«Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους»

«Σε κλαίνε χώρες και χωριά, σε κλαίνε βιλαέτια,
Σε κλαίει κι η Ντρομπολιτζά μαζί με την Αθήνα»

«Εγεννήθηκα εις τα 1770, Απριλίου 3, την Δευτέραν της Λαμπρής...» Διαβάζεις αυτά τα δωρικά λόγια και ανασαίνεις τον μοσχοβόλο και λεύτερο αέρα της Κλεφτουριάς. Είναι του αθάνατου ήρωά μας, του Θοδωρή Κολοκοτρώνη.

Στις 4 Φεβρουαρίου 1843, ο ένδοξος στρατηγός αφήνει την τελευταία του πνοή. Θρηνούν και μοιρολογούν οι Πανέλληνες, «μαζί και η Αθήνα». Μια Αθήνα όμως, που ο συγγραφέας αντιπαραβάλλει με τη σημερινή πραγματικότητα, ασκώντας έντονη κριτική στα κοινωνικά και ιστορικά δρώμενα των ημερών μας.

Η ιστορική μνήμη και η αλλοίωση

Το κείμενο καυτηριάζει την ηθική παραλυσία της εποχής, τον παρασιτικό καταναλωτισμό και την αποδόμηση της ιστορίας. Αναφέρεται χαρακτηριστικά στο βιβλίο με τους πανηγυρικούς της Ακαδημίας, όπου ο Σπ. Μαρινάτος παρέθετε την άδεια ταφής χριστιανού που έδιναν οι Τούρκοι, αποδεικνύοντας τη σκληρότητα εκείνης της περιόδου.

«Συ ο παπάς, του οποίου το μεν ένδυμα είναι μαύρο ως πίσσα, το δε πρόσωπο ως το του σατανά... διατάσσεσαι: Τον εις τον έθνος σου ανήκοντα άπιστον Γρηγόριον... έξω και μακράν της πόλεως ανοίξατε λάκκο και διά λακτισμάτων ρίψατε αυτόν»

Ο Λόγος στην Πνύκα

Στις 7 Οκτωβρίου 1838, ο Κολοκοτρώνης εκφώνησε τον ιστορικό του λόγο στην Πνύκα. Ο συγγραφέας υπενθυμίζει τα λόγια του Γέρου του Μοριά προς τους νέους της εποχής:

«Πρέπει να φυλάξετε την πίστη σας και να την στερεώσετε, διότι, όταν επιάσαμε τα άρματα, είπαμε πρώτα υπέρ Πίστεως και έπειτα υπέρ Πατρίδος».

Το άρθρο καταλήγει με μια αναφορά στον Θουκυδίδη, τονίζοντας τη σημασία της τύχης της πατρίδας για την επιβίωση του ατόμου, και απευθύνει ένα κάλεσμα εγρήγορσης, επικαλούμενο το ιστορικό «φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους» του στρατηγού, ως μέσο διάσωσης της πατρίδας.

---

Αιωνία η μνήμη...

Νατσιός Δημήτρης
Δάσκαλος - Κιλκίς