη απολυταρχική «ενοποίηση» της Ευρώπης (πρώτη απόπειρα ιστορικά) που όμως βρίσκει απέναντί της τους λαούς της Ευρώπης.
Τα μηνύματα της Γαλλικής Επανάστασης, το καλλιτεχνικό κίνημα του Ρομαντισμού αλλά και η αναπόφευκτη φθορά των τεράστιων πολυεθνικών αυτοκρατοριών, καθώς και η πίεση των ανερχόμενων οικονομικά αστών, οδηγεί νομοτελειακά στη διάλυσή τους μέσω εθνικιστικών αυτονομιστικών κινημάτων λαών που απαιτούν να ταυτιστεί η λέξη Έθνος με τη λέξη Κράτος.
Η έννοια της εθνότητας και της εθνικής καθαρότητας ήταν εξαιρετικά συγκεχυμένη, αφού επί αιώνες ζούσαν στα εδάφη των «πολυπολιτισμικών» ή καλύτερα «πολυεθνοτικών» αυτοκρατοριών άνθρωποι ανάμεικτοι με διαφορετικές θρησκείες ή γλώσσες, οι οποίοι αυτοχαρακτηρίζονταν κατά βούληση.
Αν και η Ιερά Συμμαχία ήταν αντίθετη σε τέτοιες εξεγέρσεις, η αλλαγή της αγγλικής εξωτερικής πολιτικής το 1822 και η απόφαση τελικά των Ευρωπαίων να λύσουν το Ανατολικό Ζήτημα —δηλαδή το τι θα έκαναν με την Οθωμανική Αυτοκρατορία που εμπόδιζε την ενιαία ευρωπαϊκή καπιταλιστική ανάπτυξη αλλά και στεκόταν στη μέση για το δρόμο προς τα πετρέλαια της Αραβικής χερσονήσου— οδήγησε τις Μεγάλες Δυνάμεις να στηρίξουν τους Έλληνες και τελικά να δημιουργήσουν ένα μικρό κρατίδιο-προτεκτοράτο στα ευρωπαϊκά πλευρά της Οθωμανικής Τουρκίας.
Το παράδειγμα του ελληνικού εθνικού-αλυτρωτικού αγώνα για δημιουργία εθνικού κράτους ακολούθησαν και οι υπόλοιπες βαλκανικές εθνότητες, με αποκορύφωμα τη λύση των διαφορών τους, μεταξύ τους και με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, με τους Βαλκανικούς Πολέμους.
Ο Εθνικισμός κυριαρχεί πλέον ως ιδεολογία και πρακτική, και αδήριτη εμφανίζεται η ανάγκη για «εθνική καθαρότητα» στους κατοίκους των Νέων Χωρών που ξεπετάγονται απ΄τον τεμαχισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Η στρατιωτική διαμάχη Ελληνικού και Βουλγαρικού Κομιτάτου (χριστιανών ορθόδοξων και των δύο) για την κυριαρχία στον ευαίσθητο χώρο της Μακεδονίας (με γεωγραφικούς όρους χαρακτηρισμός) οδηγεί, με αρκετή καθυστέρηση, στην εμφάνιση και Τούρκων Εθνικιστών, των Νεότουρκων, που ιδρύουν το κόμμα τους το 1908 στη Θεσσαλονίκη με βασικό τους σύνθημα «Η Τουρκία στους Τούρκους».
Η μοιρασιά της Μακεδονίας ανάμεσα σε Σέρβους, Έλληνες και Βούλγαρους Χριστιανούς οδηγεί, με το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων, έναν τεράστιο αριθμό μουσουλμάνων κατοίκων, υπό την πίεση των νέων καθεστώτων, να μετακινηθούν δια της βίας, ως πρόσφυγες, στα Δυτικά παράλια της Οθωμανικής Τουρκίας, κυρίως στην Ανατολική Θράκη και τη Μικρά Ασία. Η πίεση στους παλιότερους ντόπιους πληθυσμούς Ελλήνων, Τούρκων, Αρμενίων κλπ είναι τεράστια και λέγεται ότι το 1914 είχε ήδη συμφωνηθεί μεταξύ Ελλάδας και Οθωμανικής Τουρκίας μια υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών για να ανακουφισθεί η πληθυσμιακή πίεση και για να αποκτηθεί η διαβόητη «εθνική ομοιογένεια» και στις δύο πλευρές του Αιγαίου.
Μεσολαβεί όμως ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και ο τερματισμός του τοποθετεί την Τουρκία στην πλευρά των ηττημένων, άρα τα εδάφη της βαίνουν προς μοίρασμα. Η Ελλάδα, που είχε συρθεί στο πλευρό της Αντάντ από τον Βενιζέλο με τίμημα τον Εθνικό Διχασμό, είναι στην πλευρά των νικητών.
Πλην των άλλων εδαφικών κερδών της, λαμβάνει και την εντολή να στείλει στρατό στη Σμύρνη καθώς και Έλληνα Διοικητή για την επιβολή της τάξης, με δικαίωμα ελέγχου μιας μικρής και μόνο εδαφικής ζώνης γύρω απ΄αυτήν (και υποχρέωση σε τρία χρόνια να διεξαγεί δημοψήφισμα εκεί για το εάν θα προσαρτηθεί στην Ελλάδα η Σμύρνη).
Στα παραλειπόμενα της Ιστορίας γράφεται ότι στον Βενιζέλο είχε προταθεί αντί της Σμύρνης η Νότια Αλβανία, αλλά δεν την δέχθηκε καθώς δεν εξυπηρετούσε τα εμπορικά συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης, της οποίας ήταν γνήσιος εκπρόσωπος.
Στην Τουρκία, που διαλύεται από τους Συμμάχους, έχει εμφανιστεί ένας ηγέτης των Νεότουρκων, ακραιφνής εθνικιστής και οπαδός της εθνοτικής καθαρότητας, ο Κεμάλ, έξυπνος και εξαιρετικός στις διπλωματικές κινήσεις.
Η άφιξη του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη, η ατυχής επιλογή του Διοικητή Στεργιάδη, που αντιμετώπιζε με βαναυσότητα τους άλλους πληθυσμούς της κοσμοπολίτισσας Σμύρνης, και κυρίως η επέκταση, με στρατιωτικά μέσα, της ζώνης της Σμύρνης προς τα Ανατολικά, αποτελεί βούτυρο στο εθνικιστικό ψωμί του Κεμάλ.
Ο ελληνικός στρατός, σε μία αυτοκτονία στρατιωτική, προχωρεί προς τα βάθη της Ανατολίας, μακριά από τις γραμμές ανεφοδιασμού του, βιαιοπραγώντας κατά των ντόπιων χωρικών για την εξεύρεση τροφής, ενώ οι αντάρτες του Κεμάλ τον χτυπούν με ανορθόδοξο πόλεμο και τον αποδεκατίζουν σιγά-σιγά, και ενώ το μίσος κατά των Ελλήνων «εισβολέων» αυξάνεται μεταξύ του ντόπιου πληθυσμού.
Πίσω, η Ελλάδα βογγά, υποφέρει οικονομικά, ο λαός δεν αντέχει και καταψηφίζει τον Βενιζέλο στις εκλογές του 1920, εκλέγει την αντιπολίτευση που κατέβηκε με σύνθημα «Τέλος στον Πόλεμο», που κρατούσε άλλωστε δέκα χρόνια ήδη. Οι εκλεγέντες, ως είθισται στη χώρα μας, καταπατούν τις προεκλογικές τους υποσχέσεις και συνεχίζουν τον πόλεμο.
Ο Κεμάλ ενισχυμένος με συμφωνίες με τη Γαλλία και τη Σοβιετική Ένωση (οι σοβιετικοί δεν ξέχασαν ποτέ ότι ο Βενιζέλος έστειλε στην Ουκρανία ελληνικό στρατό κατά των μπολσεβίκων), η Ελλάδα αποδυναμωμένη και χωρίς στήριξη απ΄τους Συμμάχους της προχωρεί και αναπόφευκτα ηττάται. Κατά την υποχώρησή του ο ελληνικός στρατός εφαρμόζει την τακτική της «καμένης γης» αυξάνοντας το μένος της εκδίκησης του στρατού του Κεμάλ, που βασίζεται κυρίως σε φανατικούς, πρώην ατάκτους.
Αν προσθέσουμε ότι οι Έλληνες στην Οθωμανική Τουρκία κρατούσαν τα σκήπτρα της οικονομικής ανάπτυξης, άρα ήταν εύποροι, ενώ οι Τούρκοι συνήθως υπηρέτες ή εργάτες στις επιχειρήσεις τους, υπεισέρχεται κι ένα ταξικό στοιχείο μίσους κατά των Ελλήνων που άριστα αξιοποίησε ο Κεμάλ. Ο ελληνικός στρατός μπαίνει καταδιωκόμενος στη Σμύρνη, όπου συρρέουν καταδιωκόμενες επίσης και ομάδες ελλήνων από την ενδοχώρα και αφού εγκαταλείπει στη μοίρα του τον ντόπιο ελληνικό πληθυσμό, μπαίνει στα καράβια, με πρώτον τον Έλληνα διοικητή Στεργιάδη, και επιστρέφει στην Ελλάδα.
Πίσω λαμβάνει χώρα μία απ τις μεγαλύτερες παγκοσμίως εθνοκαθάρσεις. Υπό τα βλέμματα του Συμμαχικού Στόλου που ήταν αγκυροβολημένος στο λιμάνι της Σμύρνης. Δεν χύθηκε ούτε ένα δάκρυ για τη σφαγή.
Μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης επιβάλλεται για πρώτη φορά παγκοσμίως η απάνθρωπη και κατάφορη καταπάτηση κάθε ανθρώπινου δικαιώματος της «υποχρεωτικής ανταλλαγής πληθυσμών». Εκατομμύρια άνθρωποι άφησαν πίσω τα σπίτια τους, τους προγονικούς τους τάφους, ζωή χρόνων, και πέρασαν απ τη μια στην άλλη άκρη του Αιγαίου.
Η βιασύνη αλλά και η ανακούφιση με την οποία Κεμάλ και Βενιζέλος υπέγραψαν αυτή την ανθρωπίνως επονείδιστη συνθήκη που σφράγιζε την «Ειρήνη» με τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων, δείχνει ότι ήταν απολύτως επιθυμητή και από τις δύο πλευρές αυτή «η εθνική καθαρότητα» για να προχωρήσουν οι χώρες τους. Το όνειρο και των δύο ηγετών είχε γίνει πραγματικότητα. Είχαν κατορθώσει να έχουν σταθερά σύνορα και ομοιογενή πληθυσμό για να ολοκληρώσουν τα οράματα προόδου των χωρών τους.
Στην Ελλάδα η Μεγάλη Ιδέα του Αλυτρωτισμού είχε πνιγεί μέσα στο λιμάνι της Σμύρνης.
Όλοι γνωρίζουμε τη συνέχεια, δηλαδή ότι η Ελλάδα δανείστηκε τεράστια ποσά για την Αποκατάσταση των Προσφύγων (η Τουρκία δεν δέχτηκε κανένα δάνειο αυτού του τύπου), τα χρήματα κατασπαταλήθηκαν, η «ανταλλάξιμη περιουσία» πολλές φορές πέρασε σε χέρια μη προσφύγων και το 1932 η Ελλάδα επτώχευσε για άλλη μια φορά στην Ιστορία της.
Οι πρόσφυγες όμως έστησαν την καινούργια Ελλάδα. Περιφρονημένοι, καθυβριζόμενοι και καταδιωκόμενοι από τους παλαιούς κατοίκους της χώρας, δούλεψαν, μπόλιασαν με πολιτισμό τον τόπο και προχώρησαν μπροστά.
Σήμερα, δεκαετίες μετά, τα εγγόνια αυτών που «ανταλλάχθησαν» επιστρέφουν και επισκέπτονται τους τόπους των παππούδων τους. Κλαίνε πάνω σε πέτρες και χώματα που δεν γνώρισαν οι ίδιοι ποτέ, οι μνήμες των παππούδων τους στοιχειώνουν.
Αυτά τα εγγόνια είναι οι καλύτεροι πρεσβευτές της φιλίας των δύο λαών, ούτε μια πικρή κουβέντα δεν ακούγεται ανάμεσα στους λυγμούς της επιστροφής στον Τόπο που κρατάνε οι ρίζες τους. Το τοπίο, οι συνήθειες, τα τραγούδια, το φαγητό, οι τρόποι που πενθούν και χαίρονται οι δυο λαοί έχουν βάθος ιστορικό αιώνων και είναι πάντα εδώ, παρόντες.
Αντίθετα τα πνευματικά εγγόνια εκείνων που λοιδωρούσαν τότε τους πρόσφυγες με λέξεις όπως «παστρικές» ή «τουρκόσποροι» είναι και πάλι αυτοί που κραυγάζουν το μίσος, ζητούν το αίμα και τον πόλεμο ανάμεσα στις δύο χώρες.
Οι ίδιοι εθνικιστές και απ΄τις δυο πλευρές του Αιγαίου.
Ούτε η Μνήμη ούτε το Αίμα θα τους αφήσει να κερδίσουν.
Οκτώ χρόνια μετά την ενηλικίωση του Όθωνα, η κατάσταση στον ελλαδικό χώρο ήταν δραματική. Μεγάλα, ανεπίλυτα προβλήματα – όπως η διανομή της αγροτικής γης, οι εθνικές γαίες και η εκπαίδευση – συνέχισαν να ταλανίζουν τη χώρα, προκαλώντας τη δικαιολογημένη δυσφορία του λαού.
Ο απολυταρχικός τρόπος άσκησης της εξουσίας από το παλάτι οδηγούσε συχνά σε μικροεξεγέρσεις, οι οποίες καταστέλλονταν αμέσως από τον κυβερνητικό στρατό. Τα ανάκτορα συγκέντρωναν το γενικό μίσος και αποτελούσαν τον μόνιμο στόχο της πολιτικής πάλης της εποχής.
Το 1840, ο Μακρυγιάννης ίδρυσε μια παράνομη – σύμφωνα με το παλάτι – οργάνωση, με ξεκάθαρο σκοπό την επιβολή συντάγματος. Στην οργάνωση μυήθηκαν γρήγορα σπουδαίοι οπλαρχηγοί και αγωνιστές του '21, οι οποίοι είχαν παραγκωνιστεί από τους Βαυαρούς. Τα μέλη δεσμεύονταν με όρκο πίστης στην πατρίδα και την Ορθοδοξία, ανάμεσα στους οποίους ήταν οι Θεόδωρος Γρίβας, Μήτρος Δεληγιώργης, Κριεζιώτης και άλλοι.
Στη συνέχεια, ο Μακρυγιάννης έστρεψε την προσοχή του στον πολιτικό κόσμο. Προσέγγισε και μύησε τον αρχηγό του Ρωσικού κόμματος, τον Ανδρέα Μεταξά, ενώ σύντομα προσχώρησε στο κίνημα και ο αρχηγός του Αγγλικού κόμματος, Ανδρέας Λόντος. Οι δυο τους κατάφεραν να φέρουν στην οργάνωση εξέχουσες προσωπικότητες της εποχής, όπως τους Ρήγα Παλαμήδη, Κωνσταντίνο Κανάρη, Χρύσανθο Σισίνη και Κωνσταντίνο Ζωγράφο.
Για την επιτυχία του κινήματος, όμως, ήταν απαραίτητη η σύμπραξη του στρατού. Για τον λόγο αυτό μυήθηκε ο συνταγματάρχης Δημήτριος Καλλέργης. Οι κινηματίες φρόντισαν να τον μεταθέσουν από το Άργος στην Αθήνα, διορίζοντάς τον στρατιωτικό διοικητή της πρωτεύουσας. Ο Καλλέργης με τη σειρά του επεξέτεινε το δίκτυο, μυώντας και άλλους στρατιωτικούς, όπως τον Σπυρομήλιο.
Λίγο πριν την εκδήλωση της επανάστασης, σχηματίστηκε μια τριμελής επιτροπή που αποτελούνταν από τους Ανδρέα Μεταξά, Μακρυγιάννη και Δημήτριο Καλλέργη. Ο καθένας τους αντιπροσώπευε έναν διαφορετικό πυλώνα της κοινωνίας: ο Μεταξάς τον πολιτικό, ο Μακρυγιάννης τον λαϊκό και ο Καλλέργης τον στρατιωτικό.
Η αρχική ημερομηνία εκδήλωσης είχε οριστεί για τις 25 Μαρτίου 1844, ώστε να συμπίπτει με τον εορτασμό της Ελληνικής Επανάστασης. Ωστόσο, ο ενθουσιώδης Μακρυγιάννης εμπιστεύτηκε το μυστικό σε πολλούς, με αποτέλεσμα να υπάρξει διαρροή και το κίνημα να επισπευσθεί.
Τη νύχτα της 2ης προς 3ης Σεπτεμβρίου, η χωροφυλακή παρατήρησε ύποπτες κινήσεις γύρω από το σπίτι του Μακρυγιάννη και το περικύκλωσε. Ο Καλλέργης, συνειδητοποιώντας την κρισιμότητα της κατάστασης, κατέφθασε αμέσως στους στρατώνες και ξεσήκωσε τους αξιωματικούς με το σύνθημα "Ζήτω το Σύνταγμα!".
Διέταξε αμέσως έναν λόχο να διαλύσει την πολιορκία στο σπίτι του Μακρυγιάννη, έναν άλλο να ανοίξει τις φυλακές του Μεντρεσέ, ενώ ο ίδιος κατευθύνθηκε με 2.000 στρατιώτες προς τα ανάκτορα. Παράλληλα, στρατιωτικά αποσπάσματα κατέλαβαν στρατηγικά σημεία: το Νομισματοκοπείο, την Εθνική Τράπεζα, το Δημόσιο Ταμείο και τα Υπουργεία.
Η δυναμική άφιξη του στρατού με ζητωκραυγές παρακίνησε και τους κατοίκους της Αθήνας, οι οποίοι έσπευσαν στα ανάκτορα για να ενωθούν με τους στρατιώτες. Ο Βασιλιάς Όθωνας έστειλε τον υπασπιστή του, Γρίβα Γαρδικιώτη, και τον Υπουργό Στρατιωτικών, Αλέξανδρο Βλαχόπουλο, για να μεταπείσουν το πλήθος, αλλά συνελήφθησαν αμέσως με διαταγή του Καλλέργη. Ακόμα και το πυροβολικό, υπό τον Σχινά, που κλήθηκε για να καταστείλει το κίνημα, προτίμησε να συνταχθεί με τους επαναστάτες.
Στις 3 τα ξημερώματα, μέλη του Συμβουλίου της Επικρατείας (Α. Μεταξάς, Α. Λόντος, Κ. Ζωγράφος, Ρ. Τζουρτζ κ.ά.) συγκάλεσαν συνεδρίαση για να επικυρώσουν τις επαναστατικές πράξεις. Το συμβούλιο αναγνώρισε επίσημα το κίνημα, αποφάσισε τη σύγκληση Εθνοσυνέλευσης και διόρισε επιτροπή για να παρουσιάσει τις αποφάσεις στον Βασιλιά.
Η Νέα Κυβέρνηση Ανδρέα Μεταξά (1843):
Στο νέο υπουργικό συμβούλιο συμμετείχαν κορυφαία στελέχη και από τα τρία μεγάλα κόμματα της εποχής:
- Πρόεδρος & Υπουργός Εξωτερικών: Ανδρέας Μεταξάς
- Υπουργός Στρατιωτικών: Ανδρέας Λόντος
- Υπουργός Ναυτικών: Κωνσταντίνος Κανάρης
- Υπουργός Δικαιοσύνης: Λέων Μελάς
- Υπουργός Εκκλησιαστικών & Παιδείας: Μιχαήλ Σχινάς
- Υπουργός Οικονομικών: Δρόσος Μανσόλας
- Υπουργός Εσωτερικών: Ρήγας Παλαμήδης
Ο λαός και ο στρατός διαλύθηκαν ειρηνικά στις 3 το μεσημέρι, αφού έλαβαν τη διαβεβαίωση ότι όλα τα αιτήματα έγιναν αποδεκτά από τον Όθωνα. Με βασιλικά διατάγματα, η 3η Σεπτεμβρίου ανακηρύχθηκε σε ημέρα εθνικής γιορτής, ενώ ο Δημήτριος Καλλέργης παρασημοφορήθηκε ως αρχηγός του επαναστατικού κινήματος.
Τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο του ίδιου έτους διεξήχθησαν οι εκλογές του 1843. Οι εκλεγμένοι πληρεξούσιοι συγκρότησαν τη συνταγματική Εθνική Συνέλευση, συνέταξαν το νέο Σύνταγμα της χώρας, το οποίο και υπέγραψε ο Όθωνας το 1844. Σε ανάμνηση αυτού του κορυφαίου ιστορικού γεγονότος, η μέχρι τότε Πλατεία Ανακτόρων μετονομάστηκε στην παγκοσμίως γνωστή Πλατεία Συντάγματος.
