Η Απελευθέρωση των Ιωαννίνων (1913): Το Χρονικό του Αγώνα
Το 1912, ο Ελληνικός Στρατός βρέθηκε αντιμέτωπος με μια κρίσιμη στρατηγική απόφαση. Με περιορισμένες δυνάμεις και δύο μέτωπα (Μακεδονία και Ήπειρο), η ηγεσία έπρεπε να ιεραρχήσει τους στόχους της. Η Μακεδονία αποτέλεσε την προτεραιότητα, ενώ στην Ήπειρο ανατέθηκε αρχικά μια αμυντική αποστολή υπό τον Αντιστράτηγο Κωνσταντίνο Σαπουντζάκη.
Από την Άμυνα στην Επίθεση
Παρά τις αρχικές αμυντικές διαταγές, ο Στρατός Ηπείρου πέρασε τον Άραχθο και σημείωσε σημαντικές επιτυχίες:
- 21 Οκτωβρίου 1912: Απελευθέρωση της Πρέβεζας, που γίνεται βάση εφοδιασμού.
- 28 Οκτωβρίου 1912: Κατάληψη της στρατηγικής τοποθεσίας «Πέντε Πηγάδια».
- 31 Οκτωβρίου 1912: Απελευθέρωση του Μετσόβου από τμήματα που εξόρμησαν από την Καλαμπάκα.
Το Οχυρό Μπιζάνι και η Τελική Νίκη
Η προέλαση συνάντησε σοβαρές δυσκολίες λόγω των καιρικών συνθηκών και των ενισχύσεων που έλαβε ο οθωμανικός στρατός από το Μοναστήρι. Μετά από αποτυχημένες απόπειρες τον Δεκέμβριο του 1912 και τον Ιανουάριο του 1913 κατά του Μπιζανίου, η τελική επίθεση προετοιμάστηκε με εντατικό ρυθμό.
«Στις 20 Φεβρουαρίου 1913, μια σφοδρή ελληνική επίθεση, με βαθιά εισχώρηση στο δεξιό πλευρό των Τούρκων, επέφερε τον αιφνιδιασμό και την άνευ όρων παράδοση της πόλης των Ιωαννίνων δύο ημέρες αργότερα.»
Η νίκη αυτή είχε τεράστια επίδραση στο ελληνικό γόητρο διεθνώς. Ο ενθουσιασμός με τον οποίο ο λαός των Ιωαννίνων υποδέχτηκε τα στρατεύματα ήταν πρωτοφανής.
Η τραγωδία της Βόρειας Ηπείρου
Μετά την απελευθέρωση των Ιωαννίνων, ο στρατός κινήθηκε βορειότερα, απελευθερώνοντας περιοχές της Βόρειας Ηπείρου (Αργυρόκαστρο, Αγίους Σαράντα, Κορυτσά κ.ά.). Ωστόσο, οι θυσίες αυτές δεν δικαιώθηκαν πλήρως, καθώς η Βόρεια Ήπειρος, με απόφαση των Μεγάλων Δυνάμεων, περιλήφθηκε στο νεοσύστατο Αλβανικό Κράτος.
Πηγή: ΓΕΕΘΑ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου