Πρωτότυπες & Έξυπνες Ιδέες για Στάμπες σε T-shirts

Αν ψάχνετε έμπνευση για το επόμενο custom T-shirt σας, η δημιουργικότητα δεν έχει όρια. Από έξυπνα λογοπαίγνια και μινιμαλιστικά σχέδια μέχρι χιουμοριστικά μηνύματα και pop-culture αναφορές, παρακάτω θα βρείτε μια πλούσια συλλογή από ιδέες που αποτυπώνονται σε μπλουζάκια και κλέβουν τις εντυπώσεις:

---

 

Δημιουργικά Σχέδια & Γραφικά

Μερικές φορές μια εικόνα ή ένας συνδυασμός χρωμάτων αρκεί για να δώσει χαρακτήρα σε ένα απλό λευκό ή μαύρο T-shirt:

---

Έξυπνες Ατάκες & Minimal Typography

 

Η τυπογραφία είναι τέχνη. Ένα t-shirt με μια καλοσχεδιασμένη γραμματοσειρά και ένα έξυπνο, σύντομο μήνυμα μπορεί να γίνει το αγαπημένο σας καθημερινό κομμάτι, τραβώντας τα βλέμματα με τον πιο απλό τρόπο.

 

---

Ιδέες για να Φτιάξετε το Δικό σας Σχέδιο

• Vintage Αισθητική: Ρετρό λογότυπα από παλιές δεκαετίες, ξεθωριασμένα γράμματα και neon στοιχεία.
• Pop Culture: Μικρές, διακριτικές αναφορές από αγαπημένες ταινίες, σειρές ή anime που αναγνωρίζουν μόνο οι «μυημένοι».
• Γεωμετρικά & Γραμμικά Σχέδια: Αφηρημένη τέχνη με καθαρές γραμμές, ιδανική για minimal look.
• Προσωπικό Χιούμορ: Εσωτερικά αστεία (inside jokes) της παρέας ή της δουλειάς, που κάνουν το t-shirt ένα τέλειο προσωποποιημένο δώρο.

Ο Ελληνοαμερικανός «Βασιλιάς» του Λας Βέγκας: Η ιστορία του Πήτερ Ηλιάδη

«Ό,τι συμβαίνει στο Βέγκας, μένει στο Βέγκας». Παρά τη διάσημη αυτή φράση, το Sapphire Club έγινε διεθνώς γνωστό, κατακτώντας τον τίτλο του μεγαλύτερου strip club στον κόσμο. Ιδρυτής του ο Πήτερ (Αριστοτέλης) Ηλιάδης, ο οποίος άφησε το δικό του αποτύπωμα στην αγορά της Νεβάδας.

Από τις κουζίνες στους ουρανοξύστες

Η διαδρομή του Πήτερ Ηλιάδη ξεκίνησε από το Ρότσεστερ της Νέας Υόρκης. Μετά από χρόνια εργασίας ως μάγειρας και οδηγός ταξί στο Λας Βέγκας, κατάφερε να γίνει ένας από τους ισχυρότερους επιχειρηματίες της περιοχής, ιδρύοντας το Olympic Garden και αργότερα το εμβληματικό Sapphire.

«Το Λας Βέγκας χτίστηκε πάνω στο σεξ, το τζόγο και το αλκοόλ. Στα τέλη του '70 και τις αρχές του '80, προσπάθησαν να το μετατρέψουν σε οικογενειακή επιχείρηση. Το Λας Βέγκας μερικές φορές ξεχνάει από πού πραγματικά ξεκίνησε».

— Ντολόρες Ηλιάδη

Η δικαστική διαμάχη και το τέλος μιας εποχής

Η αυτοκρατορία του Ηλιάδη κλονίστηκε από δικαστικές διαμάχες. Μετά από μια δημοπρασία το 2006, ο συνιδιοκτήτης David Tallas εξαγόρασε το Sapphire έναντι 80 εκατομμυρίων δολαρίων. Παρά την αποχώρησή του, ο Ηλιάδης άφησε πίσω του μια ιστορία που άλλαξε για πάντα τη νυχτερινή ζωή της περιοχής.

Φωτογραφικό Αρχείο

Ένας φίλος μου απασχολεί στη δουλειά του 43 ανθρώπους. Η επιχείρησή του, όπως πολλές άλλες, έχει πληγεί άσχημα λόγω της οικονομικής κρίσης. Οι εποχές που οι κότες γεννούσαν χρυσά αυγά, μοιάζουν πολύ, μα πάρα πολύ μακρινές. Ο φίλος μου δεν έκανε λίρες τα χρυσά του αυγά, και να τις στείλει έξω σε τράπεζες ελβετικές, κυπριακές ή σε διάφορους off-shore παραδείσους. (Αλήθεια, αν είναι έτσι ο Παράδεισος, Θεέ μου, στείλε με, Σε παρακαλώ, σε βραχονήσι του άλλου κόσμου!). Τα χρήματα, λοιπόν, που έβαλε στη μπάντα, σήμερα, στα δύσκολα, πιάνουν τόπο όσο ποτέ. Γιατί εδώ είναι, τώρα, το μεγάλο του στοίχημα: Να κρατήσει την επιχείρησή του ζωντανή.

Η επιχείρηση – δεν σταματά να λέει ο φίλος – είναι, πάνω απ’ όλα, οι άνθρωποί της. Αυτούς τους ανθρώπους, τους υπαλλήλους του, τους ξέρει όλους με τα μικρά τους ονόματα. Ξέρει τις οικογένειές τους, μαθαίνει τα νέα των παιδιών τους, μοιράζεται τις χαρές και τις λύπες τους. «Είναι», λέει, «σαν δική μου οικογένεια – μερικούς τους ξέρω πάνω από τριάντα χρόνια τώρα». Οι αριθμοί, όμως, είναι αδυσώπητοι. Κάθε μέρα η επιχείρηση ζημιώνει. Εάν δεν πάρει κάποια μέτρα, και εάν συνεχιστεί (που ΘΑ συνεχιστεί, ίσως και για περισσότερο καιρό απ’ όσο νομίζουμε) αυτή η κρίση, με μαθηματική ακρίβεια το «καράβι» θα αρχίσει να μπάζει νερά, και όλοι ξέρουμε τι συμβαίνει τότε – ΚΑΙ στο «καράβι», ΚΑΙ στο πλήρωμα.

Ο φίλος προσπαθεί να αποφύγει αυτό το κακό σενάριο. Έχει το πλάνο του, έχει και τα εναλλακτικά του σχέδια, γιατί είναι άγριος και, κυρίως, απρόβλεπτος ο καιρός, και ο καλός καπετάνιος πρέπει να προσαρμόζεται. Μέσα σ’ όλα αυτά τα «σχέδια και κόντρα-σχέδια», υπάρχει και ένας, δικός του, όμως, απαράβατος όρος, που πάει κόντρα στην αυστηρότητα της λογιστικής. Μία γραμμή, όπως λέει, που δεν θα την περάσει με τίποτα. Και που είναι ότι «δεν θα απολύσω κανέναν». Φώναξε το προσωπικό του, και εξήγησε σε όλους πως έχει η κατάσταση – αν και δεν χρειαζόταν, αφού όλοι οι υπάλληλοί του είναι ΜΕΣΑ στη δουλειά, και ξέρουν κάθε πτυχή της, καλή και άσχημη. Τους ζήτησε, λοιπόν, να βάλουν πλάτη. Να βοηθήσουν να μη βυθιστεί το πλοίο. Τους πρότεινε να δεχτούν μία μικρή μείωση του μισθού τους, ξεκινώντας βεβαίως από τους πιο υψηλόμισθους. Και τους υποσχέθηκε, μόλις περάσει η φουρτούνα, «να αποζημιωθούμε όλοι για τις θυσίες».

Οι υπάλληλοι δέχτηκαν με χαρά, όπως λέει, την πρότασή του. Αλλά εκείνος, νιώθοντας άβολα ακόμα και για την πρώτη, μικρή περικοπή που έκανε, προσπαθεί να «ισοφαρίσει» βγάζοντάς τους έξω σε κανά ταβερνάκι μια-δυο φορές τον μήνα με τις οικογένειές τους, εξασφαλίζοντάς τους εκπτώσεις από μία αλυσίδα σουπερμάρκετ με την οποία εμπλέκεται, σε διοικητικό επίπεδο, στενός τους φίλος, και γενικά ευρισκόμενος πιο κοντά τους στις δύσκολες αυτές στιγμές που περνάνε. «Δεν μπορείς να φανταστείς», μου έλεγε τις προάλλες, «πόσο, προς το καλύτερο, έχει αλλάξει η διάθεσή τους για δουλειά». Τώρα, μέσα στην κρίση. Με τον μισθό τους κλαδεμένο. Μερικοί, μάλιστα, εργάζονται οικιοθελώς περισσότερες ώρες από πριν, «και για πρώτη φορά βλέπω κάποιους να βοηθούν συναδέλφους τους κάνοντας δικές τους δουλειές όποτε χρειαστεί». Αυτό το «παραμυθένιο σενάριο», όπως μπορεί να το πουν πολλοί, δεν είναι καθόλου τέτοιο. Είναι, απλώς, η πραγματική ιστορία μιας επιχείρησης, ενός επιχειρηματία και των υπαλλήλων του, σε μία χώρα που, εάν λειτουργούσε και αυτή έτσι, θα είχε πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες να βγει από την φουρτούνα καλύτερη απ’ όταν μπήκε σε αυτήν. Μια τέτοια «καθοδήγηση» χρειάζεται και ο τόπος.

Καθοδήγηση που να θέτει σε πρώτη μοίρα τον άνθρωπο. Εντάξει η διάγνωση. Εντάξει το «μάλωμα» του ασθενή. Εντάξει και η τιμωρία (που δεν την είδαμε ακόμα) όσων επέφεραν αυτήν την βαριά αρρώστια. Εντάξει, η «νέα συνταγογραφηση» (με η χωρίς την σφραγίδα της τρόικας). Εντάξει η αυστηρή υπενθύμιση πως «αν δεν αλλάξουμε, βουλιάζουμε». Αλλά, … …χρειάζεται και ένα φιλικό κτύπημα στην πλάτη αυτός ο έρμος ο ασθενής. Έναν λόγο καλό, που θα τον κάνει να πιστέψει πράγματι, ότι άμα βγει από αυτό το λούκι, η ζωή του θα είναι καλύτερη από πριν. Ξέρω επιχειρήσεις, ακόμα και στον δικό μου κλάδο, των ΜΜΕ, που έχουν γονατίσει από την κρίση, αλλά ταυτόχρονα έχουν τσακίσει το προσωπικό τους, που έχει χάσει κάθε όρεξη για δουλειά, έχει αγριέψει ο ένας με τον άλλον, και το ναυάγιο μοιάζει αναπόφευκτο… Δηλαδή, όραμα γυρεύει να δει κάθε πολίτης αυτού του τόπου που, εδώ και περίπου 1 χρόνο τώρα, νιώθει να τον στέλνουν κάθε μέρα για κούρεμα.

Έχει ανάγκη να του δείξει κάποιος πως θα είναι αυτή η «καινούργια μέρα», αλλά και να τον κάνει να πιστέψει ότι πράγματι θα είναι έτσι. Ζητούνται, με άλλα λόγια, εμπνευσμένοι και φωτισμένοι ηγέτες, και τέτοιοι δεν φαίνεται να υπάρχουν σήμερα. Ένας σύγχρονος Γκάντι, ας πουμε. Ή ένας Μαντέλα. Που και οι δύο «έβγαλαν» τη χώρα τους από πολύ χειρότερες καταστάσεις. Λένε, λοιπόν, πως είμαστε τώρα «στην καρδιά της κρίσης». Το «κλίμα» έξω, στον κόσμο εννοώ, δεν είναι καλό – όλοι το νιώθουμε κάθε μέρα. Η αίσθηση που υπάρχει σήμερα, είναι ότι μπορεί και να μην τα καταφέρουμε.

Ότι είναι αδύνατον να χαμηλώσει ουσιαστικά το χρέος μας, και να μικρύνει το έλλειμμα. Ότι η χρεοκοπία είναι πιο κοντά. Αυτή η αίσθηση, δεν θεραπεύεται με διαψεύσεις, και απόδοση ευθυνών «σε ξένα κέντρα» ή πολύχρωμα, λαλίστατα παπαγαλάκια. Θεραπεύεται μόνο με το να δείξουν έμπρακτα, αυτοί που κυβερνούν, στον απλό κοσμάκη ότι είναι κοντά του. Δεν αρκεί το φάρμακο. Μερικοί ασθενείς γίνονται καλά όχι όταν καταπιούν το χάπι ή το σιρόπι, αλλά όταν τους πάρει ο γιατρός τους τηλέφωνο προσωπικά, τους ρωτήσει «πώς είσαι;», και τους κάνει να πιστέψουν ότι «θα γίνεις καλά».

ΑΦΗΓΗΣΗ ενός Ελληνα, μετανάστη σε άλλη δημοκρατική χώρα της Ευρώπης:

Όταν ήρθα στην Ισπανία (σοσιαλιστική χώρα και αυτή), πήγα στο Δημαρχείο, για να δηλωθώ (Νόμος !), δηλαδή, να πάρω άδεια παραμονής και άδεια εργασίας (κι' ας είμαι πολίτης χώρας της E.E). Εκεί μου ζήτησαν:

i) Αντίγραφο ποινικού μητρώου από τη χώρα, από την οποία κατάγομαι (Ελλάδα).
ii) Αντίγραφο ποινικού μητρώου από τη χώρα, από την οποία ήρθα στην
Ισπανία (Γερμανία).
Αυτά τα δύο, για να βεβαιωθούν ότι δεν πήγα "κυνηγημένος" στην Ισπανία, να ζήσω εκεί. Κατόπιν έλεγξαν επιτόπου, εάν εκκρεμεί εις βάρος μου διεθνές ένταλμα σύλληψης από την Europol και την Ιντερπόλ.
iii) Στη συνέχεια μ' έστειλαν στο ΙΚΑ της Καταλονίας, όπου έπρεπε να κάνω εξετάσεις για ηπατίτιδα, σύφιλη, AIDS, φυματίωση και λοιπές κολλητικές αρρώστιες.
iv) Μετά, έπρεπε να κάνω ένορκη δήλωση, ότι εκείνη τη στιγμή δεν διώκομαι σε καμία χώρα για ποινικό αδίκημα, ούτε διενεργείται αστυνομική ή δικαστική έρευνα εις βάρος μου.

Αφού προσκόμισα όλα τα παραπάνω, έπρεπε να βρω σπίτι, για να μείνω. Στο
μεσοδιάστημα, έμενα σε ξενοδοχείο, καθότι στην Ισπανία απαγορεύεται
σε ιδιοκτήτη, να νοικιάσει σπίτι σε αλλοδαπό, εφόσον αυτός δεν έχει άδεια
παραμονής. Επιπλέον, ο ιδιοκτήτης (σπιτονοικοκύρης) υποχρεούται να πάει με τον υποψήφιο νοικάρη στο τοπικό αστυνομικό τμήμα, για να ελέγξει η αστυνομία το νοικάρη και να δώσει τη σχετική συγκατάθεσή της. Εάν δεν τηρηθεί αυτή η διαδικασία, ο ιδιοκτήτης τιμωρείται με κατάσχεση του διαμερίσματός του.

Η άδεια παραμονής μου εκδόθηκε άμεσα (για έξι μήνες αρχικά) και άρχισα να ψάχνω για σπίτι. Βρήκα σπίτι και πήγα με το σπιτονοικοκύρη στο πλησιέστερο αστυνομικό τμήμα, όπου η αστυνομία, αφού έλεγξε κι' εμένα και την άδεια παραμονής μου, έδωσε τη σχετική έγγραφη συγκατάθεση της.

Με το χαρτί αυτό πήγα ξανά στο δημαρχείο, όπου πήρα άδεια εργασίας. Μετά πήρα από την Εφορία το ΑΦΜ. Μέχρις ότου βρω δουλειά, έπρεπε να πληρώνω το ΙΚΑ από την τσέπη μου (90 ? το μήνα), για να είμαι ασφαλισμένος.

Κατόπιν αυτών, μου υπέδειξαν, να διαβάσω κάποιες παραγράφους του ισπανικού δικαίου (όσον αφορά, τι είναι ποινικό αδίκημα, τι πλημμέλημα, κλπ.). Επιπλέον, μ' ενημέρωσαν, ότι εάν αρχικά, τον πρώτο χρόνο, υποπέσω σε σοβαρό αδίκημα, τότε θα απελαθώ σούμπιτος (sic) προς την χώρα από την οποία κατάγομαι (όχι προς αυτήν, από την οποία πήγα στην Ισπανία) και θα παρακρατηθεί η τυχόν περιουσία μου (λογαριασμοί σε ισπανικές τράπεζες) από το ισπανικό κράτος!

Σημειωτέον, ότι εγώ πήγα μετανάστης στην Ισπανία και όχι λαθρομετανάστης (όπου οι διαδικασίες, για να πάρει κανείς άδεια παραμονής είναι πολύ πιο δύσκολες, είναι σχεδόν αδύνατον).

Ρωτάω λοιπόν τους . βαθιά δημοκρατικούς συνέλληνες:

Στη χώρα μου την Ελλάδα, ποιος από τους λαθρομετανάστες θα πέρναγε επιτυχώς την παραπάνω διαδικασία; Το σχέδιο του Κίσσινγκερ είναι σε πλήρη εφαρμογή και οι προδότες πολιτικοί μας, βάζουν εκατοντάδες λαθρομετανάστες σ' αυτή τη χώρα, εκτελώντας κατά γράμμα το σχέδιο αυτό.

ΕΜΕΙΣ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΛΛΗΝΕΣ! ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ! Δείτε πόσο ύπουλα, ο θεατρίνος ο Λαζόπουλος, μετά από μεγάλες αποκαλύψεις, γελοιοποιεί αυτούς που ασχολούνται με το πρόβλημα. Ας ξυπνήσουμε επιτέλους, αν και είναι ήδη πάνω από 2.000.000 μετανάστες στην Ελλάδα. Ξυπνήστε, . !

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Και κάποιες ενδιαφέρουσες απόψεις για θεώρηση από διάφορες οπτικές γωνιές, προβληματισμό και συζήτηση, με τίτλο:

ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ ΤΩΡΑ . ?

1) . γιατί σε λέγανε «εθνικιστή», όταν έλεγες πως αγαπάς την Πατρίδα σου; Για να την πουλήσουν πιο εύκολα. Γι' αυτούς, κάθε λέξη που αρχίζει από «-εθν» και «-ελλ» ήταν και είναι εμπόδιο, όταν ακούγεται μέσα στο μαντρί του "εκσυγχρονισμού" που μας μπουζούριασαν. Κατάλαβες τώρα, γιατί σε λέγανε «ρατσιστή»? Γιατί πολύ σύντομα, δεν θάσαι ιδιοκτήτης της πατρίδας σου, θάσαι ένας κάτοικος μιας χώρας, που θ' ανήκει στους παγκόσμιους τραπεζίτες και στους υπαλλήλους τους, οι οποίοι θα παριστάνουν την ... κυβέρνηση.

2) ... γιατί πριονίσανε την παιδεία και την υποβάθμισαν σε "εκπαίδευση"? Για να σε κάνουν υπαλληλάκο των 3,60. Να σε βάλουν πίσω από τον πάγκο των μπακάλικών τους, που απλώσανε στη χώρα σου, να σερβίρεις καφέδες και να πηγαίνεις με το παπί πίτσες στα πάρτι του Χριστοφοράκου

3) ... γιατί κατέστρεψαν μεγάλες υγιείς ελληνικές βιομηχανίες (ΙΖΟΛΑ, ΠΙΤΣΟΣ, ΕΣΚΙΜΟ, ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΠΑΤΡΑΪΚΗ, AIΓΑΙΟ, ΧΡΩΠΕΙ, ΠΥΡΚΑΛ) και έκαψαν, σε διάστημα 2 μηνών, μεγάλα ελληνικά πολυκαταστήματα (ΜΙΝΙΟΝ, ΚΑΤΡΑΝΤΖΟΣ ΣΠΟΡ, ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΚΛΑΟΥΔΑΤΟΣ)? Για να βρουν άνετα χώρο, χωρίς προσπάθεια, τα δικά τους μπακάλικα, που διαφορετικά δεν θα μπορούσαν να μπουν στην ελληνική αγορά.

4) ... γιατί έκαψαν τα δάση σου, μαζί και την ΑΡΧΑΙΑ ΟΛΥΜΠΙΑ? Για να ξεπουλήσουν πιο εύκολα την πατρίδα σου και να καταστρέψουν τον πολιτισμό σου.

5) ... γιατί σου δίνανε τζάμπα κάρτες οι τράπεζες? Για να σου πάρουν το πατρικό σου. Δεκάρα δεν δίνανε για τις δόσεις σου. Με χαρτιά τυπωμένα, σου πήραν και σου παίρνουνε το σπίτι, το χωράφι, το μαγαζί.

6) ... γιατί σε χώσανε στο χρηματιστήριο? Όταν ένας πρωθυπουργός της χώρας, μαζί με μερικούς υπουργούς, προέτρεπαν τον απλό κοσμάκη, να βάλει το κομπόδεμά του στο στημένο παιγνίδι του χρηματιστηρίου, δεν εννοούσε ακριβώς τις παραγωγικές επενδύσεις, αλλά το τζόγο. Κατάλαβες τώρα ... ότι κάποιοι γίνανε πάμπλουτοι σε μια νύχτα, ανταλλάσσοντας τον πλούτο σου, τον ιδρώτα σου, με αέρα?

7) ... γιατί γουστάρουν τόσο την "ελεύθερη αγορά"? Για να κλείσει ο μπακάλης της γειτονιάς και να στέλνεις τον κόπο σου στα μεγαλομπακάλικα της Γερμανίας. Σε βγάλανε ψαράκι μου από τη γυάλα σου και στη συνέχεια σε πέταξαν στον ωκεανό με τα σκυλόψαρα, που έχουν τους δικούς τους κανόνες ... διατροφής.

8) . γιατί αγαπάνε τόσο πολύ, τους "μη νόμιμους μετανάστες", οι εκλεγμένοι μας? Για να κάνουν, με τη δυστυχία εκείνων, κι' εμάς δυστυχισμένους.

9) . ψαράκι μου, πόσο αξίζει η γυάλα σου? Γιατί αυτή είναι η καλύτερη γωνιά στον κόσμο, το καλύτερο οικόπεδο, και την κοστολογούν μόλις 300 δις, συμπεριλαμβανομένων και των .. αρχαιοτήτων.

10) ... γιατί κάνανε βιλαέτι τους την Εθνική σου Οδό? Θέλεις 20? (και πλέον) διόδια, για να πας από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη χρησιμοποιώντας την Εθνική σου Οδό, ενώ ήταν υποχρέωση του κράτους, να την κατασκευάσει και όχι να την ξεπουλήσουν στον κάθε "όμορφο" που παριστάνει τον ... εργολάβο.

11) ... γιατί σου πουλάνε φθηνά τα ... χαζοκούτια? Για να σε κάνουν να τρως κουτόχορτο στα λιβάδια των σήριαλ. Για να σε πετάνε μπαλάκι από τους πρωϊνούς πουλημένους στις μεσημεριανές χαζοβιόλες και στους απογευματινούς πληρωμένους τελάληδες της προπαγάνδας τους. Από το πρωί μέχρι το βράδυ και κάθε μέρα, μια θλιβερή παρέλαση υπερεκτιμημένων "τίποτα", με καμιά ειδικότητα, στον αέρα.

12) ... γιατί σ' έδιωξαν από το χωριό και από τη γη σου, δίνοντάς σου μια θέση στο... "δημόσιο"? Για να τα δώσουν δωρεάν στους νέους ... "εποίκους".

13) ... γιατί πρέπει το ζευγάρι σήμερα, να δουλεύει σε δυο δουλειές, ενώ ο παππούς θα πρέπει να δουλεύει ακόμα και στα ... 70 του? Για να μεγαλώνουν τα παιδιά μόνα τους, χωρίς κανένα προσανατολισμό και αρχές. Για να χαθεί η «καταραμένη» φυλή σου. Τούτο το ξέρουν πολύ καλά και γι' αυτό προωθούν την ... υπογεννητικότητα.

14) ... γιατί στη Βουλή δεν μπαίνει κανένας σοβαρός άνθρωπος? Επειδή αυτός δεν θέλει ν' ανήκει στον θίασο των 300 που προδιαγράφουν οι κομματικές λίστες, τις οποίες συντάσσουν κυρίαρχα οι ντόπιοι τοποτηρητές της παγκοσμιοποίησης μαζί με τις "άγιες οικογένειες" του τόπου σου. Έτσι, στο θέατρο που λέγεται .. Βουλή, δεν θα βρείτε σήμερα σχεδόν κανέναν από τους λαμπρούς Έλληνες διανοητές και επιστήμονες, επειδή αυτοί δεν είναι ... θεατρίνοι.

15) ... γιατί τα κάνουν όλ' αυτά? Επειδή είναι υπεύθυνοι για τον κάθε ΕΛΛΗΝΑ και ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ...ΓΕΝΝΗΘΕΙ. Γιατί δεν θέλουν άλλους Έλληνες σ' αυτόν τον τόπο. Ούτε στο γένος, ούτε στη σκέψη. ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ ΤΟ! Οι κύριοι αυτοί και τα όργανά τους συντελούν μια νέα μορφή γενοκτονίας στην πατρίδα σου και το ξέρουν πάρα πολύ καλά, επειδή αυτοί είναι εκείνοι, που τη σχεδίασαν και την εκτελούν!

Υ.Γ.
Σίγουρα, κάποια από τα παραπάνω 15 ερωτήματα, ανεξάρτητα από το «υπερβολικό» ή «συνομωσιολογικό» τους περιεχόμενο, κρύβουν βαρυσήμαντες αλήθειες, που χρήζουν της αξιολόγησής μας.

Η L' oreal επέλεξε ως νέα της πρέσβειρα μια πολύ ιδιαίτερη και ταλαντούχα γυναίκα. H Aimee Mullins έσπασε τρία παγκόσμια ρεκόρ στους παραολυμπιακούς αγώνες του 1996 στα 100 και 200 μέτρα, καθώς και στο άλμα εις μήκος αψηφώντας την έλλειψη ποδιών. Η 35χρονη γυναίκα γεννήθηκε χωρίς κόκκαλα στις περόνες, αυτό όμως δεν αποτέλεσε εμπόδιο στη ζωή της.

Το 1999 στράφηκε στον κόσμο της μόδας και απέδειξε ότι όταν ο άνθρωπος θέλει κάτι πολύ, μπορεί να το καταφέρει. Έγινε μούσα του βρετανού σχεδιαστή Alexander McQueen και έκανε πασαρέλα με ξυλόγλυπτα προσθετικά πόδια

«Τα πρόσωπα της L’Oreal Paris περιλαμβάνουν μερικές από τις πιο όμορφες γυναίκες. Είναι τιμή μου που μπαίνω στην “οικογένειά” της. Η φράση ‘Because I’m Worth It’ (Γιατί μου Αξίζει) σημαίνει πολλά για μένα. Η ομορφιά δεν είναι μόνο επιφανειακή. Είναι και μια πραγματική ένδειξη προσωπικότητας και αυτοπεποίθησης» είπε η Aimee για τη συνεργασία της με τη L'oreal.

Αυτές οι φωτογραφίες δείχνουν πώς η χρήση ναρκωτικών μεταμορφώνει κυριολεκτικά τους χρήστες. Οι εικόνες δόθηκαν στη δημοσιότητα με την ελπίδα να λειτουργήσουν αποτρεπτικά και θα κάνουν τα παιδιά αλλά και όσους τις δουν να καταλάβουν ότι τα ναρκωτικά δεν είναι ένα παιχνίδι από το οποίο μπορούν εύκολα να ξεφύγουν!

Μέσα από το βιβλίο της, η πρώην βασίλισσα της ομορφιάς και Μις Βενεζουέλα 2000, Eva Ekvall, διηγείται την περιπέτεια που πέρασε με την υγεία της και τη μάχη της με τον καρκίνο[cite: 1]. Η 28χρονη καλλονή δε δίστασε να δημοσιεύσει φωτογραφίες της χωρίς μαλλιά, ενώ ήταν πρησμένη και ταλαιπωρημένη από τις χημειοθεραπείες[cite: 1].

Το βιβλίο της Fuera de Foco έγινε μπεστ σέλερ στην πατρίδα της, όπου οι γυναίκες δε φοβούνται να κάνουν πλαστική στο στήθος, αλλά δεν επισκέπτονται συχνά τον γιατρό για εξετάσεις που σχετίζονται με τον καρκίνο[cite: 1]. Αυτό ήταν άλλωστε και το κίνητρό της: να παρακινήσει τις γυναίκες να εξετάζονται, με απώτερο στόχο την πρόληψη της νόσου[cite: 1].

«Δεν είναι καθόλου ευχάριστο να βλέπεις σε αυτήν την κατάσταση τον εαυτό σου στον καθρέφτη. Ήμουν πρησμένη και είχα χάσει όλα μου τα μαλλιά και τις τρίχες σε όλο μου το σώμα. Ήταν τρομακτικό ιδιαίτερα επειδή η δουλειά μου έχει να κάνει με την εμφάνισή μου. Όταν έγινε η διάγνωση θύμωσα πολύ με τον εαυτό μου επειδή έπρεπε να το είχα καταλάβει. Η θεία μου είχε προσβληθεί δύο φορές και η γιαγιά μου πέθανε από καρκίνο του μαστού»[cite: 1].