Δημήτρης Ιατρόπουλος: Αφού ξέρουμε, γιατί δεν μπορούμε;

Η ώρα της αλήθειας: Ξέρουμε τα πάντα, αλλά παραμένουμε αδρανείς

Τα πράγματα είναι γνωστά. Για πρώτη φορά από τότε που ιδρύθηκε το κράτος της νεότερης Ελλάδας, οι Έλληνες ξέρουν τόσα πολλά για τα τεκταινόμενα που σχετίζονται με τη μοίρα τους και την παραπέρα ζωή τους σε αυτή τη χώρα.

Το παιχνίδι της Εταιρίας

Ξέρουν ποιο είναι το παγκόσμιο παιχνίδι της "Εταιρίας" που κανοναρχεί τις τύχες της υδρογείου. Ξέρουν ποιο είναι το παράρτημά της στην Ελλάδα και ποιον Υπάλληλο έχει διορίσει για να εξυπηρετεί τα σχέδιά της.

"Οι μεγαλοεπιχειρηματίες της Ελλάδας δεν κάνουν αστεία με την Εταιρία... Μόλις μπει οριστικά το νερό στ’ αυλάκι, ο Υπάλληλος θα εξωπεταχτεί διακριτικά."

Η ψευδαίσθηση και ο αποπροσανατολισμός

Ξέρουν ότι οι "ελεύθερες εκλογές" καθοδηγούνται μέσα από την πλύση εγκεφάλου των Μέσων Ενημέρωσης, δημιουργώντας το κλίμα τρόμου και πανικού για να οδηγηθούν οι μάζες εκεί που θέλει η εξουσία. Το διαφημιζόμενο παραμύθι περί αλλαγής και αποτοξίνωσης από τη διαφθορά είναι απλώς μια μέθοδος καθυστέρησης.

Ενώ τα μεγάλα τζάκια κυβερνούν ουσιαστικά, έχοντας απευθείας επαφή με τη μητρική Εταιρία, ο λαός καλείται να αντιμετωπίσει τη διάλυση του πολιτισμικού ιστού και τη γλωσσική σύγχυση.

Η ανάγκη για ένα βουβό κίνημα

Οι διάφορες αμυντικές κινήσεις του σημερινού Έλληνα είναι ακόμη εφευρήματα στο επίπεδο της μαχόμενης εξυπνάδας. Το μόνο που μένει είναι ένα τεράστιο βουβό λαϊκό κίνημα διαμαρτυρίας: χωρίς πανό, χωρίς συνθήματα, χωρίς προβοκάτσιες.

• Θα μας φάνε την πατρίδα,
• θα τη μοιράσουν μεταξύ τους,
• θα μας πετάξουν στα όρια της φτώχειας,
• και όταν θα αποφασίσουμε να αμυνθούμε δεν θα μπορούμε να πάρουμε τα πόδια μας,
• δεν θα ‘χουμε ρεύμα στο σπίτι μας και νερό στις βρύσες μας,
• δεν θα ‘χουμε φάει, δεν θα ‘χουμε κουράγιο.

Κόψτε και κρατήστε αυτή την επισήμανση. Για να έχω ήσυχη απέναντί σας τη συνείδησή μου, ότι υπήρξα κι εγώ ένας από όσους σας ειδοποίησαν.