Navi Voice

Πλοηγός στον κόσμο του διαδικτύου απο το χτές στο σήμερα.

Φυσικό άρωμα γυναίκας

Προσθέστε σχόλιο

Φυσικό άρωμα γυναίκας: Ο «μυστικός» κώδικας έλξης

Η είδηση δεν θα αρέσει στην παγκόσμια βιομηχανία αρωμάτων, που κάνει «τρελούς» τζίρους με τα προϊόντα της, όμως μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα δείχνει ότι το φυσικό άρωμα του σώματος μιας γυναίκας ίσως είναι τελικά ο καλύτερος τρόπος για να σαγηνεύσει έναν άνδρα.

Τι έδειξε η έρευνα

Οι ερευνητές, για πρώτη φορά, διαπίστωσαν ότι τα επίπεδα της τεστοστερόνης, της κατ’ εξοχήν ανδρικής ορμόνης, αυξάνουν ανταποκρινόμενα στη φυσική μυρωδιά μιας γυναίκας, ιδίως όταν αυτή βρίσκεται στην πιο γόνιμη περίοδό της.

Η έρευνα έγινε από τους ψυχολόγους Σαούλ Μίλερ και Γιον Μέινερ του πανεπιστημίου της Φλόριδα και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Psychological Science”. Προηγούμενες μελέτες είχαν δείξει ότι οι γυναίκες έλκονται από τη σωματική οσμή των ανδρών (λόγω φερομονών), ωστόσο η νέα αυτή έρευνα απέδειξε ότι η έλξη είναι αμοιβαία και στους ανθρώπους.

Η διαδικασία του πειράματος

Για τις ανάγκες της μελέτης:

  • Γυναίκες εθελόντριες φόρεσαν μπλουζάκια επί τρεις νύχτες, σε διάφορες φάσεις του κύκλου τους.
  • Άνδρες εθελοντές ηλικίας 18 – 23 ετών μύρισαν τα ρούχα αυτά, καθώς και καθαρά ρούχα ελέγχου.
  • Ελήφθησαν δείγματα σάλιου από τους άνδρες πριν και μετά το πείραμα για τη μέτρηση των επιπέδων τεστοστερόνης.
«Οι άνδρες που είχαν μυρίσει τα μπλουζάκια, τα οποία φορούσαν οι γυναίκες στην πιο γόνιμη φάση τους, είχαν ανώτερα επίπεδα της ορμόνης.»

Βιολογική επίδραση και συμπεριφορά

Σύμφωνα με τους ερευνητές, οι άνδρες, όταν έχουν αυξημένη τεστοστερόνη, γίνονται συνήθως πιο ανταγωνιστικοί και ριψοκίνδυνοι, υιοθετώντας συμπεριφορές που είναι ελκυστικές στις γυναίκες και διευκολύνουν το ζευγάρωμα.

Ένα ενδιαφέρον συμπέρασμα της έρευνας είναι ότι οι γυναίκες που παίρνουν αντισυλληπτικά χάπια, ενδέχεται να «θολώνουν» το φυσικό άρωμά τους, αμβλύνοντας έτσι την ικανότητά τους για προσέλκυση ερωτικού συντρόφου μέσω αυτής της βιολογικής οδού.

θεματική ενότητα: 📂 Σχέσεις Read more 🔻
από ~ Δεν υπάρχουν σχόλια:
Θεματική Ενότητα:

40% γυμνο:Το Ιδανικο Ντυσιμο Της Γυναικας

Προσθέστε σχόλιο


Αν μια γυναίκα θέλει να μεγιστοποιήσει τη γοητεία που ασκεί στους άνδρες γύρω της, σε μια βραδινή έξοδο, τότε θα πρέπει να φροντίσει να ακολουθήσει τον χρυσό κανόνα της “σέξι” αναλογίας που ανακάλυψε μια νέα βρετανική επιστημονική έρευνα: θα πρέπει να φροντίσει ώστε το ντύσιμό της να αποκαλύπτει το 40% του γυμνού σώματός της – ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο! Η μελέτη έγινε από ερευνητές του πανεπιστημίου του Λιντς υπό τον ψυχολόγο Κόλιν Χέντρι και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Behaviour” (Συμπεριφορά), σύμφωνα με τις βρετανικές “Τέλεγκραφ” και “Ντέιλι Μέιλ”.

Οι γυναίκες σε όλο τον κόσμο ανέκαθεν προβληματίζονταν πόσο μέρος του σώματός τους πρέπει να αφήνουν ακάλυπτο, ειδικά σε μια βραδινή έξοδο. Οι επιστήμονες επιβεβαίωσαν τώρα ότι υπάρχει όντως μια κατάλληλη αναλογία ανάμεσα στο να είναι μια γυναίκα υπερβολικά αποκαλυπτική και υπερβολικά συντηρητική στο ντύσιμό της. Η μελέτη βασίστηκε στην “κατασκοπική” δραστηριότητα τεσσάρων ερευνητριών που διακριτικά ανέλαβαν να παρακολουθήσουν τη γοητεία που ασκούσαν οι γυναίκες σε ένα νυχτερινό κλαμπ, ανάλογα με το ντύσιμό τους. Αποδείχτηκε ότι οι γυναίκες, οι οποίες είχαν αφήσει εκτεθειμένο περίπου το 40% του συνολικού σώματός τους, προσέλκυαν διπλάσιους άνδρες κοντά τους σε σχέση με τις γυναίκες που ήσαν πιο συντηρητικά ντυμένες. Όμως -και αυτό είναι ακόμα πιο αξιοσημείωτο- οι γυναίκες με εκτεθειμένο το 40% “τα πήγαιναν καλύτερα” και από όσες ήσαν πολύ πιο τολμηρά ντυμένες. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι το πολύ γυμνό σώμα απωθεί έναν άνδρα, επειδή υποσυνείδητα του περνάει το μήνυμα ότι αυτή η γυναίκα μπορεί να είναι γενικώς διαθέσιμη και να μην είναι πιστή.

Η έρευνα επίσης είχε μια ακόμη πρακτική συμβουλή για τις γυναίκες: το υπόλοιπο 60% του σώματος που παραμένει καλυμμένο, να είναι ντυμένο με στενά ρούχα και να λικνίζεται προκλητικά στον ήχο της μουσικής! Το 15% των γυναικών που συνδύαζαν και τα τρία -40% γυμνό σώμα, στενά ρούχα, προκλητικός χορός- είχαν το μεγαλύτερο “σουξέ”: κατά μέσο όρο προσεγγίστηκαν η κάθε μια από 40 άνδρες.

θεματική ενότητα: 📂 Σχέσεις Read more 🔻
από ~ Δεν υπάρχουν σχόλια:
Θεματική Ενότητα:

Η Μικρά Ασία το 1912

Προσθέστε σχόλιο
Ένα από τα κυριότερα επιχειρήματα όσων κατέκριναν και κατακρίνουν την Μικρασιατική Εκστρατεία είναι ότι η Μικρά Ασία κατοικούνταν στη συντριπτική πλειοψηφία της από Τούρκους, ότι οι Έλληνες ήταν μια μικρή μειονότητα και συνεπώς δεν είχε δικαίωμα το ελληνικό έθνος να ζητήσει τμήμα της Μικρασίας. Παρακάτω θα εξετάσoουμε το κατά πόσο αληθεύει η άποψη για "τουρκική Μικρά Ασία".

Πληθυσμιακά στοιχεία για την Μικρά Ασία. Από το βιβλίο του Γεώργιου Κ. Σκαλιέρη "Λαοί και Φυλαί της Μικράς Ασίας" πρώτη έκδοση Ιούνιος 1922, επανέκδοση από τις εκδόσεις ΡΗΣΟΣ, 1990, αντιγράφουμε το συνολικό πληθυσμό κατά φυλές κι εθνότητες, σε Μικρά Ασία και σε Αρμενία/Κουρδιστάν, όπως ήταν πριν την αρχή των εκτοπισμών και διωγμών κατά των Χριστιανών από το Οθωμανικό κράτος, στα 1913:

Μικρά Ασία 


Οι Τούρκοι (Οθωμανοί και λοιπές τουρκόφωνες μουσουλμανικές φυλές) συνολικά είναι: 6.940.060, δηλαδή μόλις το 55,46% του συνολικού πληθυσμού. Αυτό το ποσοστό εννοούν οι Έλληνες μαρξιστές όταν μιλάνε περί Μικρασίας-Αρμενίας-Κουρδιστάν ως το "καθαρά Τουρκικό μέρος της οθωμανικής αυτοκρατορίας";

Οι Έλληνες, Αρμένιοι, Κούρδοι, Νεστοριανοί και λοιποί Χριστιανοί συνολικά δίνουν 5.401.167, δηλαδή 43,16% του πληθυσμού. Αυτό το 45% του πληθυσμού της "Ασιατικής Τουρκίας" έπρεπε, σύμφωνα με τους Έλληνες διεθνιστές και λοιπές προοδευτικές δυνάμεις να συνεχίσει να ανέχεται τη βαρβαρότητα τις διώξεις και τις γενοκτονίες εκ μέρους των Τούρκων, του άλλου μισού πληθυσμού, απλά και μόνο επειδή ο Λένιν είχε συμμαχήσει με τον Κεμαλισμό;

Δεν είχαν αυτοί δικαίωμα στο να απαλλαχθούν από τον τουρκικό ζυγό; Μιλάμε για πεντέμισυ εκατομμύρια ανθρώπους στα 1913, που με τον ρυθμό άυξησης του πληθυσμού στην Ανατολία σήμερα θα ήταν 30 εκατομμύρια.

Ε, αυτοί έπρεπε να σφαγούν για χάρη της "προοδευτικής κεμαλικής Τουρκίας", και η απελευθερωτική εκστρατεία των Ελλήνων να αποκληθεί "ιμπεριαλιστική".

Κι ας μην πουν τίποτε για "σφαγές του Ελληνικού στρατού εις βάρος των Τούρκων". Παρεκτροπές φυσικά υπήρξαν. Ειδικότερα κατά την άτακτη υποχώρηση του στρατού μας. Δε μπορούν όμως αυτές οι παρεκτροπές, αφενός ούτε αριθμητικά να συγκριθούν με τις σφαγές που διενήργησαν οι Τούρκοι μεταξύ 1914-1922, αλλά αφετέρου ούτε και να συγκριθούν (όντας μη προμελετημένες) με την προμελετημένη γενοκτονία που είχε σχεδιασθεί και εκτελεσθεί από τις ηγεσίες του τουρκικού κράτους εις βάρος των χριστιανών υπηκόων του. "Οι Χριστιανοί της Τουρκίας πρέπει ή να εκτουρκιστούν ή να διωχθούν", είχαν αποφασίσει οι Νεότουρκοι συνέχεια των οποίων ήταν ο Κεμαλισμός. ΟΛΟΙ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ, Έλληνες και Αρμένιοι.

Πώς τολμάνε να μην παραδέχονται αρκετοί το ότι η σφαγή ενός και πλέον εκατομμυρίων Ελλήνων δεν ήταν γενοκτονία; Άντε ένας άντε δύο να έπεσαν τυχαία στις κάνες των όπλων του Κεμάλ, αλλά ένα εκατομμύριο; Υπενθυμίζω: από τα 3,2 εκατομμύρια που ζούσαν το 1912 σε Α.Θράκη και Μ.Ασία, γύρισαν εδώ περί το 1,6εκατομμύρια (1,28 το 1923 και οι υπόλοιποι πιο πριν), έφυγαν στη Ρωσία περί τις 200.000-300.000, έμειναν στην Κωνσταντινούπολη περί τις 150.000, άρα σφάχτηκαν 1.200.000. Πώς γίνεται να αντιπαραβάλονται οι ενέργειες ενός στρατού που έκαιγε καλύβες όντας υπό άτακτη υποχώρηση με τις προσχεδιασμένες και προμελετημένες ενέργειες ενός κράτους που ήθελε να εκτουρκίσει ή να σφάξει το 40 % των υπηκόων του, και μάλιστα το έλεγε επίσημα;

Πώς είναι δυνατόν να γίνεται λόγος για 200.000 νεκρούς Τούρκους από τον Ελληνικό στρατό (που είχε 30.000 απώλειες) τη στιγμή που αυτός και αριθμητικά λίγος μέσα στο χάος της τεράστειας Μικρασίας ήταν, αλλά και συνεχώς πολεμούσε ώστε δεν είχε χρόνο για γενοκτονίες; Πώς γίνεται να εξισώνουν κάποιες μεμονωμένες ενέργειες ενός ατάκτως οπισθοχωρούντα και εν πλήρη διαλύσει στρατού με μια προμελετημένη γενοκτονία, εν ψυχρώ πραγματοποιούμενη;

Γνωρίζουν άραγε πως τη στιγμή που η Σμύρνη έπλεε στο αίμα, των μουσουλμάνων της Β. Ελλάδας δεν πειράχτηκε ούτε μια τρίχα της κεφαλής τους, ενώ θα μπορούσε κάλλιστα το ελληνικό κράτος να απειλήσει ή να εφαρμόσει αντίποινα εναντίον τους ώστε ο Κεμάλ (και οι προκάτοχοί του, από το 1915 και μετά) να σταματήσει τις σφαγές των Μικρασιατών; Εμείς όμως δεν κάναμε τέτοια πράγματα.

Σε ένα πόλεμο γίνονται αρκετά άσχημα πράγματα, όμως γενικεύσεις που εξισώνουν θύμα και θύτη, και μάλιστα παραγνωρίζουν το ιστορικό υπόβαθρο της συμπεριφοράς του θύματος (οι Τούρκοι επί αιώνες έσφαζαν άοπλους Ρωμιούς, είναι λογικό κάποτε να σφάξουν και οι Ρωμιοί, αλλά η μια σφαγή διαφέρει από την άλλη: το θύμα εκδικείται, ενώ ο θύτης που επί αιώνες έσφαζε δεν έχει καμιά δικαιολογία) είναι απαράδεκτες.

Είναι σαν να εξισώνεται ο αντισημιτισμός των Παλαιστινίων που υπέφεραν και υποφέρουν από το Ισραήλ, με τον αντισημιτισμό των Ναζί στους οποίους τίποτε δεν έφταιξαν οι Εβραίοι.

Στο συνέδριο του κόμματος των Νεοτούρκων, τον Οκτώβριο του 1911 είχε αποφασισθεί: "Η Τουρκία πρέπει να γίνει μια ουσιαστικά μουσουλμανική χώρα(..) Αργά ή γρήγορα πρέπει να επιτευχθεί η ολοκληρωτική οθωμανοποίηση (διάβαζε τουρκοποίηση) όλων των υπηκόων της αυτοκρατορίας.

Είναι πάντως ξεκάθαρο πως αυτό δε μπορεί να επιτευχθεί με την πειθώ και ως εκ τούτου πρέπει να προσφύγουμε στην ένοπλη βία (..)Πρέπει να αρνηθούμε στις άλλες εθνότητες το δικαίωμα να έχουν δικές τους οργανώσεις. Κάθε μορφή αποκέντρωσης συνιστά προδοσία της Τουρκικής Αυτοκρατορίας.

ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΕΘΝΟΤΗΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΜΕΛΗΤΕΑ ΠΟΣΟΤΗΤΑ. (..)"

Ξέρω βέβαια, κανείς δεν έχει στα χέρια του τα διατάγματα του εμπρησμού της Σμύρνης ή των διωγμών μεταξύ 1915-1922 οπότε οι διεθνιστές μας έχουν κάθε δικαίωμα να αρνούνται πως έγινε γενοκτονία. Και εις ανώτερα.

Όσο για το κύριο επιχείρημα των αντιεθνικιστών που κατακρίνουν την Μικρασιατική Εκστρατεία, το "έστω, ας δεχτούμε, ότι είχαμε δίκαιο να πάει ελληνικός στρατός στη Σμύρνη-Ιωνία. Γιατί επήγαμε να κατακτήσουμε την Άγκυρα;", αυτό φανερώνει την πλήρη άγνοιά τους για τα δεδομένα της εποχής. Απαντούμε: απλούστατα, για να κρατηθεί η Σμύρνη ελληνική, έπρεπε να κατανικηθεί ο κεμαλισμός.

Δια της εκστρατείας προς την Άγκυρα-Σαγγάριο δεν ετίθετο θέμα κατάκτησης των περιοχών αυτών ούτε όλης της Μικρασίας, αλλά θέμα οριστικής αποσόβησης του κινδύνου για τη Σμύρνη. Καθώς ο κεμαλισμός συνεχώς και ενδυναμωνόταν, ήταν βέβαιο ότι θα αμφισβητούσε ένοπλα την ελληνική κυριαρχία σε Σμύρνη και Α. Θράκη. Δεν έπρεπε να εξασφαλιστεί μια για πάντα η Ελλάδα από την αμφισβήτηση των ελληνικότατων αυτών περιοχών; Υπήρχαν δύο τρόποι να το κάνουμε αυτό. Είτε θα περιμέναμε στα όρια της Ιωνίας, 150-200 χλμ ανατολικά της Σμύρνης, να ενδυμωθεί κι άλλο ο Κεμάλ, να στρατολογήσει κι άλλους Τούρκους (ειδικά από τις περιοχές από τις οποίες θα αποσύρονταν ο ελληνικός στρατός), είτε θα επιτιθέμεθα στον Κεμάλ προσπαθώντας να τσακίσουμε το κεφάλι του φιδιού.

Οι τότε ιθύνοντες διάλεξαν το δεύτερο σχέδιο, καθώς το πρώτο τους φάνηκε πως θα προκαλούσε φθορές στον ελληνικό στρατό: ο Κεμάλ, εάν η Ελλάδα περιοριζόταν μόνη της στην στενότατη και μικρή ζώνη κατοχής της Ιωνίας, θα μπορούσε να συγκεντρώσει τεράστιες ποσότητες στρατού σε απόσταση 100-200 χλμ από την Ιωνία προκαλώντας "ασφυξία" και είτε δια του αντάρτικού του είτε εξαναγκάζοντας μας να παρακολουθούμε 200 .000 στρατό έτοιμο να επιτεθεί όποτε θελήσει σε μια στενότατη ζώνη. Το δίλημμα ήταν τραγικό, ωστόσο δεν πρέπει οι κακόπιστοι αντιεθνικιστές να μας πείσουν ότι σκοπός της εκστρατείας προς την Άγκυρα ήταν η κατάκτηση όλης της Τουρκίας.

Ψεύδονται ασύστολα όταν ισχυρίζονται ότι δεν καταλαβαίνουν γιατί βαδίσαμε προς Άγκυρα.

Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι η εκστρατεία προς την Άγκυρα ήταν στρατιωτικό λάθος, επαναλαμβάνουμε το κύριο επιχείρημα υπέρ της απελευθέρωσης της Ιωνίας το 1920: Ποιος ψεύτης, αλήθεια, από αυτή τη δράκα αντιεθνικιστών, θα τολμούσε να ισχυριστεί ότι Α) η Σμύρνη και η ενδοχώρα της δεν ήταν ελληνικότατες περιοχές και ποιος απατεώνας μπορεί να ισχυριστεί ότι Β) οι σφαγές κατά των Ελλήνων από τους Τούρκους το 1922 ήταν αποτέλεσμα απλώς και μόνο ή κυρίως της παρουσίας ελληνικού στρατού στη Μικρά Ασία κι ενδεχομένως των βιαιοτήτων που διέπραξαν Έλληνες στρατιώτες;

Σφαγές και γενοκτονίες κατά των Μικρασιατών είχαν ξεκινήσει από τα 1915-1916, προτού πατήσει καν Έλληνας στρατιώτης το πόδι του στην Μικρά Ασία, πολύ καν σκεφτεί κανείς εκστρατεία στην Άγκυρα. Δεν είναι λοιπόν "καλά να πάθουμε" οι σφαγές που υπεστήκαμε τον Αύγουστο του 1922 στη Σμύρνη και γενικά στη Μ. Ασία. Δεν ήταν "δίκαια εκδίκηση των Τούρκων". Ήταν συνέχεια των σφαγών του 1915-1918, και γι' αυτό επήγαμε επιπλέον στην Μικρά Ασία το 1920 (εκτός από το να απελευθερώσουμε ελληνικότατες περιοχές): για να μην επαναληφθούν τα γεγονότα του 1915-1918.

Το ότι απέτυχε παταγωδώς η τότε ηγεσία στους δύο αυτούς στόχους διόλου δεν μειώνει το δίκαιο του εγχειρήματος.

Εύλογη η ένσταση πως τα παραπάνω πληθυσμιακά στοιχεία είναι ίσως νοθευμένα για λόγους εθνικού ελληνικού συμφέροντος. Ο Γ. Σκαλιέρης στην αρχή του βιβλίου αυτού παραθέτει στατιστικά στοιχεία ξένων: Ο Malte-Brun στην "Geographie Universelle" 1875 (tom. V) γράφει "Η Μ.Ασία έχει 8-9 εκ. κατοίκων εξ ων τα 5 είναι Μουσουλμάνοι και οι άλλοι Έλληνες Ορθόδοξοι." Ο M. Ph. Le Bas στο Asia Mineure 1878 γράφει "Οι Έλληνες κι οι Αρμένιοι της Μικράς Ασίας ανέρχονται σε 3 εκατομμύρια, οι μουσουλμάνοι σε πέντε. Αν αφαιρεθούν οι Κούρδοι και τα νομαδικά φύλα, οι Τούρκοι ούτε εις τέσσερα εκατομμύρια φτάνουν".

Ο Γάλλος αξιωματικός L. Lamouche, που επισκέφτηκε ως μέλος επίσημης αποστολής την Τουρκία, στο L' organisation Militaire de l' Empire Ottoman γράφει "Οι Τούρκοι δεν υπερβαίνουν τα 38% του πληθυσμού της χώρας". Ο Fontanier στο Voyages en Orient, Paris 1829 γράφει "γίνεται λόγος περί Τουρκικής πλειονοψηφίας ενώ αυτή δεν υπάρχει". Ο Τούρκος Refik Nevzad στο La Federation Ottomane, Paris 1915 λέει πως οι Τούρκοι μαζί με τους εξοθωμανισθέντες ανέρχονται στο 44,8%.

Τέλος, η συμφωνία μεταξύ των Τουρκων και των εν Τουρκια ελληνικών πολιτικών οργανώσεων στις αρχές του 1912 κάνει λόγο για 2,5 εκατομμύρια Έλληνες στη Μικρα Ασία (μαζί με τα σαντζάκια Αδάνων και Αντάκιας), οπότε τα 2,66 εκατομμύρια που αναφέρει ο Σκαλιέρης δεν απέχουν και πολύ από την αλήθεια. Τη συμφωνία αυτή είχαν δεχθεί όχι τίποτα παρακατιανοί Τούρκοι, αλλά ο τότε Μέγας Βεζύρης Κιαμήλ Πασάς, ο τότε καθηγητής συνταγματικού δικαίου μετέπειτα εν Ρώμη αντιπρόσωπος της Κεμαλικής Εθνοσυνέλευσης Αρίφ Μπέης, Στρατάρχες, πολλοί στρατιωτικοί και αριστοκράτες Τούρκοι. Και είχαν μάλλιστα υποσχεθεί για περισσότερες έδρες, δηλαδή πως υπήρχε περισσότερος των 2,5 εκατομμυρίων πληθυσμός Ελληνικός στην Μικρά Ασία.

ΠΗΓΗ: porta_aurea
θεματική ενότητα: 📂 Γεωπολιτικά 📂 Ιστορία Read more 🔻
από ~ Δεν υπάρχουν σχόλια:
Θεματική Ενότητα: ,

Το Μεγαλυτερο Αεροδρομιο Του Κοσμου Στο Dubai

Προσθέστε σχόλιο

Terminal 3: Το εντυπωσιακό αρχιτεκτονικό θαύμα του Ντουμπάι

Στις 14 Οκτωβρίου, ο διεθνής αερολιμένας του Ντουμπάι εγκαινίασε το Grand Terminal 3, κατακτώντας ένα ακόμη παγκόσμιο ρεκόρ. Πρόκειται για το μεγαλύτερο αεροδρόμιο του κόσμου, ένα έργο-κολοσσό με κόστος κατασκευής 4,5 δισεκατομμύρια δολάρια.


Υποδομές και Τεχνολογία

Η μετακίνηση μέσα στους 6 ορόφους του Terminal (οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι υπόγειοι) γίνεται με τη χρήση μιας εντυπωσιακής γκάμας μέσων:

  • 157 ανελκυστήρες
  • 97 κυλιόμενες σκάλες
  • 82 κινούμενες διαβάσεις πεζών
  • 27 ανελκυστήρες φορτηγών
  • "Sky Trains" (τρένα μεταφοράς επιβατών) με χωρητικότητα 47 ατόμων το καθένα.

Μεγέθη Κατασκευής

Τα νούμερα της κατασκευής προκαλούν ίλιγγο:

  • Χωματουργικά: 10 εκατομμύρια κυβικά μέτρα χώμα (ποσότητα για 4.000 πισίνες).
  • Δομικά υλικά: 33.000 τόνοι δομικού χάλυβα και 450 τόνοι υποστυλωμάτων.
  • Κλίμακα: Ο υπαίθριος χώρος στάθμευσης αντιστοιχεί σε 33 γήπεδα ποδοσφαίρου, ενώ η περιοχή αναχωρήσεων στο επίπεδο 3 καλύπτει 515.000 τ.μ. (μέγεθος 94 γηπέδων ποδοσφαίρου).

Φωτογραφικό Αφιέρωμα

θεματική ενότητα: 📂 Φωτογραφίες Read more 🔻
από ~ Δεν υπάρχουν σχόλια:
Θεματική Ενότητα:

Το αινιγματικό αεροδρόμιο του Ντένβερ

Προσθέστε σχόλιο

Αεροδρόμιο του Ντένβερ: Ένα Τεχνολογικό Θαύμα ή το Κέντρο μιας Συνωμοσίας;

Αεροδρόμιο Ντένβερ εξωτερική όψη

Με έκταση 140 τετραγωνικών χιλιομέτρων και κόστος που άγγιξε τα 4,8 δισεκατομμύρια δολάρια, το αεροδρόμιο του Ντένβερ δεν είναι ένα συνηθισμένο συγκοινωνιακό κέντρο. Από την ημέρα των εγκαινίων του, πλήθος θεωριών έχουν αναπτυχθεί γύρω από τον σχεδιασμό και τη λειτουργία του.


Αινιγματικά Στοιχεία και «Υπόγεια» Μυστικά

Οι επικριτές του έργου επισημαίνουν μια σειρά από παράδοξα γεγονότα:

  • Τοποθεσία και Υποδομές: Η απόσταση των 40 χλμ. από την πόλη και το τεράστιο σιδηροδρομικό δίκτυο με καλώδια οπτικών ινών που φτάνουν το μήκος του Νείλου, προκαλούν ερωτηματικά για την πραγματική χρήση τους.
  • Τα «Θαμμένα» Επίπεδα: Αναφορές για ολόκληρα υπόγεια επίπεδα που κατασκευάστηκαν και στη συνέχεια σφραγίστηκαν, ενισχύουν τις φήμες περί ύπαρξης βάσεων ή καταφυγίων κάτω από το αεροδρόμιο.
  • Μυστικιστικά Σύμβολα: Από τον μασονικό διαβήτη στη χρονοκάψουλα, μέχρι τα αγάλματα gargoyles, το αεροδρόμιο βρίθει συμβολισμών που δεν παραπέμπουν σε τυπικό συγκοινωνιακό κόμβο.

Οι «Τερατώδεις» Τοιχογραφίες του Leo Tanguma

Ίσως το πιο πολυσυζητημένο σημείο του αεροδρομίου είναι οι τεράστιες τοιχογραφίες που κοσμούν τους τοίχους του. Ενώ ο καλλιτέχνης Leo Tanguma υποστηρίζει ότι μεταφέρουν μηνύματα ειρήνης και δικαιοσύνης, πολλοί επισκέπτες βλέπουν κάτι πολύ πιο σκοτεινό:

Τοιχογραφίες αεροδρομίου Ντένβερ

Οι τοιχογραφίες περιλαμβάνουν απεικονίσεις στρατιωτών με αντιασφυξιογόνες μάσκες, φλεγόμενες πόλεις, φέρετρα και περίεργα φυτά. Για τους ερευνητές της «Νέας Τάξης Πραγμάτων», οι εικόνες αυτές αποτελούν μια προειδοποίηση ή ένα προσχέδιο μελλοντικών γεγονότων που έχουν προγραμματιστεί να συμβούν.


Τυχαίες Συμπτώσεις ή Σχεδιασμός;

Σκεπτικιστές απορρίπτουν τις θεωρίες ως υπερβολικές, υποστηρίζοντας ότι τα στοιχεία αυτά είναι αποτέλεσμα καλλιτεχνικής ελευθερίας και κακοδιαχείρισης έργου. Ωστόσο, η επιμονή με την οποία το αεροδρόμιο του Ντένβερ συνδέεται με τον «Μυστικισμό» και τη «Μυστική Κυβέρνηση» δεν φαίνεται να υποχωρεί.

Είναι το αεροδρόμιο του Ντένβερ απλώς ένα πρωτοποριακό έργο που παρεξηγήθηκε, ή μήπως κρύβει όντως μυστικά που δεν προορίζονται για τα μάτια του κοινού;

θεματική ενότητα: 📂 Γεωπολιτικά 📂 Διάφορα Read more 🔻
από ~ Δεν υπάρχουν σχόλια:
Θεματική Ενότητα: ,

Το γερμανικό κατοχικό δάνειο

Προσθέστε σχόλιο

Οι πολεμικές επανορθώσεις

Το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο από τη Γερμανία που, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις που προέρχονται από το «Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα»

Με επικεφαλής τον Μανώλη Γλέζο, τον Ευάγγελο Μαχαίρα, τον Γεώργιο Αλέξανδρο Μαγκάκη, τον Βασίλη Καρκούλια κ.ά. ξεπερνούν, σε σημερινή αξία, τα 162 δις ευρώ χωρίς τους τόκους, όπως σημειώνει στο άρθρο του που δημοσιεύεται στο περιοδικό «Επίκαιρα» ο Αναπληρωτής Καθηγητής Θεσμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κρήτης, Νότης Μαριάς.

Σύμφωνα με το βιβλίο Η Μαύρη Βίβλος της Κατοχής (Αθήνα 2006), που έχει εκδώσει το Εθνικό Συμβούλιο για τη διεκδίκηση των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα, τα θύματα και οι απώλειες της χώρας μας από τους Γερμανούς κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο έχουν ως εξής:

Νεκροί πολέμου 1940-1941: 13.327

Εκτελεσμένοι (σε ολόκληρη την Ελλάδα): 56.225

Θανόντες όμηροι (στα γερμανικά στρατόπεδα): 105.000

Νεκροί από βομβαρδισμούς: 7.120

Νεκροί σε μάχες της Εθνικής Αντίστασης (γερμανικά στοιχεία): 20.650

Νεκροί στη Μέση Ανατολή: 1.100

Απώλειες Εμπορικού Ναυτικού: 3.500

Σύνολο: 206.922Νεκροί από πείνα & σχετικές ασθένειες: 600.000

ΓΕΝΙΚΟ ΣΥΝΟΛΟ: 806.922

Απώλειες από υπογεννητικότητα: 300.000

Σύνολο απωλειών: 1.106.922

Οι γερμανικές οφειλές προς την Ελλάδα

Οι γερμανικές οφειλές προς τη χώρα μας προέρχονται από:

  • Την υποχρέωση καταβολής του υπολοίπου των Επανορθώσεων από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.
  • Αποζημιώσεις λόγω της απώλειας κυρίως σκαφών (βομβαρδισμοί, τορπιλισμοί, βυθίσεις, αιχμαλωσία) κατά την περίοδο ουδετερότητας της Ελλάδας στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, πριν την επίθεση Ιταλίας και Γερμανίας εναντίον μας.
  • Την επιστροφή του αναγκαστικού κατοχικού δανείου.
  • Τις Επανορθώσεις που αναγνωρίστηκαν από τη Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων (1946) να μας καταβάλει η Γερμανία για τις ζημίες που προξένησε στην ελληνική οικονομία.
  • Από την καταβολή αποζημιώσεων στα θύματα των θηριωδιών

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΔΑΝΕΙΟ

Το Βερολίνο προκειμένου να αντιμετωπίσει τους στρατιωτικούς και στρατηγικούς του στόχους στην ευρύτερη ελληνική περιοχή, Λιβύη-Μ. Ανατολή-Βαλκάνια, είχε υποχρεώσει την Ελλάδα να κεφαλαιοδοτεί και να συντηρεί τα στρατεύματα που στάθμευαν σ’αυτήν και είχαν πεδίο δράσης την ευρύτερη περιοχή της.

Αυτά ήταν υπερπολλαπλάσια από εκείνα των στρατευμάτων κατοχής. Επιπλέον η Ελλάδα ανεφοδίαζε με τρόφιμα το μέτωπο της Λιβύης.

Στόχος των στρατευμάτων αυτών ήταν τα πετρέλαια της Λιβύης-Μ. Ανατολής και η ενίσχυση της άμυνας των Βαλκανίων. Από τα τελευταία εξασφάλιζε στην πολεμική του βιομηχανία το 20% του αντιμονίου, το 50% των ορυκτελαίων, το 60% του βωξίτη και το 100% του νικελίου. Την ίδια στιγμή για τους συμμάχους η μοναδική πύλη των Βαλκανίων ήταν και παρέμενε η Ελλάδα.

Λόγω αυτών, η γερμανική απαίτηση για υψηλή κεφαλαιοδότηση από την Ελλάδα ήταν ανελαστική και είχε προκαλέσει τις έντονες αντιδράσεις  ακόμα και της κατοχικής κυβέρνησης Τσολάκογλου που απειλούσε με παραίτηση. Παράλληλα ο Μουσολίνι όπως και ο Γερμανός πληρεξούσιος για την Ελλάδα, Γκύντερ Αλτενμπουργκ πίεζαν το Βερολίνο να μειώσει τα έξοδα κατοχής για την Ελλάδα.

Το πρόβλημα των μοναδικά υπέρογκων δαπανών κατοχής συνόδευε η “παντός αγαθού” λεηλασία του τόπου, φυσικό επακόλουθο της οποίας ήταν ο λιμός. Ο Αλτενμπουργκ από τις πρώτες ημέρες προειδοποιούσε το Βερολίνο για τον επερχόμενο υποσιτισμό.

Παράλληλα ο εκπρόσωπος του Βατικανού, νούτσιος Α. Ρονκάλι, ο μετέπειτα πάπας Ιωάνης ΚΓ’, μετά από έρευνες του, διαπίστωνε τριπλασιασμό των θανάτων σε Αθήνα-Πειραιά λόγω λιμού τον χειμώνα 1941-42 και ο Γκαίμπελς
σημείωνε στο ημερολόγιό του, “.... η πείνα (στην Ελλάδα) έχει καταστεί ενδημική νόσος.

Στους δρόμους της Αθήνας οι άνθρωποι πεθαίνουν κατά χιλιάδες από εξάντληση” . Το πρόβλημα του λιμού καθιστούσε οξύτερο το Λονδίνο που είχε κηρύξει την Ελλάδα σε επισιτιστική καραντίνα για να εξωθήσει τον ελληνικό πληθυσμό προς την αντίσταση.

Η πείνα, η ανομία και τα φιλοαγγλικά αισθήματα γίνονταν τόσο απειλητικά που οι Γερμανοί δεν μπορούσαν να τα αγνοήσουν. Ο υποσιτισμός τους απασχολούσε γιατί υποκινούσε λαϊκές αντιδράσεις και την αντίσταση.

Έτσι οι Δυνάμεις Κατοχής οδηγήθηκαν σε μια αδήριτη πραγματικότητα δύο ανελαστικών και αντικρουομένων απαιτήσεων. Από τη μια η κεφαλαιοδότηση από την  Ελλάδα τον στρατιωτικών επιχειρήσεων του άξονα στην ευρύτερη περιοχή της και από την άλλη η πείνα που οδηγούσε στην εξέγερση και στην αντίσταση.

Για την αντιμετώπιση του προβλήματος οι Δυνάμεις Κατοχής, τον Οκτώβριο του 1941, θα στείλουν στην Ελλάδα οικονομικούς τεχνοκράτες, δίχως όμως κάποιο αποτέλεσμα. Στη συνέχεια το πρόβλημα θα απασχολήσει και θα λάβει οξύτατη μορφή στην ιταλογερμανική Δημοσιονομική Συνδιάσκεψη εμπειρογνωμόνων, από Ιανουάριο μέχρι Μάρτιο του 1942 στη Ρώμη. Η γερμανική επιμονή για υψηλή κεφαλαιοδότηση από την Ελλάδα οδηγούσε σε αδιέξοδο τη Διάσκεψη.

Τότε ο Ιταλός τραπεζίτης και οικονομικός πληρεξούσιος της Ιταλίας στην Ελλάδα, Ντ’Αγκοστίνι, θα προτείνει τη λύση του δανείου. Δηλαδή οι πέρα από τις δαπάνες κατοχής αναλήψεις να χρεώνονται από την Ελλάδα ως δάνειο προς την Γερμανία και την Ιταλία. 

ΤΟ ΔΑΝΕΙΟ

Η σχετική δανειακή συμφωνία θα υπογραφεί στις 14.3.1942 από τους πληρεξούσιους της Γερμανίας και της Ιταλίας στην Ελλάδα, αντίστοιχα Άλτενμπουργκ και Γκίτζι. Η Ελλάδα δεν είχε προσκληθεί και δεν ήταν παρούσα. Στην Ελλάδα την ανακοίνωσε μετά από εννιά μέρες ο Άλτενμπουργκ με την ρηματική διακοίνωση 160/23.3.1942” και ο Γκίτζι με το σημείωμά του Νο4/6406/461/23.3.1942.

Σύμφωνα μ’αυτήν .

• Η ελληνική κυβέρνηση υποχρεούται κατά μήνα να καταβάλλει έξοδα κατοχής 1,5 δισ. δρχ. (άρθρο 2).

• Οι αναλήψεις από την Τράπεζα της Ελλάδος (στο εξής ΤΕ), άνω του ποσού αυτού θα χρεώνονται στις κυβερνήσεις της Γερμανίας και της Ιταλίας ως άτοκο, σε δραχμές δάνειο της Ελλάδας προς αυτές (άρθρο 3).

• Η επιστροφή του δανείου θα γινόταν αργότερα (αρθ. 4).

• Η συμφωνία είχε αναδρομική ισχύ από 1.1.1942 (άρθρ. 5).


Η δανειακή σύμβαση αποτελούσε μια συμφωνία μεταξύ Γερμανίας και Ιταλίας που επιβαλλόταν στην Ελλάδα υποχρεωτικά εκτελεστή (αναγκαστική). Οι δανειακές αναλήψεις θα είχαν την μορφή μηνιαίων προκαταβολών, το ύψος και η διάρκεια των οποίων δεν προσδιοριζόταν. Επίσης δεν προσδιοριζόταν πότε θα άρχιζε η εξόφληση του, ενώ προσδιοριζόταν ότι ήταν άτοκο και σε δραχμές.

Με το εμπιστευτικό έγγραφο 409/2.4.1942 ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών έδινε εντολή στην ΤΕ να συμμορφωθεί με τη ρηματική διακοίνωση του Αλτενμπουργκ και να αρχίσει να καταβάλει τις δανειακές προκαταβολές.

Την αρχική αυτή αναγκαστική σύμβαση ακολούθησαν τρεις τροποποιήσεις με κοινή βούληση των συμβαλλομένων. Αυτές μετατρέπουν την αρχική αναγκαστική σύμβαση σε συμβατική. Δηλαδή το δάνειο παύει να είναι αναγκαστικό και μεταπίπτει σε κοινό συμβατικό δάνειο.

Με την πρώτη τροποποίηση (2.12.1942) ορίζεται ότι τα δανειακά ποσά είναι αναπροσαρμοζόμενα και θα αρχίσουν να επιστρέφονται από τον Απρίλιο του 1943 (άρθρο β, παράγραφοι 2 και 3).

Μάλιστα κατέβαλαν και δύο εξοφλητικές δόσεις του δανείου και στη συνέχεια σταμάτησαν την επιστροφή του, οπότε μεταπίπτει σε έντοκο λόγω υπερημερίας. Δηλαδή το δάνειο είχε μετατραπεί σε σταθερού νομίσματος και έντοκο.

Το ύψος του δανείου κατά την ΤΕ ανέρχεται (δίχως τους τόκους) σε 227.940.201 εκ. δολ. το 1944 και κατά τον Αλτενμπουργκ 400 εκ. μετακατοχικά μάρκα . Με τις αναπροσαρμογές και τους τόκους ανέρχεται σε κάποιες δεκάδες δισ. ευρώ.

Επομένως το κατοχικό δάνειο είναι συμβατικό και όχι αναγκαστικό, σταθερού νομίσματος και από τον Απρίλιο του 1943 έντοκο. Αποτελεί συμβατική υποχρέωση της Γερμανίας έναντι της Ελλάδας και όχι επανορθωτική. Ως τέτοια δεν εντάσσεται στη συμφωνία του Λονδίνου 1953 που αναστέλει την καταβολή των επανορθώσεων και αποζημιώσεων.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΟΥ ΔΑΝΕΙΟΥ

Η Ελλάδα στη διάσκεψη των επανορθώσεων του 1945, στη διάσκεψη των Παρισίων το 1946 και στη διάσκεψη των υπεξ των τεσσάρων Μ.Δ. το Νοέμβριο του 1947, διαχώρισε το κατοχικό δάνειο από τις επανορθώσεις και ζητούσε την επιστροφή του .

Η Ελλάδα ουδέποτε έπαψε να διεκδικεί το κατοχικό δάνειο.

• Το 1964 με τον Αγγελόπουλο, ως εκπρόσωπο της ελληνικής κυβέρνησης.

•Το 1965 με τον Α. Παπανδρέου.

• Στις ελληνογερμανικές συνομιλίες στην Αθήνα το 1966.

Τότε η Γερμανία πρόβαλε τον ισχυρισμό ότι του δανείου είχε παραιτηθεί εγγράφως ο Κ. Καραμανλής. Στη συνέχεια το μετέτρεψε σε προφορική παραίτηση Καραμανλή, πράγμα που διέψευσε ο Κ. Καραμανλής. Τέλος με τη ρηματική της διακοίνωση στις 31.3.1967, η Γερμανία δεχόταν ότι δεν υπήρξε παραίτηση Καραμανλή.

• Το 1974 το ανακίνησε ο Ζολώτας.

• Στις 18.4.1991 το έθεσε ανεπίσημα και προφορικά ο τότε υπεξ Α. Σαμαράς στο Γερμανό ομόλογό του.

• Στις 14.11.1995 το έθεσε η Ελλάδα με ρηματική διακοίνωση.

Η Γερμανία σταθερά το απορρίπτει, με τα επιχειρήματα.

• Το δάνειο εντάσσεται στη συμφωνία του Λονδίνου

• Από το δάνειο παραιτήθηκε ο Κ. Καραμανλής. Το επανέλαβε και μετά το 1990 παρά τη ρηματική διακοίνωση του Μαρτίου 1967.

• Υστερα από 50 χρόνια δεν μπορεί να εγείρονται τέτοιες απαιτήσεις. (Η Ελλάδα το διεκδικεί από το 1945).

Το μόνο που δηλώνουν αυτά τα επιχειρήματα είναι έλλειψη επιχειρημάτων. Μετά την ενοποίηση της Γερμανίας το 1990 έχει εκλείψει και το τυπικό επιχείρημα που θα μπορούσε να προβληθεί, εκείνο του χωρισμού της Γερμανίας. Επομένως είναι άμεσα διεκδικήσιμο και πολιτικά και συμβατικά (νομικά).

Μπορεί να το διεκδικήσει η ελληνική κυβέρνηση, η Τράπεζα της Ελλάδος ή οποιοσδήποτε μέτοχος της (πάνω ενός ορίου μετοχών), όπως και ο ελληνικός λαός μέσω των συντεταγμένων πολιτειακών θεσμών του. Τέλος την ελληνική διεκδίκηση ενισχύει το προηγούμενο της Γιουγκοσλαβίας και της Πολωνίας στις οποίες η ναζιστική Γερμανία είχε επιβάλλει παρόμοια κατοχικά δάνεια και τα οποία μετακατοχικά η τότε Δ. Γερμανία επέστρεψε18 (αντίστοιχα το 1956 και 1971).

Η σημερινή Γερμανία δεν πρέπει να ξεχνά ότι δανείσθηκε από το ελληνικό κράτος κατά παράβαση του άρθρου 49 της σύμβασης της Χάγης του 1909 και το οποίο ισχύει και σήμερα. Δανείσθηκε από ένα κράτος που η ίδια η ναζιστική Γερμανία είχε χαρακτηρίσει ακατάλυτο και ότι οι ναζί όχι μόνο δεν αμφισβήτησαν ουδέποτε το δάνειο αλλά και άρχισαν την αποπληρωμή του, ενώ και ο καγελλάριος Ερχαρντ, το 1964, είχε δεσμευθεί για την επιστροφή του μετά την επανένωση της Γερμανίας.

Η Γερμανία δεν πρέπει να ξεχνά ότι η γερμανική κατοχή είναι υπόλογος για το οικονομικό ελληνικό ολοκαύτωμα της περιόδου 1940-44. Ενδεικτικά και μόνο είναι υπόλογος για το ότι στην Ελλάδα ο πληθωρισμός αυξήθηκε 15,3 εκατομμύρια φορές και ότι μόνο την Ελλάδα υποχρέωσε η τότε Γερμανία να της καταβάλει πολεμικές αποζημιώσεις.

Αυτό το ολοκαύτωμα το αναγνώρισαν οι Ιταλοί ναζί: “Η Ελλάδα είναι στημμένη σαν λεμόνι”, έλεγε ο Γκίτζι. Αποκορύφωμα ο Μουσολίνι, που έλεγε ότι “... οι Γερμανοί άρπαξαν από τους Έλληνες ακόμα και τα κορδόνια των παπουτσιών τους...”. Αλλά και ο Γερμανός υπ. Οικονομίμας, Φουνκ, τον Ιούνιο του 1943 έγραφε σε άρθρο του ότι, “η Ελλάς δοκίμασε τα δεινά του πολέμου, όπως ίσως καμία αλλη χώρα της Ευρώπης”.

Για την επανόρθωση η Ελλάδα θα χρειαζόταν 33 φορές το εθνικό εισόδημα του 1946. Αυτό μετακατοχικά η Ελλάδα θα το αναζητούσε στον εξωτερικό δανεισμό.

Από την άλλη πλευρά αυτή που αμφισβητεί και αρνείται την επιστροφή του κατοχικού δανείου είναι η μετά το 1990 ενωμένη και δημοκρατική Γερμανία.

Αυτή όμως η συμπεριφορά, εκτός των άλλων, πλήττει βάναυσα τα μετακατοχικά φιλογερμανικά αισθήματα, όπως τα χαρακτήρισε ο καγκελλάριος Κολ, του ελληνικού λαού και γι’αυτό ακέραια την ευθύνη φέρει η γερμανική κυβέρνηση.

θεματική ενότητα: 📂 Ιστορία Read more 🔻
από ~ Δεν υπάρχουν σχόλια:
Θεματική Ενότητα:

Αλεπού vs Σκύλου-Ποιος ήταν ο πρώτος φίλος του ανθρώπου;

Προσθέστε σχόλιο

Ήταν η αλεπού ο πρώτος «καλύτερος φίλος» του ανθρώπου;

Μια συναρπαστική ανακάλυψη έρχεται να ανατρέψει τα δεδομένα σχετικά με την εξημέρωση των ζώων. Σύμφωνα με νέα ευρήματα Βρετανών επιστημόνων από το Πανεπιστήμιο του Cambridge, οι πρόγονοί μας ίσως προτιμούσαν τις αλεπούδες ως κατοικίδια χιλιάδες χρόνια πριν οι σκύλοι κατακτήσουν αυτόν τον ρόλο.


Η Ταφή στην Ιορδανία

Η ομάδα της δρος Λίζα Μάχερ ανάλυσε ευρήματα στον προϊστορικό τάφο Ουγιούν-αλ-Χαμάμ στη Βόρεια Ιορδανία. Εκεί εντοπίστηκε μια αλεπού θαμμένη δίπλα σε έναν άνθρωπο, σε έναν τάφο ηλικίας περίπου 16.500 ετών.

Αυτό το εύρημα είναι εξαιρετικά σημαντικό διότι:

  • Είναι 4.000 χρόνια παλαιότερο από την αρχαιότερη μέχρι τώρα γνωστή κοινή ταφή ανθρώπου και σκύλου (που είχε βρεθεί στο Ισραήλ).
  • Υποδηλώνει έναν ισχυρό συναισθηματικό δεσμό, καθώς το ζώο πιθανότατα συνόδευσε τον κάτοχό του στην τελευταία του κατοικία.

Γιατί επικράτησε ο σκύλος;

Παρά την ένδειξη αυτού του δεσμού, οι ερευνητές διατηρούν επιφυλάξεις για το αν οι αλεπούδες είχαν εξημερωθεί πλήρως με τον τρόπο που ξέρουμε σήμερα. Η σχέση αυτή φαίνεται να ήταν βραχύχρονη.

Η εξήγηση για την επικράτηση του σκύλου είναι πρακτική: οι σκύλοι αποδείχθηκαν πιο υπάκουοι και κατάλληλοι για συνεργασία. Παρόλο που οι αλεπούδες μπορούν να τεθούν υπό ανθρώπινο έλεγχο, η φύση του σκύλου τον κατέστησε τον ιδανικό σύντροφο που διατηρεί τον τίτλο του «καλύτερου φίλου» μέχρι σήμερα.


Η ιστορία αυτή μας θυμίζει ότι η σχέση ανθρώπου-ζώου είναι μια δυναμική εξέλιξη, επηρεασμένη από τις ανάγκες επιβίωσης και την ιδιοσυγκρασία των ειδών.
θεματική ενότητα: 📂 Επιστήμη Read more 🔻
από ~ Δεν υπάρχουν σχόλια:
Θεματική Ενότητα:

Εγκαταστάσεις Γκολφ στην Ελλάδα

Προσθέστε σχόλιο
Επενδύσεις στο Γκολφ στην Ελλάδα

Το Γκολφ ως Επενδυτική Ευκαιρία στην Ελλάδα


Το γκολφ αποτελεί σήμερα μία ιδιαίτερα υποσχόμενη επενδυτική ευκαιρία για την Ελλάδα. Με μια αγορά που διαθέτει μικρό αριθμό λειτουργούντων γηπέδων σε σχέση με τις δυνατότητές της, η χώρα μας παρουσιάζει τεράστια περιθώρια ανάπτυξης.


Μια Ανεξερεύνητη Αγορά


Παγκοσμίως, υπάρχουν πάνω από 32.000 γήπεδα γκολφ που φιλοξενούν 60 εκατομμύρια παίκτες. Στην Ευρώπη, το άθλημα απασχολεί περίπου 7 εκατομμύρια άτομα. Η Ελλάδα, μετατρεπόμενη σταδιακά σε προορισμό για διακοπές καθ' όλη τη διάρκεια του έτους, αλλά και σε περιοχή μόνιμης κατοικίας για επαγγελματίες και συνταξιούχους, βλέπει τη ζήτηση για γήπεδα γκολφ να αυξάνεται.


Γκολφ όλο τον χρόνο


Το κλίμα της Ελλάδας είναι ιδανικό για το άθλημα, με ήπιους χειμώνες και εξαιρετικές τοποθεσίες. Διεθνή ονόματα της βιομηχανίας έχουν ήδη ξεκινήσει επενδύσεις, όπως:


  • Costa Navarino (Πελοπόννησος): Διαχείριση από την Troon Golf, με σχεδιασμό από τους Robert Trent Jones II και Bernard Langer.
  • Kilada Hills (Πελοπόννησος): Διαχείριση από την Trophy Golf & Resorts, με σχεδιασμό από τον Jack Nicklaus.
  • Lavender Bay Golf Resort (Βόλος): Υπό την επίβλεψη της εταιρείας του Gary Player.

"Όπως τα μαρμάρινα γλυπτά της κλασικής περιόδου αναδύθηκαν από την αρχαία Ελλάδα, έτσι ελπίζουμε κι εμείς να δημιουργήσουμε ένα περιβάλλον γκολφ που θα αντισταθεί στη φθορά του χρόνου."

— Robert Trent Jones, Jnr.

5 Λόγοι για επενδύσεις στο Γκολφ στην Ελλάδα

  • Εξαιρετικό κλίμα που ευνοεί το άθλημα όλο το χρόνο.
  • Αυξανόμενη ζήτηση σε μια αγορά με μεγάλες προοπτικές.
  • Διαθεσιμότητα γης σε εντυπωσιακά τοπία.
  • Άρτια δομημένη τουριστική υποδομή (ξενοδοχεία, εστίαση).
  • Ιδανική γεωγραφική τοποθεσία για παίκτες παγκοσμίως.

Υφιστάμενα Γήπεδα Γκολφ στην Ελλάδα


Σήμερα το δίκτυο των γηπέδων περιλαμβάνει:


  • Γήπεδο Γκολφ Γλυφάδας
  • Λέσχη Γκολφ Κέρκυρας
  • Λέσχη Γκολφ Πόρτο Καρράς
  • Γήπεδο Γκολφ Αφάντου (Ρόδος)
  • Λέσχη Γκολφ Κρήτης (Χερσόνησος)
  • Γήπεδο Γκολφ Πόρτο Ελούντα (9 τρυπών)

Η στρατηγική επιλογή της κυβέρνησης για την ενίσχυση της τουριστικής υποδομής καθιστά τον τομέα του γκολφ έναν από τους πιο ελκυστικούς επενδυτικούς προορισμούς στη χώρα μας.

θεματική ενότητα: 📂 Διάφορα Read more 🔻
από ~ Δεν υπάρχουν σχόλια:
Θεματική Ενότητα:

Η αντισεισμική τεχνολογία των αρχαίων Ελλήνων

3 Σχόλια
Μετρήσεις μικρού θορύβου σε κίονα της Ελληνιστικής Στοάς της Ακρόπολης της Λίνδου

Οι αρχαίοι Ελληνικοί ναοί άντεχαν ακόμη και τις πολύ μεγάλες τιμές της εδαφικής επιτάχυνσης, μέσω ενός «έξυπνου» συστήματος απορρόφησης της σεισμικής ενέργειας. (Φωτογραφία: Μετρήσεις μικρού θορύβου σε κίονα της Ελληνιστικής Στοάς της Ακρόπολης της Λίνδου).


Πρόκειται για το αποτέλεσμα της έρευνας για τη σεισμική συμπεριφορά των κιόνων σε αρχαίους ναούς, που διενήργησαν οι επιστήμονες του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ), οι οποίοι εφάρμοσαν για πρώτη φορά στη χώρα και τη μέθοδο του μικρού θορύβου!

Όλα έγιναν κατά τη διάρκεια ενός ερευνητικού προγράμματος που πραγματοποιήθηκε από τον Σεπτέμβρη του 2005 έως και τον Δεκέμβριο του 2007.

Επιστημονικός υπεύθυνος της όλης προσπάθειας ήταν ο καθηγητής του Εργαστηρίου Εδαφομηχανικής, Γεωτεχνικής Σεισμικής Μηχανικής και Θεμελιώσεων του τμήματος Πολιτικών Μηχανικών του ΑΠΘ, Κυριαζής Πιτιλάκης.


Η ψηφιακή προσομοίωση των αρχαίων κιόνων

Τότε δημιουργήθηκε μία ηλεκτρονική βάση δεδομένων με κατηγοριοποίηση των εδαφικών, των γεωμετρικών και των μηχανικών χαρακτηριστικών εννέα Ελληνικών ναών της κλασσικής αρχαιότητας.

Με σύγχρονα λογισμικά εργαλεία ηλεκτρονικού υπολογιστή δημιουργήθηκαν και μελετήθηκαν διάφορες προσομοιώσεις των κιόνων και των συστημάτων πόλων-εμπολίων της Ελληνιστικής Στοάς της Ακρόπολης Λίνδου. Οι κίονες και οι πόλοι υποβλήθηκαν σε μία σειρά από σεισμικές διεγέρσεις.

Από τα αποτελέσματα της έρευνας αναδείχθηκαν ποιοτικά και ποσοτικά χαρακτηριστικά του τρόπου ταλάντωσης των κιόνων για διαφορετικά συστήματα πόλων-εμπολίων (αποτελούμενα από ξύλο ή τιτάνιο).

Με αυτό τον τρόπο εκτιμήθηκε η θετική – αρνητική συνεισφορά του καθενός συστήματος στην σεισμική απόκριση του κίονα. Τα αποτελέσματα κατέδειξαν – πλην κάποιων εξαιρέσεων- την πολύ καλή συμπεριφορά των δομικών συστημάτων των κιόνων, καθώς αυτοί παρουσίασαν εξαιρετική ευστάθεια ακόμη και για πολύ μεγάλες τιμές της εδαφικής επιτάχυνσης.

«Πρόκειται για μία οικονομική και εύκολα εφαρμόσιμη μέθοδο, που εφαρμόζεται για την εκτίμηση των δυναμικών χαρακτηριστικών απόκρισης τους. Η συγκεκριμένη μέθοδος χρησιμοποιείται ευρέως στη γεωτεχνική σεισμική μηχανική και κατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων επεκτάθηκε η εφαρμογή αυτής και στις αναδομές. Η μεθοδολογία ως καινοτόμα χρήζει περαιτέρω έρευνας.

Τα πρώτα αποτελέσματα όμως, είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικά για την εύρεση του «εν δυνάμει» τρόπου απόκρισης των κιόνων και συνεπώς της μεθοδολογίας προσέγγισης των αναστηλωτικών επεμβάσεων», ανακοίνωσαν οι επιστήμονες.


Το μυστικό των σπονδύλων και του πόλου-εμπολίου

Χαρακτηριστικό είναι ότι οι αρχαίοι κίονες ήταν στατικά συστήματα μεταφοράς των φορτίων αποτελούμενα από ένα ή περισσότερα τεμάχη λίθων (σφόνδυλοι), τα οποία εδράζονταν εν επαφή χωρίς να χρησιμοποιείται κάποιο συνδετικό υλικό.

Οι σφόνδυλοι συνδέονταν μεταξύ τους μέσω των κατάλληλων στοιχείων σύνδεσης που ονομάζεται σύστημα πόλου-εμπολίου. Το σύστημα αυτό χρησιμοποιούνταν στην αρχαιότητα για την επίτευξη τέλειας έδρασης μίας μεταξύ των επιφανειών των σφονδύλων. Άλλωστε, είναι γνωστή η εμμονή των αρχαίων Ελλήνων για την εξάλειψη των αρμών της ασυνέχειας.

«Η σημασία του συγκεκριμένου συστήματος στη σεισμική μηχανική είναι εξαιρετική, αφού αποτελεί ένα παράγοντα “έξυπνης” απόσβεσης της σεισμικής ενέργειας μέσω της παραμόρφωσής του κατά τη διάρκεια της ταλάντωσης των κιόνων.

Η επιλογή του κατάλληλου υλικού και διατομής του πόλου αποτελεί καίριο ζήτημα κατά τις σύγχρονες αναστηλωτικές επεμβάσεις. Οι κίονες ως στατικά συστήματα που υποβάλλονται σε δυναμικές διεγέρσεις φαίνεται ότι παρουσιάζουν “χαοτικό” τρόπο συμπεριφοράς και αποτελούν αντικείμενο επιστημονικής έρευνας των τελευταίων δεκαπέντε ετών», εξήγησαν οι επιστήμονες.

Χαρακτήρισαν, μάλιστα, «καίριας σημασίας» τη μελέτη της σεισμικής συμπεριφοράς αυτών των συστημάτων σε ό,τι αφορά στη βαθιά γνώση του τρόπου απόσβεσης της σεισμικής ενέργειας, την αποτίμηση της τρωτότητάς τους και του βαθμού ασφάλειας των αναστηλωτικών επεμβάσεων.

Στην επιστημονική ομάδα που πραγματοποιήθηκε την έρευνα συμμετείχαν τα εργαστήρια Εδαφομηχανικής- Γεωτεχνικής- Σεισμικής Μηχανικής και Αντοχής Υλικών του Α.Π.Θ., ο Τομέας Αρχαιολογίας του τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του ίδιου πανεπιστημίου, καθώς και η Επιτροπή Στερεώσεως – Αναστυλώσεως των Μνημείων της Ακρόπολης Λίνδου.

Το ρεπορτάζ αυτό δημοσιεύτηκε την Παρασκευή 27 Ιουνίου 2008 στην εφημερίδα «Απογευματινή»
θεματική ενότητα: 📂 Επιστήμη Read more 🔻
από ~ 3 σχόλια:
Θεματική Ενότητα:

Ο Έλληνας Βούδας

Προσθέστε σχόλιο
Ο Έλληνας Βούδας

Ο «Ελληνικός» Βούδας: Όταν η Τέχνη της Βακτριανής συνάντησε την Αρχαία Ελλάδα

Από το αρχείο της εφημερίδας «Απογευματινή», 4 Απριλίου 2008


Πώς ένας από τους σημαντικότερους θεούς της Ανατολής απεικονίστηκε για πρώτη φορά με τα χαρακτηριστικά ενός Έλληνα θεού; Η απάντηση βρίσκεται στις ιστορικές ανακαλύψεις του καθηγητή της Οξφόρδης, Sir John Boardman, κατά τη διάλεξή του «Greeks going East» στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.


Ο Βούδας ως «BOΔΔO»

Το πιο εντυπωσιακό εύρημα είναι η αναπαράσταση του Βούδα σε αρχαία νομίσματα από την περιοχή της Βακτριανής. Σε αυτά, ο Βούδας εμφανίζεται όχι ως σύμβολο, αλλά ως άνδρας, φέροντας μάλιστα την επιγραφή «BOΔΔO» με ελληνικούς χαρακτήρες.

Σύμφωνα με τον κ. Boardman, η εξάπλωση των Ελλήνων στην Κεντρική Ασία και την Ινδία—μετά τις εκστρατείες του Μεγάλου Αλεξάνδρου και τη δημιουργία του Ινδοελληνικού βασιλείου—εισήγαγε για πρώτη φορά την αντίληψη ότι ο Βούδας θα μπορούσε να αναπαρασταθεί με ανθρώπινη, «ελληνική» μορφή.


Επιρροές στο Tillya Tepe: Από την Αφροδίτη στον «Χάροντα»

Στην περιοχή του Tillya Tepe στο Αφγανιστάν, τα αρχαιολογικά ευρήματα επιβεβαιώνουν την έντονη ελληνιστική επίδραση:

  • Τέχνη: Βρέθηκε χρυσή φτερωτή Αφροδίτη, με στυλ και θεματολογία που θυμίζει έντονα την ελληνική γλυπτική.
  • Έθιμα: Ανακαλύφθηκε πριγκίπισσα θαμμένη με νομίσματα στα χέρια και το στόμα της, ένα καθαρά ελληνικό έθιμο (ο οβολός για τον Χάροντα), που υποδηλώνει την υιοθέτηση της ελληνικής κοσμοθεωρίας για το πέρασμα στον Κάτω Κόσμο.
  • Διάχυση: Οι επιρροές αυτές έφτασαν πιθανότατα μέχρι την Κίνα, με ερευνητές να υποστηρίζουν ότι το ελληνικό «κήτος» (θαλάσσιο τέρας) ενέπνευσε την εμφάνιση του κινεζικού δράκου Han.

Ερευνητική Δραστηριότητα 2007

Στην ίδια εκδήλωση, η καθηγήτρια Catherine Morgan (Διευθύντρια της Βρετανικής Σχολής) παρουσίασε τα αποτελέσματα σημαντικών αρχαιολογικών προγραμμάτων στην Ελλάδα, αποδεικνύοντας τη συνέχεια της λατρείας από την Ύστερη Εποχή του Χαλκού έως την Υστερορωμαϊκή περίοδο σε τοποθεσίες όπως:

  • Το αρχαίο Θέατρο της Σπάρτης.
  • Ο οικισμός της Πραισού (Κρήτη).
  • Η μεσαιωνική πόλη της Θίσβης-Καστορίου (Βοιωτία).
  • Το ιερό στον Κάβο της Κέρου και το Δασκαλιό.
  • Η ακρόπολη στο Λευκαντί Ευβοίας.

Σημείωση: Το κείμενο αποτελεί αναφορά σε ρεπορτάζ της εποχής.

θεματική ενότητα: 📂 Ιστορία Read more 🔻
από ~ Δεν υπάρχουν σχόλια:
Θεματική Ενότητα:

Όταν οι άνδρες συγχωρούν

Προσθέστε σχόλιο

Η Ψυχολογία της Απιστίας: Γιατί οι Άνδρες Αντιδρούν Διαφορετικά;

Απιστία και Ψυχολογία

Θα συγχωρούσατε ποτέ μια απιστία; Η απάντηση, όπως φαίνεται, δεν εξαρτάται μόνο από το γεγονός της προδοσίας, αλλά και από το ποιο είναι το «τρίτο πρόσωπο». Μια νέα έρευνα από το Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Όστιν έρχεται να ρίξει φως στις διαφορές μεταξύ των δύο φύλων, αποκαλύπτοντας εντυπωσιακά στοιχεία για τη ζήλεια και το ένστικτο.

Τα ευρήματα της έρευνας

Οι ερευνητές ανέλυσαν τις αντιδράσεις 718 φοιτητών σε διάφορα υποθετικά σενάρια απιστίας μέσα σε μια μακροχρόνια σχέση. Τα αποτελέσματα, που δημοσιεύτηκαν στην επιθεώρηση Personality and Individual Differences, έδειξαν μια ξεκάθαρη τάση:

  • Άνδρες: Το 50% θα ήταν πρόθυμο να συνεχίσει τη σχέση αν η σύντροφός τους είχε απατήσει με άλλη γυναίκα, ενώ μόνο το 22% θα συγχωρούσε μια απιστία με άλλον άνδρα.
  • Γυναίκες: Τα αποτελέσματα ήταν αντίστροφα, με τις γυναίκες να εμφανίζουν πολύ μεγαλύτερη δυσκολία στη συγχώρεση όταν το τρίτο πρόσωπο ήταν άνδρας.

Πώς εξηγείται αυτή η συμπεριφορά;

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, η αντίδραση αυτή πηγάζει από βαθιά ριζωμένα ένστικτα ζήλειας και εξελικτικές προεκτάσεις:

«Οι άνδρες αισθάνονται να απειλούνται περισσότερο από έναν άνδρα αντίζηλο, λόγω της αρχέγονης αβεβαιότητας σχετικά με την πατρότητα. Αντίθετα, αντιλαμβάνονται την ομοφυλοφιλική περιπέτεια της συντρόφου τους λιγότερο ως απειλή και περισσότερο ως μια ευκαιρία ικανοποίησης της βαθιάς επιθυμίας τους για περισσότερες συντρόφους».

Η μελέτη αυτή υπενθυμίζει ότι η ανθρώπινη συμπεριφορά στις σχέσεις επηρεάζεται συχνά από μηχανισμούς που λειτουργούν υποσυνείδητα, διαμορφώνοντας τον τρόπο που ερμηνεύουμε την έννοια της «απιστίας» ανάλογα με το φύλο μας.

Πηγή: Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Όστιν / Personality and Individual Differences

θεματική ενότητα: 📂 Σχέσεις Read more 🔻
από ~ Δεν υπάρχουν σχόλια:
Θεματική Ενότητα:

Διεθνές Αεροδρόμιο Κανσάι

Προσθέστε σχόλιο



Tο Διεθνές Αεροδρόμιο Κανσάι, στον κόλπο της Οσάκα, στην Ιαπωνία, είναι το πρώτο αεροδρόμιο ανοιχτής θάλασσας στον κόσμο και ολοκληρώθηκε το 1994. Το θεαματικό αυτό αεροδρόμιο διαθέτει ένα φουτουριστικό αεροσταθμό από χάλυβα και γυαλί και χτίστηκε επάνω σ’ ένα τεχνητό νησί. Ο αεροσταθμός έχει μήκος 1,7 χιλιομέτρων και πρόκειται για τα μακρύτερα κτίρια στον κόσμο. Για την κατασκευή του τεχνητού νησιού και του αεροδρομίου οι μηχανικοί χρησιμοποίησαν τα πιο σύγχρονα μέσα της τεχνολογίας.
Γιατί να κατασκευαστεί ένα αεροδρόμιο στη Θάλασσα; Ένας λόγος είναι η δυσκολία ανεύρεσης του απαιτούμενου χώρου για μεγάλα αεροδρόμια κοντά στις πόλεις. Κι ένας άλλος ο περιορισμός της ηχομόλυνσης. Το νέο αεροδρόμιο Κανσάι βρίσκεται 5 χιλιόμετρα στ’ ανοιχτά της ακτής του Χονσού, του μεγαλύτερου απ’ τα νησιά της Ιαπωνίας. Τα αεροπλάνα προσγειώνονται κι απογειώνονται πάνω απ’ τη Θάλασσα, κι έτσι το αεροδρόμιο λειτουργεί 24 ώρες το 24ωρο.
Όταν συζητήθηκε η ιδέα για την κατασκευή του τεχνητού νησιού, οι μηχανικοί ανέλαβαν να το σχεδιάσουν. Αποφάσισαν να του δώσουν 4 χιλιόμετρα μήκος και 1,25 πλάτος. Στην αρχή σκέφτηκαν να το κάνουν πλωτό, αλλά Θα κόστιζε περισσότερο και θα παρουσίαζε προβλήματα ευστάθειας. Τελικά χρειάστηκαν πέντε χρόνια για την κατασκευή του νησιού.
Πρώτα πρώτα σώριασαν άμμο και χώμα επάνω στο Θαλάσσιο πυθμένα, σε βάθος 20 μέτρων, στον κόλπο της Οσάκα. Έπειτα έριξαν από πάνω σπασμένους βράχους, που τους μετέφεραν με τεράστιες μαούνες. Το βάρος των βράχων εκτόπισε σταδιακά το νερό από τον πυθμένα και
δημιούργησε ένα γερό θεμελίωμα.
Χρησιμοποιήθηκαν υπολογιστές και τεχνητοί δορυφόροι για την εκφόρτωση των βράχων στα σωστά σημεία. Τελικά ένα τεράστιο χαλύβδινο πλαίσιο βυθίστηκε επάνω από τους βράχους για να στηρίξει το τετράπλευρο νησί.
Προκηρύχτηκε διαγωνισμός για την ανεύρεση του κατάλληλου αρχιτέκτονα. Νικητής αναδείχθηκε ο Ρένζο Πιάνο, ένας από τους αρχιτέκτονες του περίφημου Κέντρου Πομπιντού στο Παρίσι. Οι εργασίες κατασκευής του αεροδρομίου ξεκίνησαν πριν από την ολοκλήρωση του τεχνητού νησιού.
Η εταιρία του Πιάνο αποφάσισε να οικοδομήσει έναν αεροσταθμό, μήκους 1700 μέτρων, όπου οι επιβάτες θα μπορούσαν να μετακινούνται εύκολα από τη μια άκρη στην άλλη, από την είσοδο έως τα αεροπλάνα. Το κεντρικό τμήμα είναι ένα τετραώροφο κτίριο με μια τεράστια, κυρτή στέγη, σχεδιασμένη να θυμίζει φτερό αεροπλάνου. Οι υπολογιστές καταγράφουν διαρκώς τις 900 κολόνες του κτιρίου, έτσι ώστε να μεταβάλλεται το ύψος τους κάθε φορά που χρειάζεται. Αυτό έχει μεγάλη σημασία, διότι το νησί συνεχίζει να “κάθεται” και θα εξακολουθήσει για μερικά χρόνια να βυθίζεται λίγο.
Μια διώροφη γέφυρα συνδέει τη στεριά με το νησί. Ο κάτω όροφος εξυπηρετεί τα τρένα και ο επάνω τα αυτοκίνητα. Το Κανσάι διαθέτει μόνο έναν αεροδιάδρομο αλλά μπορεί να εξυπηρετήσει 160.000 πτήσεις και 25 εκατομμύρια επιβάτες το χρόνο. Αργότερα μπορούν να γίνουν επεκτάσεις με την κατασκευή νέων τεχνητών νησιών.
θεματική ενότητα: 📂 Διάφορα 📂 Επιστήμη Read more 🔻
από ~ Δεν υπάρχουν σχόλια:
Θεματική Ενότητα: ,

Σε Ιδιώτες μεγάλη δημόσια έκταση δίπλα στη γέφυρα Ρίου - Αντιρρίου

Προσθέστε σχόλιο

Αξιοποίηση της έκτασης στο Αντίρριο: Ένα νέο επενδυτικό «φιλέτο»

Αντίρριο


Στο προσκήνιο έρχεται το ακίνητο των 270 στρεμμάτων στο Αντίρριο, το οποίο αποτελούσε το εργοτάξιο της γέφυρας Ρίου-Αντιρρίου. Η έκταση αναμένεται να δοθεί σε ιδιώτες επενδυτές για εκμετάλλευση με συμβάσεις που μπορούν να φτάσουν έως και τα 50 έτη.


Τα σχέδια της Κτηματικής Εταιρείας του Δημοσίου (ΚΕΔ) για την περιοχή περιλαμβάνουν την ανάπτυξη υποδομών υψηλών προδιαγραφών, όπως ξενοδοχειακή μονάδα πέντε αστέρων, μεγάλη μαρίνα, καθώς και εμπορικά κέντρα και χώρους ψυχαγωγίας και εστίασης.


Επενδυτικό Ενδιαφέρον

Ήδη έχει εκδηλωθεί ισχυρό ενδιαφέρον από σημαντικούς ομίλους:


  • Κοινοπραξία «Γέφυρα»: (Vinci, Ακτωρ, J&P-Αβαξ, Αθηνά).
  • Qatar Holding: Με παράλληλο ενδιαφέρον για ενεργειακές επενδύσεις στον Αστακό.
  • Orascom: Ο αιγυπτιακός επιχειρηματικός όμιλος της οικογένειας Σαουίρις.

Η επένδυση εκτιμάται ότι θα δημιουργήσει περισσότερες από 500 θέσεις εργασίας στην περιοχή.


Ρεπορτάζ

Δείτε το σχετικό ρεπορτάζ της τηλεόρασης του ΛΕΠΑΝΤΟ:


θεματική ενότητα: 📂 Βίντεο 📂 Επικαιρότητα Read more 🔻
από ~ Δεν υπάρχουν σχόλια:
Θεματική Ενότητα: ,

Επαγγελμα Ζητιάνοι

Προσθέστε σχόλιο

Η Ιστορία των «Τεμπέληδων Ζητιάνων»: Επιστήμονες που Επέλεξαν το Δρόμο

Δείχνουν σαν όλους τους άλλους άστεγους που η μοίρα τους ανάγκασε να ζουν στο δρόμο. Στην πραγματικότητα, όμως, πρόκειται για μια συνειδητή επιλογή ζωής. Είναι δύο πρώην επιτυχημένοι επαγγελματίες που αυτοαποκαλούνται «τεμπέληδες ζητιάνοι» (lazy beggars) και δηλώνουν ευθαρσώς ότι ζητιανεύουν για να χρηματοδοτήσουν τον τρόπο ζωής που επιθυμούν: δίχως εργασιακό άγχος και συμβατικές υποχρεώσεις.


Ποιοι είναι οι πρωταγωνιστές;

Οι δύο άνδρες, ο 37χρονος Ουαλός Λίντον Όουεν και ο 55χρονος Ισπανός Χοσέ Μανουέλ Κάλβο, συναντήθηκαν τυχαία σε ένα παγκάκι στη Γρανάδα.

  • Ο Όουεν: Αναζητούσε διέξοδο από μια καλοπληρωμένη αλλά εξαιρετικά αγχωτική εργασία.
  • Ο Κάλβο: Πρώην τμηματάρχης με ετήσιες απολαβές 600.000 ευρώ, αποφάσισε να εγκαταλείψει την οικογενειακή του ζωή για μια ξέγνοιαστη καθημερινότητα στο δρόμο.


Ο Ζητιάνος του 21ου Αιώνα

Οι «τεμπέληδες ζητιάνοι» δεν είναι παραδοσιακοί επαιτες. Διατηρούν δική τους ιστοσελίδα στο διαδίκτυο με γκάλερι φωτογραφιών και δυνατότητα για δωρεές μέσω PayPal. Μάλιστα, με χιούμορ εξηγούν ότι το ορθογραφικό λάθος στη λέξη «Beggars» της διεύθυνσής τους οφείλεται στον μεθυσμένο δημιουργό της σελίδας τους.


«Ζητάμε τον οβολό για να αγοράσουμε μπύρα, κρασί, τσιγαριλίκι και άλλα βίτσια, αλλά και για να ταΐσουμε τη γάτα μας» αναφέρουν χαρακτηριστικά.


Σημείωση: Αν ποτέ τους συναντήσετε, μην επιχειρήσετε να τους βγάλετε φωτογραφία χωρίς άδεια. Σύμφωνα με την ταμπέλα που φέρουν, η «χρέωση» για φωτογραφία ανέρχεται στα 278 ευρώ!

θεματική ενότητα: 📂 Επικαιρότητα Read more 🔻
από ~ Δεν υπάρχουν σχόλια:
Θεματική Ενότητα:

Καταρράκτες Βικτωρίας

Προσθέστε σχόλιο
Οι εντυπωσιακοί Καταρράκτες της Βικτωρίας στην Αφρική

Οι Καταρράκτες της Βικτωρίας ή Mosi-oa-Tunya ("Ο καπνός που βροντά") βρίσκονται στην Αφρική, μεταξύ της Ζάμπια και της Ζιμπάμπουε. Δημιουργούνται από τον ποταμό Ζαμβέζη και αποτελούν κάποιους από τους μεγαλύτερους καταρράκτες του κόσμου.

Το όνομα "Βικτωρίας" δόθηκε από τον Ντέιβιντ Λίβινγκστον, προς τιμήν της βασίλισσας Βικτωρίας, και είναι το όνομα που χρησιμοποιεί επίσημα η Ζιμπάμπουε. Αντίθετα, η Ζάμπια χρησιμοποιεί ως επίσημο το όνομα Mosi-oa-Tunya. Το μέγιστο ύψος τους φτάνει τα 108 μέτρα και το πλάτος τους τα 1708 μέτρα, ενώ ο όγκος του νερού που πέφτει φτάνει κατά μέσο όρο τα 1088 m³/s.

Άποψη του ποταμού Ζαμβέζη και των φαραγγιών

Φυσικά Χαρακτηριστικά


Οι καταρράκτες σχηματίζονται όταν ο Ζαμβέζης συναντά ένα χάσμα πλάτους 1708 μέτρων. Το ύψος του χάσματος (Πρώτο Φαράγγι) ξεκινά από τα 80 μέτρα και φτάνει τα 108 μέτρα στο κέντρο. Στο λόφο του καταρράκτη σχηματίζονται δύο κύρια νησιά: το Νησί Boaruka και το Νησί Λίβινγκστον.


Τα κύρια ρεύματα ονομάζονται:


  • Devil's Cataract (Καταρράκτες του Διαβόλου)
  • Main Falls (Κύριοι καταρράκτες)
  • Rainbow Falls (Καταρράκτες του Ουράνιου τόξου)
  • Eastern Cataract (Ανατολικός Καταρράκτης)


Μετά τους καταρράκτες, το ποτάμι συνεχίζει την πορεία του μέσα από 7 διαδοχικά φαράγγια με κάθετες πλευρές ύψους περίπου 120 μέτρων. Την περίοδο των πλημμυρών (Φεβρουάριος-Μάιος), το σύννεφο από την πτώση των νερών φτάνει τα 400 μέτρα ύψος και είναι ορατό από απόσταση 50 χιλιομέτρων.


Ο εξερευνητής Ντέιβιντ Λίβινγκστον

Ιστορικά Στοιχεία


Στην περιοχή έχουν ανακαλυφθεί ευρήματα από την προϊστορική εποχή. Ο πρώτος Ευρωπαίος που είδε τους καταρράκτες ήταν ο Ντέιβιντ Λίβινγκστον στις 17 Νοεμβρίου 1855. Το 1860 επέστρεψε με τον φυσικό Τζον Κρικ για περαιτέρω μελέτη, ενώ αργότερα ακολούθησαν εξερευνητές όπως ο Τσέχος Emil Holub και ο Βρετανός ζωγράφος Thomas Baines.


Η ιστορική γέφυρα των καταρρακτών της Βικτωρίας


Το 1905 κατασκευάστηκε η ιστορική γέφυρα των καταρρακτών στο Δεύτερο Φαράγγι, στο πλαίσιο του οράματος του Cecil Rhodes για τη σιδηροδρομική γραμμή Κέιπ Τάουν-Κάιρο. Από τότε, η περιοχή αναπτύχθηκε τουριστικά. Το 1989, η UNESCO περιέλαβε τους καταρράκτες στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.


Πανοραμική άποψη των καταρρακτών Mosi-oa-Tunya
θεματική ενότητα: 📂 Διάφορα Read more 🔻
από ~ Δεν υπάρχουν σχόλια:
Θεματική Ενότητα:

Φερνάντο Ντε Λα Ρούα, (πρώην πρόεδρος Αργεντινής 1999-2001)

Προσθέστε σχόλιο
Φερνάντο Ντε Λα Ρούα

Η κρίση της Αργεντινής και η Ελλάδα

17 Οκτωβρίου 2010

Ο άνθρωπος που το 2001, στο αποκορύφωμα μιας πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης, κήρυξε πτώχευση στην Αργεντινή, ο πρώην πρόεδρος της χώρας Φερνάντο Ντε Λα Ρούα, μιλάει αποκλειστικά για τα διδάγματα εκείνης της ταραγμένης περιόδου.


Τα μέτρα λιτότητας και η ύφεση


Ο κ. Ντε Λα Ρούα επισημαίνει ότι οι συνταγές του ΔΝΤ οδήγησαν την Αργεντινή σε καταστροφή. Σχετικά με την επιβολή μέτρων, τονίζει: «Η αύξηση των φόρων χρησίμευσε για να μειώσουμε το έλλειμμα, αλλά επίσης προκάλεσε ύφεση. Λίγο μετά η χώρα μας χρεοκόπησε. Γι' αυτό χρειάζεται μεγάλη προσοχή».


Υπογραμμίζει τη διαφορά μεταξύ της περικοπής κρατικών εξόδων και της λιτότητας στους αδύναμους, δηλώνοντας πως δεν προτείνει την επιβολή λιτότητας στους οικονομικά ασθενέστερους.


Η σύγκριση με την Ελλάδα


Σε ερώτηση για το αν η κρίση στην Αργεντινή έχει κοινά με την ελληνική, απαντά πως οι καταστάσεις ήταν παρόμοιες (μεγάλο έλλειμμα και εξωτερικό χρέος). Ωστόσο, επισημαίνει ένα κρίσιμο πλεονέκτημα για την Ελλάδα:


«Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο εμάς μας κυνήγησε και μας τιμώρησε, αλλά αυτή τη φορά στάθηκε στο πλευρό σας, όπως και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό είναι ένα μεγάλο πλεονέκτημα για την Ελλάδα.»
Ταραχές στην Αργεντινή
Η Αργεντινή βυθίζεται στην κρίση

Το μάθημα για το μέλλον


Ο πρώην πρόεδρος καταλήγει στο συμπέρασμα ότι για να αποφύγει μια χώρα το «μοιραίο», απαιτείται:


  • Κοινωνική ειρήνη: Να καταλάβει ο κόσμος ότι πρόκειται για μια κοινή προσπάθεια.
  • Εμπιστοσύνη: Δημιουργία συνθηκών για αύξηση των επενδύσεων.
  • Υπεύθυνη στάση: Η αντιπολίτευση οφείλει να δείχνει υπευθυνότητα, καθώς οι διχαστικές πρακτικές επιδεινώνουν την κρίση.


Καταλήγοντας, εκφράζει την αισιοδοξία του για την Ελλάδα: «Το μέλλον της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί παρά να είναι μέλλον ανάκαμψης και οικονομικής ανάπτυξης.»

θεματική ενότητα: 📂 Γεωπολιτικά Read more 🔻
από ~ Δεν υπάρχουν σχόλια:
Θεματική Ενότητα:

Νησί του Πάσχα (Χιλή)

Προσθέστε σχόλιο

Νησί του Πάσχα (Ράπα Νούι): Ένας τόπος μυστηρίου

Νησί του Πάσχα


Το Νησί του Πάσχα, ή Ράπα Νούι όπως είναι το αυθεντικό του όνομα, είναι ένα νησί ηφαιστειακής προέλευσης με τριγωνικό σχήμα. Βρίσκεται στη μέση του Νότιου Ειρηνικού Ωκεανού, στο ύψος του χιλιανού λιμανιού Καλντέρα, σε απόσταση 3.700 χιλιομέτρων από την αμερικανική ήπειρο. Το νησί, εκτάσεως 180 τετραγωνικών χιλιομέτρων, βρίσκεται υπό χιλιανή κυριαρχία από τον Σεπτέμβριο του 1888 και ανήκει διοικητικά στην 5η Περιφέρεια της χώρας.


Αρχαιολογικός Πλούτος και τα «Μοάι»


Ολόκληρο το νησί περιβάλλεται από ένα πέπλο μυστηρίου. Διαθέτει τεράστια αρχαιολογική αξία και κατοικήθηκε πριν από εκατοντάδες χρόνια από έναν πολύπλοκο μεγαλιθικό πολιτισμό, ο οποίος ζούσε σε συνθήκες ακραίας απομόνωσης. Οι κάτοικοι αυτοί δημιούργησαν έναν εξαίρετο πολιτισμό που εντυπωσιάζει μέχρι σήμερα με τα γιγάντια πέτρινα λαξευτά γλυπτά του, τα «Μοάι». Τα αγάλματα αυτά φέρουν κόκκινα «καπέλα» και έχουν γυρισμένη την πλάτη στη θάλασσα. Πιστεύεται ότι χρησίμευαν ως σύμβολα κοινωνικής κατάστασης, αναπαραστάσεις προγόνων ή σημαντικών προσωπικοτήτων της εποχής.


Σύγχρονη Ζωή και Τουρισμός


Σήμερα, το Ράπα Νούι έχει περίπου 3.837 κατοίκους, στην πλειοψηφία τους της φυλής Ράπα Νούι, οι οποίοι μιλούν ισπανικά και τη γλώσσα των αυτοχθόνων («Βανά α Ράπα Νούι»). Το 90% του πληθυσμού ζει στην πρωτεύουσα Χάνγκα Ρόα. Το νησί προσελκύει πολλούς τουρίστες που θέλουν να γνωρίσουν τους μύθους του, αλλά και να απολαύσουν τοπικές γαστρονομικές σπεσιαλιτέ, όπως οι πίτες τόνου και το γεμιστό χταπόδι με γάλα καρύδας.


Παραδόσεις και Πολιτισμός


Ο σύγχρονος πολιτισμός Ράπα Νούι διατηρεί ζωντανές πολλές προγονικές τελετουργίες. Ξεχωρίζει η γιορτή «Ταπάτι», η οποία πραγματοποιείται κάθε χρόνο τον Φεβρουάριο και περιλαμβάνει σειρά τελετών και αρχαίων διαγωνισμών, όπως ζωγραφική στο σώμα και αφήγηση επών. Στον καλλιτεχνικό τομέα, ιδιαίτερη θέση κατέχουν ο χορός, η μουσική, καθώς και η ξυλογλυπτική και η γλυπτική σε κοχύλια.


Προστασία της Πολιτιστικής Κληρονομιάς


Με σκοπό τη διατήρηση αυτού του μοναδικού αρχαιολογικού, πολιτιστικού και οικολογικού πλούτου, η UNESCO έχει ανακηρύξει το Εθνικό Πάρκο Ράπα Νούι ως Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

θεματική ενότητα: 📂 Γεωπολιτικά Read more 🔻
από ~ Δεν υπάρχουν σχόλια:
Θεματική Ενότητα:

2100 μ.Χ. ... Ελλάδα;

Προσθέστε σχόλιο

Το Δημογραφικό: Η «Σιωπηλή» Απειλή για το Μέλλον της Ελλάδας

Πριν από 42 χρόνια, το «Κλαμπ της Ρώμης» προειδοποιούσε για τις επιπτώσεις από την αύξηση του πληθυσμού. Σήμερα, ο δυτικός κόσμος και ιδιαίτερα η Νότια Ευρώπη βρίσκονται αντιμέτωποι με το ακριβώς αντίθετο: τη δημογραφική συρρίκνωση.


Η Στατιστική Πραγματικότητα

Για να παραμείνει ένας πληθυσμός σταθερός, απαιτείται δείκτης γονιμότητας 2,1 παιδιών ανά γυναίκα. Στη Νότια Ευρώπη (Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία), ο δείκτης αυτός βρίσκεται εδώ και 15 χρόνια στο 1,3. Οι γεννήσεις υπολείπονται πλέον των θανάτων.


Οι Προβλέψεις για το 2100

Εάν οι ρυθμοί αυτοί διατηρηθούν, οι συνέπειες για τον ελληνικό πληθυσμό θα είναι ολέθριες:

  • Ο αριθμός των γηγενών Ελλήνων αναμένεται να μειωθεί δραματικά, φτάνοντας περίπου τα 2 εκατομμύρια στο τέλος του αιώνα.
  • Το συνολικό 85% του πληθυσμού της Ελλάδας ενδέχεται να αποτελείται από αλλογενείς κατοίκους.
  • Η ελληνική οικογένεια, όπως την γνωρίζουμε, κινδυνεύει με εξαφάνιση μέσα στις επόμενες 3-4 δεκαετίες.

Συμπέρασμα: Το δημογραφικό δεν είναι απλώς ένα οικονομικό ζήτημα, αλλά ένα ζήτημα ύπαρξης του έθνους. Η οικονομική κρίση είναι η κορυφή του παγόβουνου, ενώ το δημογραφικό είναι το θεμέλιο που υποχωρεί.


Η χώρα έχει καθυστερήσει να λάβει ουσιαστικά μέτρα. Η απραξία, ο ωχαδερφισμός και η εστίαση αποκλειστικά στον καταναλωτισμό οδηγούν σε ένα μέλλον χωρίς συνέχεια. Απαιτείται άμεση κινητοποίηση από κάθε φορέα της κοινωνίας — πολιτεία, Εκκλησία, πανεπιστήμια και πολίτες — αντλώντας έμπνευση από αρχαίες σοφές προσεγγίσεις αλλά και σύγχρονα μοντέλα ευρωπαϊκών χωρών (όπως οι Σκανδιναβικές) που πέτυχαν να ανακόψουν την πτωτική τάση.

Άρθρο του Άγγελου Αγγελόπουλου
Πηγή: Περιοδικό «Επίκαιρα»

θεματική ενότητα: 📂 Γεωπολιτικά Read more 🔻
από ~ Δεν υπάρχουν σχόλια:
Θεματική Ενότητα:

Ναυμαχία της Ναυπάκτου

Προσθέστε σχόλιο
Ελαιογραφία που απεικονίζει τη Ναυμαχία της Ναυπάκτου (Lepanto) το 1571

Η Ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571): Η ιστορική σύγκρουση που άλλαξε τη μοίρα της Ευρώπης


Στα μέσα του 16ου αιώνα η «Aναγέννηση» του «Δυτικού Κόσμου» είχε εδραιωθεί. Ταυτόχρονα η με αυτή συνδεδεμένη πρόοδος στα γράμματα και τις τέχνες εξακολουθούσε να αναπτύσσεται, δίνοντας σημαντικούς καρπούς οι οποίοι ενίσχυσαν δυναμικά την ναυτιλία, την γεωγραφία, και την χαρτογραφία.


Το αποτέλεσμα από την ανάπτυξη αυτή, ήταν η ενίσχυση του ωκεάνιου εμπορίου των χωρών της δύσης με τις αποικίες τους, και γενικώτερα με τις ανακαλυφθείσες χώρες του «Νέου Κόσμου», το οποίο έδωσε με την σειρά του νέα ώθηση στην οικονομία του «Παλαιού Κόσμου».


Η νέα ήπειρος, που ανακάλυψε ο Χριστόφορος Κολόμβος στα 1492, και η οποία ονομάστηκε Αμερική σύμφωνα με το όνομα του ιταλού θαλασσοπόρου Αμέρικο Βεσπούτσι, ίσως να μην είχε ανακαλυφθεί, την εποχή εκείνη, αν δεν υπήρχε η ακμαία Οθωμανική Αυτοκρατορία και η κυριαρχία της επί των παραδοσιακών εμπορικών δρόμων της Ανατολής, θαλασσίων και επίγειων.


Πριν τον 16ο αιώνα -και την μεγάλη ακμή που γνώρισε η Οθωμανική Αυτοκρατορία κάτω από την ηγεμονία του Σουλειμάν του Α΄, του επονομαζόμενου νομοθέτη (στα οθωμανικά «κανουνί»)- το εμπόριο με την Ασία διεξαγόταν, σχεδόν ελεύθερα, είτε μέσω ξηράς, είτε μέσω θαλάσσης. Ήταν μια ιστορική συνέχεια την οποία ακολούθησαν οι έμποροι στηριγμένοι στις υποδομές του «Μέσου Βασιλείου», της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, δυτικής και ανατολικής -όπως τους αρχαίους ρωμαϊκούς δρόμους στην ξηρά, και τους παραδοσιακούς, από τις καιρικές συνθήκες καθοριζόμενους, θαλάσσιους δρόμους- για να συνεχίσουν το κερδοφόρο εμπόριο με τις χώρες της Ασίας.


Αν και κατά την περίοδο ανάμεσα στον 13ο και 15ο αιώνα το εμπόριο εξακολούθησε να διεξάγεται χωρίς σημαντικά εμπόδια, δημιουργώντας μάλιστα και τους αποκαλούμενος δρόμους του μεταξιού, από τα μέσα του 15ου αιώνα, με την ανάπτυξη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και τον έλεγχο της επί των παραδοσιακών εμπορικών δρόμων, ένα τοίχος υψώθηκε το οποίο περιόρησε δραστικά το εμπόριο για τις χώρες της δύσης.


Η μόνη ελεύθερη εμπορική οδός με την Ασία ήταν η θαλάσσια, η οποία αφενός εμπεριείχε θανάσιμους κινδύνους, αφετέρου, το σημαντικότερο, ήταν χρονοβόρα. Έτσι η προσπάθεια ανακάλυψης ενός νέου σύντομου δυτικού δρόμου, ο οποίος θα έδινε την δυνατότητα σύναψης εμπορικών σχέσεων με την Ασία, αποφεύγοντας ταυτόχρονα τους υψηλούς φόρους και τον έλεγχο των Οθωμανών, ήταν το ζητούμενο το οποίο επιτεύχθηκε, εν μέρει, με την ανακάλυψη της Αμερικής. Θα μπορούσε λοιπόν να θεωρηθεί ότι η ανακάλυψη της Αμερικής προήλθε σαν απόρροια της κυριαρχίας των Οθωμανών στον τότε γνωστό κόσμο.


Οι συνθήκες στην Μεσόγειο τον 16ο αιώνα


Τον 16ο αιώνα η Ευρώπη ενισχυμένη από το ματωμένο χρυσάφι του «Νέου Κόσμου», βρισκόταν διχασμένη από τις διαμάχες των Καθολικών με τους Προτεστάντες, ενώ είχε ταυτόχρονα να αντιμετωπίσει και τον πιο ουσιαστικό και διαφαινόμενο κίνδυνο ο οποίος απειλούσε την ύπαρξη της, την εξάπλωση των Οθωμανών.


Ο κίνδυνος αυτός ήταν τόσο μεγάλος ώστε έφτασε να απειλείται ακόμα και η ίδια η πρωτεύουσα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, η Ρώμη. Οι Οθωμανοί δεν κυριαρχούσαν μόνο στην στεριά, φθάνοντας στα 1529 έξω από την Βιέννη, αλλά και στη θάλασσα. Ο οθωμανικός στόλος -ο οποίος έφθασε στην μεγάλη του ακμή το πρώτο μισό του 16ου αιώνα, κάτω από τον θρυλικό πειρατή και ναύαρχο Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα (1475-1546)- είχε διαφυλάξει την ισχύ του και κυριαρχούσε στην Μεσόγειο και στις δυτικές ακτές της Αφρικής κατακτώντας τις αποικίες των Βενετσιάνων και των Γενουατών, την μια μετά την άλλη, μέχρι και το δεύτερο μισό του 16ου αιώνα.


Το 1570 οι Οθωμανοί, υπό τον σουλτάνο Σελίμ τον Β΄, τον επονομαζόμενο «μέθυσο»(οθωμανικά Sarhoş Selim), κατάφεραν να καταλάβουν από τους Ενετούς την Κύπρο εκτός της πολύ καλά οχυρωμένης πόλης της Αμμοχώστου, η οποία παρέμεινε υπό ενετική επικράτεια. Η ενέργεια αυτή είχε σαν αποτέλεσμα τον συνασπισμό των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων, αποτελούμενων από την Ισπανία, την Γερμανική Αυτοκρατορία, το Παπικό Κράτος, την Βενετία, την Γένοβα, και την Μάλτα, σε μια συμμαχία η οποία σκοπό είχε να διεκδικήσει αποτελεσματικά, με στρατιωτικά μέσα, την θαλάσσια κυριαρχία από τους Οθωμανούς.


Το γεγονός ότι τα πλοία των χριστιανών δεν μπορούσαν πλέον να ταξιδεύουν στην Μεσόγειο χωρίς να δέχονται τις επιθέσεις των μουσουλμάνων, σε συνδυασμό με τον φόβο ότι το επόμενο βήμα μετά την κατάληψη της Κύπρου θα ήταν η οθωμανική απόβαση στην Ιταλία, οδήγησε τον πάπα Πίο τον Ε΄ να αναλάβει την ένωση των χριστιανών υπό την σκέπη της Χριστιανικής Εκκλησίας. Ένα έργο δύσκολο καθώς αφενός οι διαμάχες ανάμεσα στους Καθολικός και τους Προτεστάντες βρίσκονταν στο απόγειο τους, αφετέρου οι Γάλλοι είχαν συνάψει ξεχωριστή συνθήκη ειρήνης με τους Οθωμανούς διασπώντας έτσι την χριστιανική ενότητα.


Ύστερα από διπλωματικό αγώνα που περιελάμβανε αμοιβαίες υποχωρήσεις, υποσχέσεις, και πολλά ανταλλάγματα, κατάφερε να πείσει την Ισπανία, την Γένοβα, την Βενετία και τους ιππότες της Μάλτας να διαθέσουν πλοία για να αντιμετωπίσουν τον ισχυρότατο και συνεχώς διογκούμενο οθωμανικό στόλο.


Το αποτέλεσμα ήταν η δημιουργία μιας χριστιανικής «Ιερής Συμμαχίας» (Lega Santa), εκφρασμένης μέσα από την ισχύ ενός μεγάλου χριστιανικού στόλου ο οποίος συγκεντρώθηκε στο λιμάνι της Μεσσήνης, στην Ιταλία, τον Σεπτέμβρη του 1571, με σκοπό την άμεση σύγκρουση του με τον αντίστοιχο οθωμανικό. Η ναυμαχία, η οποία τελικά έλαβε χώρα στην είσοδο του Πατραϊκού κόλπου την 7η Οκτωβρίου του 1571, ήταν μια από τις μεγαλύτερες, αν όχι η μεγαλύτερη της ιστορίας, και έμεινε γνωστή σαν η ναυμαχία της Ναυπάκτου στα ελληνικά ή σαν Battaglia di Lepanto στα ιταλικά. Η σημασία της είναι απερίγραπτη καθώς όχι μόνο η «Ιερή Συμμαχία» κατάφερε να νικήσει τον πανίσχυρο οθωμανικό στόλο αλλά και να αποτρέψει την περαιτέρω επέκταση των Οθωμανών στην Ευρώπη. Λόγω του καθαρά θρησκευτικού χαρακτήρα των συμμαχικών χριστιανικών δυνάμεων χαρακτηρίστηκε ίσως δίκαια, από πολλούς εμπόλεμους, σαν η 13η Σταυροφορία.


Οι αντίπαλοι

Αρχηγός του Χριστιανικού στόλου ορίστηκε ο Ισπανός Don Juan της Αυστρίας, ετεροθαλής αδελφός του βασιλιά Φιλίππου του Β της Ισπανίας, μέλος της βασιλικής οικογένειας της Αυστρίας που είχε γεννηθεί στη Γερμανία στις 24/2/1547 και από μικρός είχε δείξει κλίση στη στρατιωτική καριέρα αν και τα βασιλικά σαλόνια της εποχής τον προόριζαν για μοναχό.


Στις 23 Αυγούστου 1571 σε ηλικία 24 μόλις ετών ο Don Juan έφτασε στη Messina για να ηγηθεί του Χριστιανικού στόλου. Το λιμάνι έμοιαζε με πυκνό δάσος από τα κατάρτια και η παλιά πόλη της Μεσσήνης είχε πλημμυρίσει από άνδρες από πολλά κράτη. Την πρώτη Σεπτέμβρη όλος ο στόλος είχε συγκεντρωθεί και αποτελείτο από 208 συνολικά γαλέρες, 90 από την Ισπανία και τις αποικίες της, 106 από τη Βενετία (εκ των oποίων οι 6 ήταν μεγάλες γαλέρες που ονομάζονταν γαλεάσσες) και 12 από τις δυνάμεις του Πάπα.


Επιπλέον 100 μπριγιαντίνες, φρεγάτες , βοηθητικά πλοία και πλοία μεταφοράς προμηθειών που κυρίως είχαν εξοπλιστεί από τους Ισπανούς θα ακολουθούσαν στην εκστρατεία. Το ανθρώπινο δυναμικό αποτελείτο από 50.000 ναύτες και σκλάβους (κωπηλάτες στις γαλέρες), 31.000 στρατιώτες (19.000 από αυτούς είχαν στρατολογηθεί από τον βασιλιά της Ισπανίας Φίλιππο ενώ σε αυτό τον στρατό συμπεριλαμβάνονταν και Γερμανοί και Ιταλοί), 8.000 Βενετοί, 2.000 από στρατεύματα του Πάπα και 2.000 εθελοντές κυρίως από την Ισπανία αλλά και αρκετοί Έλληνες κυρίως από τα Επτάνησα και την Κρήτη που βρίσκονταν υπό Βενετική κατοχή και μάλιστα προσέφεραν και κάποια πλοία.


Στις 5 Οκτωβρίου ο Χριστιανικός στόλος αγκυροβόλησε στα νησιά Curlozares , νησάκια που βρίσκονταν στην ακτή της Αιτωλοακαρνανίας κοντά στο όρος Κουτσουλάρης και σήμερα έχουν επιχωματωθεί από τα υλικά που κατεβάζει ο ποταμός Αχελώος. Το μοναδικό που παραμένει σα νησί είναι η νησίδα Οξιά. Εκεί έφτασαν και τα νέα από μια μπριγιαντίνα (brigantine) από τον Χάνδακα (Ηράκλειο) ότι δηλαδή το τελευταίο Χριστιανικό οχυρό στην Κύπρο, η Αμμόχωστος, είχε πέσει στα χέρια των Οθωμανών και μετά την παράδοση ακολούθησαν τρομερές σφαγές και ακρότητες από τους Τούρκους στους ανυπεράσπιστους Χριστιανούς που είχαν παραδοθεί.


Ο Τουρκικός στόλος είχε συγκεντρωθεί στο λιμάνι της Ναυπάκτου και αποτελείτο από 286 γαλέρες και 80-90 βοηθητικά πλοία κυρίως γαλιότες και σούστες κάτω από τη διοίκηση του Τούρκου ναύαρχου Καπουδάν Μουεζινάντε Αλί Πασά. Ο Τουρκικός στόλος είχε ενισχυθεί με 73 γαλέρες από τις δυνάμεις του Αλγερινού πειρατή Uluch Ali, μπέη της Αλγερίας που ήταν ο φόβος και ο τρόμος των χριστιανικών πλοίων στη Μεσόγειο. Επιπλέον ο Τουρκικός στόλος είχε λάβει ενισχύσεις με 22 ακόμα γαλέρες που έφτασαν λίγες μόλις μέρες πριν την άφιξη του Χριστιανικού στόλου από την Τρίπολη του Λιβάνου με επικεφαλής τον Hascen Bey.


Ο τόπος της ναυμαχίας

Τη νύχτα της 6ης Οκτωβρίου ο στόλος του Αλί Πασά απέπλευσε από τη Ναύπακτο και με ευνοϊκό αεράκι (βορειοανατολικός άνεμος που είναι συνηθισμένος στον Πατραϊκό κόλπο) προωθήθηκε στην είσοδο του κόλπου για να αντιμετωπίσει το στόλο της Ιεράς Συμμαχίας (Holy League) όπως ονομάστηκε. Ο Τούρκος ναύαρχος παρέταξε το στόλο του κατά μήκος του κόλπου.


Εικάζεται ότι οι δύο στόλοι παρατάχθηκαν ο ένας απέναντι από τον άλλο από το ακρωτήριο Άραξος έως την απέναντι ακτή στη νησίδα Οξιά και τα νησάκια Κουτσουλάρις. Τα πλοία της εποχής ήταν οι γαλέρες, ένα είδος πολεμικού πλοίου που κυριάρχησε για 2.000 χρόνια και άλλαξε πολύ λίγο. Εμφανίστηκαν στην Αρχαία Ελλάδα σαν τριήρεις από το 1850 περίπου Π.Χ. και εξελίχθηκαν Οι Βενετικές γαλέρες είχαν περίπου 150 κωπηλάτες –από τους οποίους ο καθένας είχε το δικό του κουπί- με τρεις σειρές κουπιά.


Το μέσο μήκος τους ήταν τα 36-43 μέτρα και το πλάτος τους τα 4.5- 5 μέτρα χωρητικότητας 100-200 τόνων, με 23 κουπιά μέσο όρο ανά σειρά. Ένα μεγάλο κουπί ήταν το πηδάλιο. Οι περισσότερες γαλέρες όμως που πήραν μέρος στη ναυμαχία είχαν μια σειρά από 20-30 κουπιά σε κάθε πλευρά που χειρίζονταν συνήθως τέσσερις κωπηλάτες. Η κάθε γαλέρα είχε ένα κυβερνήτη, 3 αξιωματικούς , ένα ναύκληρο 1 γιατρό, ένα υπεύθυνο οπλισμού 2 κατώτερους υπαξιωματικούς ένα πηδαλιούχο και ένα γραφέα και εκτός από τους κωπηλάτες είχε και 200 έως 1.000 πολεμιστές. Οι γαλέρες της μάχης της Ναυπάκτου είχαν ένα ιστίο και 1-3 πυροβόλα στη πλώρη τους (μέχρι 5 οι μεγάλες γαλέρες).Επίσης μπορούσαν να φέρουν ελαφρά πυροβόλα και στην πρύμνη.


Γαλεάσσες: Το μυστικό όπλο των Χριστιανών

Τα 6 αυτά πλοία αυτά του ναυτικού της Βενετίας που πρωτοεμφανίστηκαν σε ναυμαχία στη ναυμαχία της Ναυπάκτου για πολλούς είχαν σημαντικότατη συμβολή στην τελική έκβαση της μάχης αποκρούοντας την αρχική μανιώδη εχθρική προσβολή. Ο Don Juan υπολόγιζε πολύ σε αυτές και τη δύναμη πυρός τους και τις τοποθέτησε ανά δύο μπροστά σε κάθε τμήμα του Χριστιανικού στόλου σαν εμπροσθοφυλακή αποτελώντας έτσι το μυστικό όπλο του όπλο.


Οι γαλεάσσες είχαν σημαντική συμβολή στην υπεροχή του Χριστιανικού πυροβολικού που ήταν αριθμητικά υπέρτερο κατά 200 περίπου πυροβόλα. Η υπεροχή του πυροβολικού ήταν μια ακόμα σημαντική αιτία που έφέρε την τελική επικράτηση του Χριστιανικού στόλου. Είχαν μήκος περίπου 50 μέτρα, πλάτος 9 και βύθισμα 3 μέτρα.Σε αντίθεση με τις γαλέρες ήταν αρκετά πιο μεγάλες σε μήκος και πάρα πολύ πιο πλατιές και είχαν ασυγκρίτως μεγαλύτερη δύναμη πυρός καθότι είχαν πυροβόλα και στα πλάγια. Τα τελευταία μάλιστα ήταν προστατευμένα από ξύλινα παραπετάσματα που είχαν τρύπες μόνο για να βγαίνουν οι κάνες των πυροβόλων. Αυτά προστάτευαν τους πυροβολητές και τους κωπηλάτες. Τα πλοία αυτά που θεωρούνται τα πρώτα με θυρίδες κανονιών (gun ports). Ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματικές σε κλειστές θάλασσες και υπηρέτησαν το ναυτικό της Βενετίας για 150 περίπου χρόνια.


Η μάχη

Την αυγή της 7ης Οκτωβρίου οι δύο στόλοι συγκρούστηκαν. Ο Don Juan χώρισε το στόλο του σε 3 μέρη. Στην αριστερή πλευρά (βόρεια) τοποθετήθηκαν οι Βενετοί με επικεφαλής τον Agostin Barbarigo στα δεξιά του οι Γενουάτες και ο στόλος του Πάπα με αρχηγό τον Adrea Doria ενώ στο κέντρο παρέταξε τις δικές του Ισπανικές δυνάμεις. Ο Santa Cruz με δύναμη από 35 Ισπανικά και Βενετσιάνικα πλοία έμεινε πίσω σαν εφεδρεία. Οι 6 Βενετσιάνικες γαλεάσσες με το βαρύ οπλισμό τους παρατάχθηκαν σε ίσες αποστάσεις μπροστά από το συμμαχικό στόλο.


Οι τουρκικές γαλέρες έφτασαν απέναντι στον Χριστιανικό στόλο με ευνοικό αεράκι όπως ήδη αναφέρθηκε, αλλά λίγο πριν τη σύρραξη ο άνεμος άλλαξε προς όφελος των δυνάμεων της Ιεράς Συμμαχίας. Το σύνθημα για επίθεση δόθηκε μετά από έναν κανιοβολισμό από τη ναυαρχίδα κάθε στόλου που δήλωνε και το πλοίο ναυαρχίδα κάθε παράταξης. Οι Τούρκοι αν και επιτέθηκαν με ορμή εναντίον των χριστιανικών πλοίων απέφυγαν να περάσουν κοντά από της γαλεάσσες που ήταν περίπου 800 μέτρα μπροστά από τα υπόλοιπα χριστιανικά πλοία για να αποφύγουν τα πανίσχυρα πυροβόλα τους. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να διασπαστεί η συνοχή της παράταξής τους αλλά και κάποια πλοία τους δεν απέφυγαν τη βύθιση από τα πυρά που προέρχονταν από τις γαλεάσσες.


Πρώτα συγκρούστηκε το αριστερό άκρο της χριστιανικής παράταξης με το δεξιό της Οθωμανικής στο οποίο αρχηγός ήταν ο κουρσάρος Μεχμέτ Σιρόκο μπέης της Αλεξάνδρειας. Αυτός προσπάθησε να υπερφαλαγγίσει τον Χριστιανικό στόλο κάνοντας ελιγμούς στα ρηχά νερά κοντά στο ακρωτήριο Σκρόφα και μάλιστα τέσσερις βενετικές γαλέρες που έστριψαν τα πλευρά τους προσπαθώντας να εμποδίσουν τα τουρκικά πλοία να βρεθούν από πίσω τους εμβολίστηκαν και βυθίστηκαν. Στη συνέχεια οι πειρατές του Σιρόκο επικέντρωσαν τις δυνάμεις τους εναντίον της γαλέρας του Μπαρμπαρίγκο την οποία προσπάθησαν να καταλάβουν με 5 γαλέρες.


Και ενώ η μάχη μαινόταν πάνω στο κατάστρωμα της γαλέρας αφού οι Οθωμανοί κατάφεραν να εισβάλλουν σε αυτή και ο Μπαρμπαρίγκο δεν βρισκόταν πια στο κατάστρωμα αφού είχε τραυματιστεί βαρύτατα από βέλος στο μάτι, άλλες βενετικές γαλέρες επιτέθηκαν ορμητικά στους Οθωμανούς που ήταν απορροφημένοι από τη μάχη στη γαλέρα του Μπαρμπαρίγκο, τους αιφνιδίασαν και τους ανάγκασαν να καταφύγουν σε ρηχά νερά όπου πολλά πλοία εξόκειλαν. Ταυτόχρονα πολλοί χριστιανοί που ήταν ήδη απρόθυμοι στη μάχη εξεγέρθηκαν και οι Οθωμανοί πανικόβλητοι άρχισαν να πέφτουν στη θάλασσα και να κολυμπούν προς την κοντινή στεριά. Σύντομα η δύναμη του Σιρόκο κανανικήθηκε και ο ίδιος συνελήφθη όντας ήδη τραυματίας.


Στο κέντρο της παράταξης –όπου σε μεγάλο βαθμό κρίθηκε η τύχη της ναυμαχίας- βρέθηκαν αντιμέτωπε οι δυνάμεις των δύο ναυάρχων. Στη γαλέρα του Αλή Πασά επέβαιναν 300 γενίτσαροι, αρκετοί χειριστές αρκεβούζιων και 100 τοξότες. Παρακείμενα πλοία είχαν αποστολή να ενισχύουν τις δυνάμεις αυτές και να αντικαθιστούν τους άνδρες που έχαναν τη ζωή τους. Στη γαλέρα του Δόν Ζουάν βρίσκονταν 400 χειριστές αρκεβούζιων από το σύνταγμα της Σαρδηνίας υπό τη διοίκηση του Λόπε Ντε Φιγκουερόα οι οποίοι για τις μάχες σώμα με σώμα ήταν εξοπλισμένοι με μακριά κοντάρια. Επίσης υπήρχαν πολλοί ευγενείς στη γαλέρα του ναύαρχου του χριστιανικού στόλου.


Όταν πολλά Τουρκικά πλοία άρχισαν να πολιορκούν την Χριστιανική ναυαρχίδα προς βοήθεια του Δόν Ζουάν έσπευσαν ο Βενετός ναύαρχος Μαρκαντόνιο Κολόνα και ο Ιταλός μισθοφόρος Σεμπαστιάν Βενιέρ με τις γαλέρες τους. Η Χριστιανική ναυαρχίδα, παρά την βοήθεια σε κάποια στιγμή βρέθηκε αντιμέτωπη με 5 Τουρκικές γαλέρες τις οποίες παρ’ όλα αυτά κατόρθωσε να απωθήσει βυθίζοντας μάλιστα τις τρείς. Πιο συγκλονιστικές στιγμές εκτυλίχθηκαν όταν η Τουρκική ναυαρχίδα προσέγγισε τη Λα Ρεάλ και αρχικά οι γενίτσαροι κατάφεραν να καταλάβουν την πλώρη της και τα εκεί ευρισκόμενα πυροβόλα.


Η κατάσταση γινόταν όλο και πιο δύσκολη καθώς οι Τουρκικές δυνάμεις συνεχώς ενισχύονταν με γενίτσαρους από παραπλέοντα Τουρκικά πλοία. Τελικά την κατάσταση έσωσε ο Ισπανός Δόν Αλβάρο ντε Μπαθάν που διοικούσε δυνάμεις εφεδρείας μεταξύ των οποίων η Βενετική γαλέρα «Πίστη» με κυβερνήτη τον Τζιοβάνι Μπατίστα Κονταρίνι ο οποίος κατάφερε να βυθίσει μια Τουρκική γαλέρα πριν αποβιβάσει ενισχύσεις στην Τουρκική ναυαρχίδα.


Επίσης μια άλλη Βενετική γαλέρα η «Ελπίδα» έλαβε και αυτή θέση δίπλα στη χριστιανική ναυαρχίδα και βοήθησε στην επικράτηση των δυνάμεων της Ιερής Συμμαχίας στην πιο καίρια φάση για την έκβασή της ναυμαχίας. Ο Αλή Πασάς σκοτώθηκε από βολή αρκεβούζιου στο κεφάλι κατά πάσα πιθανότητα αν και Τουρκικές πηγές αναφέρουν ότι αυτοκτόνησε για να μην πέσει στα χέρια των χριστιανών. Πάρά τις προτροπές του Δόν Ζουάν αποκεφαλίστηκε και το κεφάλι του τοποθετήθηκε σε εμφανές σημείο στο κατάρτι της ναυαρχίδας των Χριστιανών.


Οι ζητωκραυγές και οι πανηγυρισμοί των Χριστιανών σε συνδυασμό με την υποστολή του λάβαρού τους στην Τουρκική ναυαρχίδα και η ύψωση του Χριστιανικού έκαναν τους Τούρκους να πιστέψουν ότι η μάχη είχε χαθεί…Στο δεξιό άκρο της Χριστιανικής παράταξης ηγείτο ο ικανότατος Γενουάτης Αντρέα Ντόρια, επικεφαλής 50 γαλερών. Απέναντί του ο επίσης πάρα πολύ ικανός και εμπειρότατος πειρατής Ουλούτζ Αλή, μπέης της Τρίπολης και του Αλγερίου, Ιταλός που είχε ασπαστεί τον ισλαμισμό όταν αιχμαλωτίστηκε το ψαροκάικό του από τον πειρατή Τζαφέρ επικεφαλής 90 γαλερών.


Οι δύο αντίπαλοι πάντως δεν ενεπλάκησαν σε κατά μέτωπο αντιπαράθεση αφού και οι δύο αντίπαλοι έμπειροι ναυτικοί προσπαθούσαν να καταλάβουν πλεονεκτική θέση. Ο Ντόρια φοβήθηκε τον υπέρτερο αντίπαλο και ανοίχτηκε προς το ακρωτήριο Πάπας φοβούμενος μήπως υπερφαλαγγιστεί. Οι γαλέρες του Ουλούτζ Αλή βρήκαν ελεύθερο πεδίο κα επετέθησαν σε βενετσιάνικες γαλέρες όπου αφού κατέλαβαν πέντε, κατέσφαξαν τα πληρώματά τους και αιχμαλωτίσαν την γαλέρα του Πέτρου Μπούα που παραδόθηκε και την οδήγησαν στη Ναύπακτο με ισχυρή συνοδεία. Αλλά και τα Αλγερινά πλοία είχαν σημαντικότατες απώλειες.


Σνη συνέχεια κατελήφθη και η ναυαρχίδα των Ιπποττών της Μάλτας και σφάχτηκε όλο το πλήρωμα που αποτελείτο από πεντακόσιους περίπου άνδρες, μόνο τρείς έμειναν ζωντανοί, ανάμεσά τους ο Ναύαρχος των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη Τζιουστινιάνο που δωροδόκησε τους Αλγερινούς που τον βρήκαν στην καμπίνα του. Με το πέρασμα της ώρας και όταν ο Ουλούτζ Αλή είδε το κέντρο της παράταξής του να καταρρέει και πολλές γαλέρες, ανάμεσά τους και η Λα Ρεάλ να έρχονται προς το μέρος τους κατάλαβε πως ήταν ώρα να εγκαταλείψει τη μάχη και με 40 γαλέρες κατευθύνθηκε προς το μέρος της νήσου Οξιάς και διέφυγε στο Ιόνιο.


Κινήσεις τακτικής των αντιπάλων – Μύτες εμβολισμού

Ο Don Juan πριν τη μάχη διέταξε να βγούν όλες οι ξύλινες μύτες εμβολισμού των αντιπάλων πλοίων για δύο λόγους. Ο πρώτος ήταν για να μπορούν τα πυροβόλα της πλώρης να πετυχαίνουν πιο μακρινές βολές αφού χωρίς αυτό το επιπλέον βάρος οι πλώρες θα υψώνονταν αρκετά και ο δεύτερος λόγος ήταν προφανής, να μην εμποδίζουν οι μύτες εμβολισμού τις πολύ κοντινές βολές. Η τακτική του τούρκου ναύαρχου Αλή Πασά βασίστηκε στην ευελιξία των μικρότερων και ταχύτερων Τουρκικών πλοίων και στην προσπάθεια εμβολισμού των Χριστιανικών πλοίων.


Το σχέδιο του Τούρκου ναύαρχου ήταν το ίδιο που είχε χαρίσει τη νίκη στον Οθωμανικό στόλο αλλά και στρατό στο πρόσφατο παρελθόν. Τα ενισχυμένα άκρα της παράταξης θα προσπαθούσαν να κυκλώσουν γρήγορα τον αντίπαλο. Μια άλλη τακτική που ακολουθούσε ο Οθωμανικός στρατός (στην περίπτωση της ναυμαχίας ο στρατός που πολέμησε σώμα με σώμα πάνω στα πλοία) ήταν οι πρώτες επιθέσεις να γίνονται από στίφη ατάκτων που ήταν οι πρώτοι που αποδεκατίζονταν από τις εχθρικές βολές ενώ οι πιο ικανοί πολεμιστές και οι γενίτσαροι επιτίθονταν αμέσως μετά αφού το πρώτο και «αναλώσιμο» κύμα είχε φθείρει την εχθρική παράταξη.


Η μάχη – Απώλειες

Μετά τη μάχη ο χριστιανικός στόλος συγκεντρώθηκε στο φυσικό λιμανάκι του Πεταλά όπου μέτρησε τις απώλειές του. Οι νεκροί ανήλθαν στις 8.000 εκ των οποίων οι 2.000 ήταν Ισπανοί, 5.200 Βενετοί και 800 από τον Παπικό στρατό. Είχαν χάσει και μόλις 15 γαλέρες. Οι Τούρκοι είχαν χάσει 224 πλοία εκ των οποίων 130 είχαν αιχμαλωτιστεί και πάνω από 90 είχαν βυθιστεί ή καεί. Οι απώλειές τους ανήλθαν στις 25.000 περίπου άνδρες. Αλλες πηγές αναφέρουν ότι και οι απώλειες της Ιερής συμμαχίας των Χριστιανών ήταν περίπου ανάλογες με αυτές των Τούρκων παρότι οι τελευταίοι έχασαν πολύ περισσότερα πλοία.


Ο ρόλος των Ελλήνων


Ο ρόλος των Ελλήνων στη ναυμαχία ήταν ιδιαίτερα σημαντικός. Έχει υπολογιστεί ότι περίπου 9.000 έλληνες πολέμησαν με την πλευρά του χριστιανικού στόλου. Προέρχονταν κυρίως από την Κέρκυρα, Ζάκυνθο , Κεφαλονιά και Κρήτη. Χαρακτηριστικές οι περιπτώσεις του Χριστόφορου Κοντοκάλι από την Κέρκυρα που επιστρέφοντας θριαμβευτής στην Κέρκυρα με τη γαλέρα του δόθηκε προς τιμήν του η περιοχή στο σημείο που προσγειαλώθηκε κατά την επιστροφή του. Επίσης η γαλέρα του επίσης Κερκυραίου Πέτρου Μπούα κυβερνήτη της γαλέρας Χρυσός και Μαύρος αετός ήταν και το μόνο χριστιανικό πλοίο που παραδόθηκε χωρίς να δώσει μάχη αφού περικυκλώθηκε από πολυάριθμα εχθρικά στην δεξιά πτέρυγα του Χριστιανικού στόλου.


Άλλα ενδιαφέροντα παραλειπόμενα


Ο Πατραϊκός κόλπος κατέστη ερυθρός από το αίμα των φονευθέντων και για μέρες είχε γεμίσει συντρίμμια από τα πλοία.


Θερβάντες: Ο συγγραφέας του Δον Κιχώτη έλαβε μέρος στην ναυμαχία πάνω σε Ισπανική γαλέρα στο κέντρο της παράταξης. Επικεφαλής ομάδας του Ισπανικού στρατού τραυματίστηκε στο αριστερό χέρι από βολή Τουρκικού αρκεβούζιου με αποτέλεσμα να χάσει τη λειτουργικότητα του και έτσι έμεινε παράλυτο στην υπόλοιπη ζωή του.


Εκείνη την ημέρα διαλύθηκε η σε ολόκληρο τον κόσμο διαδεδομένη πεποίθηση ότι οι Τούρκοι ήταν αήττητοι στη θάλασσα. Κανονιοβολισμοί, δοξολογίες, λαϊκές εκδηλώσεις , πίνακες, μετάλλια ποιήματα αγάλματα, αποθανάτισαν αυτό το ναυτικό θρίαμβο.


Η τύχη του κόσμου τρεις φορές εξαρτήθηκε από την τύχη μιας ναυτικής σύρραξης, στη Σαλαμίνα, το Άκτιο και τη Ναύπακτο έγραψε ο Jurien de la Gravier.



Οι Χριστιανοί δεν επέτρεψαν σε γυναίκες να επιβιβαστούν σε γαλέρα ή βοηθητικό πλοίo. Aναφέρεται – ωστόσο- κάποια Μαρία λα Μπαϊλαδόρα, χορεύτρια, πανω σε μια ισπανική γαλέρα μεταμφιεσμένη σε άντρα για να είναι μαζί με τον αγαπημένο της, η οποία πολέμησε στο πλευρό του με γενναιότητα.


Η βλασφημία από τους ναύτες ή ιππότες τιμωρούνταν με θάνατο. Όλοι οι χριστιανοί εξομολογήθηκαν στα πλοία ή στην ακτή πριν τη μάχη σε εκατοντάδες ιερείς που βρίσκονταν στα πλοία. Τονίστηκε η σημασία της μάχης αυτής για τη χριστιανοσύνη και έλαβε τη μορφή ιερού πολέμου εναντίων των απίστων.


Η επόμενη μέρα για Ευρωπαίους και Ελληνες


Τα μόνα πλοία από τον Οθωμανικό στόλο που διασώθηκαν ήταν 30 γαλέρες των Αλγερινών πειρατών του Uluch Ali που απέφυγαν να πολεμήσουν και έφυγαν πριν τελειώσει η μάχη αλλά και περίπου 15 γαλέρες που συνόδεψαν την αιχμαλωτισμένη γαλέρα του Πέτρου Μπούα στην οχυρωμένη Ναύπακτο. Η μάχη μάλλον είχε κριθεί και γι αυτό έπραξαν έτσι οι Τούρκοι.


Ο Uluch Ali στη συνέχεια προήλθη επικεφαλής του Οθωμανικού στόλου και ξεκίνησε να φτιάχνει νέο πολύ ισχυρό στόλο από 2.000 γαλέρες και σύντομα επικράτησε πάλι στην Ανατολική Μεσόγειο.


Ο νικητής της ναυμαχίας Δόν Ζουάν πέθανε νέος σε ηλικία 33 ετών από πυρετό.


Οι Έλληνες δεν κατάφεραν να εκμεταλλευτούν την ήττα των Τούρκων στη ναυμαχία. Κάποιες επαναστατικές κινήσεις στην Πάτρα, το Αίγιο, τα Σάλωνα και το Γαλαξίδι κατεστάλησαν από διάφορες αιτίες όπως προδοσίες, ολιγωρία και λιγοψυχία κάποιων εκ των επαναστατημένων Ελλήνων και τη μη υποστήριξή τους από τον Δόν Ζουάν και τον Ισπανό Βασιλιά που πάντως σε μια τουλάχιστον περίπτωση έστειλε όπλα στη Νότια Πελοπόννησο για να εξοπλίσει τους επαναστατημένους Έλληνες. Σε καμία περίπτωση όμως μεμονωμένες ενέργειες δε φέρνουν αποτέλεσμα.


Η επιδημία πανώλης στην Πελοπόννησο


Τα επόμενα χρόνια σοβαρότατη επιδημία πανώλης στην Πελοπόννησο θα αποτελούσε ένα ακόμα ανασταλτικό παράγοντα στις όποιες επαναστατικές ενέργειες των Ελλήνων. Τον καιρό εκείνο ο ναύαρχος της Βενετίας Φραγκίσκος Μοροζίνης κατέλαβε όλη την Πελοπόννησο (1684). Η πανώλη είχε αποδεκατίσει τον πληθυσμό και η μεγάλη παραγωγή του ελαιοκάρπου ήταν αμάζευτη . Έστειλε στρατό και πλοία και έφερε στην Πελοπόννησο, από την Ήπειρο και την Ακαρνανία ταλαίπωρους και πεινασμένους για να επανδρώσουν τον πληθυσμό. Ίσως με τη βία, ίσως οικειοθελώς ολόκληρα χωριά δημιουργήθηκαν στην Πελοπόννησο.

θεματική ενότητα: 📂 Ιστορία Read more 🔻
από ~ Δεν υπάρχουν σχόλια:
Θεματική Ενότητα:
Διαφημίσεις