Η αρχαία γνώση και όλη η πνευματική δραστηριότητα ήταν θρησκευτική. Ήταν θρησκευτική από την άποψη ότι κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα αφορούσε άμεσα τη θεότητα, εφόσον ο Θεός είναι παντού και πάντα.

Η επιστήμη, η φιλοσοφία και τα μαθηματικά ήταν μέρη της θρησκείας. Η τέχνη, το θέατρο, η μουσική και η ζωγραφική είχαν να κάνουν με τους θεούς. Κάθε μορφή της κοινωνικής και οικονομικής ζωής ήταν ιερή και συγκατοικούσε με τη Θεότητα. Έτσι και το ημερολόγιο αφορούσε τις κινήσεις των θεϊκών φωτεινών σωμάτων και όχι τις κινήσεις άψυχων χωμάτινων πλανητών. Το να ασχολείται κανείς με τις κινήσεις των άστρων ή τα φυσικά φαινόμενα της γης και του ουρανού, σήμαινε ότι ασχολείται με τους θεούς.

Οι Έλληνες γεννήθηκαν από τη Μητέρα Γη και κατοικούσαν μέσα στην αγκαλιά της και από τον Πατέρα Ουρανό και περπατούσαν κάτω από τη σκέπη του. Σήμερα εμείς οι σύγχρονοι άνθρωποι δεν αναγνωρίζουμε ούτε τους γονείς μας και περπατάμε μόνοι σε μια πνευματική έρημο αναζητώντας ένα θεό που κρύβεται κάπου ανάμεσα στα σύννεφα και στις ιδέες του εγκεφάλου μας. Ενώς ο απόστολος του χριστιανισμού ήρθε στην Αθήνα να μας υποδείξει με τα λόγια του Έλληνα φιλόσοφου Άρατου ότι ο Θεός είναι παντού, οι σημερινοί χριστιανοί βλέπουν παντού μια υλική κτίση, μια άψυχη δημιουργία και αναζητούν τον θεό μόνο μέσα σε θεόπνευστα αρχαία βιβλία και σε χρυσοντυμένα ιερατεία.

Ανθρωπομορφισμός και Συμβολισμός

Ισχυρίζονται οι σημερινοί χριστιανοί ότι οι πρόγονοί μας λάτρευαν θεούς με ανθρώπινα σώματα. Λένε ότι τους λάτρευαν φτιάχνοντας αγάλματα από πέτρα, ξύλα και μέταλλα. Λένε ακόμα ότι έφτιαχναν αστείους μύθους για τις ζωές των θεών. Δεν λένε όμως ότι οι Έλληνες τα έκαναν όλα αυτά γιατί δεν λάτρευαν ανθρωπόμορφους θεούς, αλλά αναγνώριζαν την αλήθεια που εκείνοι συμβόλιζαν.

Οι θεότητες των Ελλήνων δεν ήταν ανθρώπινα άτομα με ονοματεπώνυμα, οι οποίοι γεννήθηκαν κι έζησαν κάποια χρόνια μέσα στην ανθρώπινη ιστορία. Ήταν πνεύματα που γεννήθηκαν στη γη και ενσαρκώθηκαν στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες χώρες, και σε κάθε εποχή ή σε κάθε χώρα είχαν διαφορετικά ονόματα μα πάντα συμβόλιζαν κάποια ουράνια ή γήινη δύναμη. Ο Απόλλων συμβόλιζε τη λοξή πορεία του Ήλιου στον ουρανό γι’ αυτό και ονομαζόταν Λοξίας. Η Άρτεμη συμβόλιζε τη φωτεινή πορεία της σελήνης στον νυχτερινό ουρανό. Αυτό όμως δεν συμβαίνει στη χριστιανική θρησκεία.

Η Παναγία των Χριστιανών είναι μια γυναίκα που γέννησε τον Χριστό ενώ ήταν Παρθένα. Ενώ η Παναγία έχει όλα τα σύμβολα μιας ουράνιας Μεγάλης Μητέρας, μιας φεγγαροθεάς, μιας Σεμέλης ή Ίσιδας, οι χριστιανοί δεν τα αναγνωρίζουν όλα αυτά αλλά λατρεύουν την Παναγία σαν μια γυναίκα με το όνομα Μαρία, κόρη της Άννας και του Ιωακείμ, όπως διαβάζουμε στο απόκρυφο ευαγγέλιο του Ιακώβου.

Δάπεδο από πρωτοχριστιανικό ναό της Παναγίας στη Σκυθόπολη της Παλαιστίνης

Ο Μύθος της Αρτέμιδος και το Ημερολόγιο

Για τους Έλληνες η Άρτεμη ήταν μια δύναμη της φύσης, σύμβολό της ήταν το ελάφι και το τόξο που κρατούσε σαν κυνηγούσε τα άγρια θηρία του δάσους. Το ελάφι συμβολίζει την καρδιά και το κυνήγι στο δάσος των άγριων ζώων είναι η νίκη απέναντι στα άγρια πάθη του ανθρώπου, ώστε να καθαριστεί η καρδιά. Γι' αυτό και η Άρτεμη είναι Παρθένα, συμβολίζοντας την αγνότητα.

Ο Ακταίωνας μάλιστα που κατά λάθος την είδε γυμνή να λούζεται μέσα σε μια σπηλιά τιμωρήθηκε αυστηρά ώστε τα σκυλιά του δεν τον αναγνώρισαν, τον θεώρησαν ως ελάφι και τον κατασπάραξαν. Τα σκυλιά του Ακταίωνα είναι δώδεκα, όσα και τα ζώδια του έτους. Η Άρτεμη ως κυνηγός έχει κι εκείνη ως ιερό ζώο τον σκύλο και στις τοιχογραφίες εμφανίζεται μαζί με τον αδερφό της τον Απόλλωνα πάνω στο άρμα του ήλιου, να διασχίζουν τον ουρανό.

Έτσι ο Απόλλωνας και η Άρτεμη συμβολίζουν το ημερολόγιο του χρόνου. Το ελληνικό ημερολόγιο που συνδυάζει τους δώδεκα σεληνιακούς μήνες με τις 365 μέρες του ηλιακού έτους.

Ο Ακταίωνας κατασπαράσσεται από τα σκυλιά του.

Στα ερμητικά κείμενα, αναφέρει ο Πλούταρχος στο περί Ίσιδος και Οσίριδος, είναι γραμμένο για τα ιερά ονόματα των θεών, πως η δύναμη που αφορά την περιφορά του ήλιου ονομάζεται Ώρος και οι Έλληνες την αποκαλούν Απόλλων. Την δύναμη που αφορά την περιφορά του αέρος, δηλαδή την σεληνιακή, οι Αιγύπτιοι την λένε Όσιρη και οι Έλληνες της Αλεξάνδρειας Σέραπι. Οι Έλληνες βέβαια την δύναμη αυτή της σεληνιακής περιφοράς την λένε Διόνυσο. Φυσικά μόνο οι ιερείς και όσοι ήταν μυημένοι στα μυστήρια κατείχαν αυτή τη γνώση της ελληνικής θρησκείας.

Η Εξέλιξη του Ημερολογίου & οι Οικουμενικές Σύνοδοι

Το ημερολόγιο που σήμερα χρησιμοποιεί η εκκλησία και με το οποίο καθορίζεται η εορτή του Πάσχα, προέρχεται από το ελληνικό ημερολόγιο και στηρίζεται πάνω στον γνωστό κύκλο του Έλληνα αστρονόμου Μέτωνα. Ο Μέτων υπολογίζει ότι 19 ηλιακά έτη είναι ίσα με 235 σεληνιακούς μήνες ή 6940 ημέρες. Οι 28 κύκλοι του ήλιου και οι 19 κύκλοι της σελήνης αναφέρονται πρώτη φορά από τον προσωκρατικό φιλόσοφο Αναξίμανδρο.

Ο Μέτωνας, δημιουργώντας το πρώτο σταθερό ημερολόγιο με τη μεγαλύτερη ακρίβεια, έδωσε τη βάση στην οποία στηρίχθηκε ο Ιούλιος Καίσαρας για να κατασκευάσει το σημερινό Ιουλιανό ημερολόγιο, μέσω του Αλεξανδρινού αστρονόμου Σωσιγένη το 46 π.Χ.

Σήμερα, 2000 χρόνια μετά, οι Ορθόδοξοι παραμένουν χωρισμένοι ανάμεσα στο παλαιό (Ιουλιανό) και το νέο (Γρηγοριανό) ημερολόγιο. Το 431 μ.Χ., συνεκλήθη η Γ΄ Οικουμενική Σύνοδος στην Έφεσο από τον Θεοδόσιο Β΄, η οποία δογμάτισε στο Ναό της βασιλικής της Παναγίας ότι η Μαρία μπορεί να ονομάζεται Θεοτόκος και όχι απλώς Χριστοτόκος.

Η Επιστροφή της Μεγάλης Μητέρας

Αν όλα αυτά που ψηφίστηκαν ως δόγμα από τη χριστιανική εκκλησία για την Παναγία αρμόζουν ως ιδιότητες ενός ιστορικού προσώπου ή είναι μυθολογίες αντίστοιχες των θεών της ελληνικής θρησκείας, μπορεί ο καθένας λογικός άνθρωπος να το κρίνει. Η Παναγία των χριστιανών δεν διαφέρει καθόλου από τη Μεγάλη Μητέρα της αρχαίας θρησκείας, η οποία πεισματικά επιστρέφει μέσα στις καρδιές των ανθρώπων σαν μια αληθινή δύναμη της γης και του ουρανού.

Όλοι θεωρούμε την Ιουδαϊκή θρησκεία ως αρχή της Πατριαρχικής χριστιανικής θρησκείας. Αυτό δεν είναι ακριβές. Οι Ιουδαίοι ανέκαθεν λάτρευαν τη Βασίλισσα του Ουρανού, ακόμα και στην Αίγυπτο καταδιωγμένοι, παρά τις απειλές του προφήτη Ιερεμία (Ιερεμίας ΜΔ, 17).

Η Μαρία είναι μια γυναίκα θνητή που γεννάει αθάνατο παιδί, όπως η Σεμέλη τον Διόνυσο. Η Σεμέλη είναι το κλήμα της αμπέλου, ο δε Διόνυσος ο κάθε χρόνο καινούριος βλαστός, εκ του οποίου τα σταφύλια και ο οίνος της θείας κοινωνίας. Και η Παναγία ως Παναγία Σουμελά είναι η βασίλισσα που γέννησε τον Χριστό-βασιλιά, που μετέτρεψε σε κρασί το νερό και του οποίου το αίμα είναι κρασί.

Η γέννηση της Αθηνάς από το κεφάλι του Δία.

Η Παναγία Τσαμπίκα και η Αρχαία Σαμβύκη

Στην επίθεση του βασιλιά του Πόντου, Μιθριδάτη ΣΤ΄, εναντίον της Ρόδου, χρησιμοποιήθηκε μια γιγάντια πολιορκητική μηχανή πάνω σε πλοία, η Σαμβύκη. Όταν πλησίασε το τείχος στο σημείο του ναού της θεάς Ίσιδας, η μηχανή κατέρρευσε από το βάρος της και φάνηκε ένα φάσμα της Ίσιδας να εξαπολύει φωτιά εναντίον της.

Λόγω του θαύματος αυτού, η Ίσιδα ονομάστηκε «Ίσιδα Σαμβύκη». Η ονομασία αυτή μεταφέρθηκε στη διάδοχό της, τη Μητέρα του Χριστού, η οποία ονομάστηκε «Παναγία Τσαμπίκα», και της οποίας η εκκλησία χτίστηκε στη θέση του αρχαίου ναού της Ίσιδας. Αν και οι σύγχρονοι αναφέρουν ότι προέρχεται από τη λέξη «τσάμπα» (φωτιά/σπίθα) λόγω της κανδήλας, η ιστορική ρίζα δείχνει τη φλόγα που έκαψε τη Σαμβύκη του Μιθριδάτη.

Η παραλία που έκανε απόβαση ο Μιθριδάτης όπως φαίνεται πάνω από το ναό της Ίσιδος.

Επίλογος: Τα Αρχέτυπα του Συλλογικού Ασυνειδήτου

Οι θεοί, οι άγγελοι, τα πνεύματα, είναι όπως ονομάζονται από τον ψυχίατρο Καρλ Γιουνγκ, αρχέτυπα που ζούνε τη δική τους ζωή μέσα στο συλλογικό ασυνείδητο και εμφανίζονται στον καθένα από εμάς προσωπικά.

Γράφοντας αυτό το κείμενο επιθυμώ να υποδείξω ότι είναι αναγκαίο να σταματήσει η συκοφαντία εναντίον της ελληνικής θρησκείας και των Ελλήνων από τους Χριστιανούς. Πρέπει κάποιος να τους υποδείξει ότι κι εκείνοι λατρεύουν εικόνες από ξύλο και μάρμαρο, κι εκείνοι φιλούν τα οστά των νεκρών ηρώων τους (αγίων) και λατρεύουν την Πλατυτέρα των Ουρανών, τη Μεγάλη Μητέρα όλων, την Παναγία. Στην αγάπη της Μεγάλης Μητέρας αφιερώνω αυτό το κείμενο.

Βασιλάκης Φ. Νεκτάριος

Η Καταστροφή των Ψαρών (1824)

Κατά το τέταρτο έτος της Εθνικής Παλιγγενεσίας, ο σουλτάνος Μαχμούτ, αδυνατώντας να κάμψει την Επανάσταση, στράφηκε στον Μεχμέτ Αλή της Αιγύπτου. Τον Μάρτιο του 1824, η συμφωνία τους έθεσε στο στόχαστρο δύο νησιά-σύμβολα: την Κάσο και τα Ψαρά.

Το νησί των Πυρπολητών

Τα Ψαρά, η τρίτη ναυτική δύναμη της Ελλάδας, ήταν το λίκνο ηρώων όπως ο Κανάρης, ο Παπανικολής και ο Πιπίνος. Για τους Οθωμανούς, ο αφανισμός του νησιού ήταν επιβεβλημένος για να καθαρίσει ο δρόμος για τις επιχειρήσεις στην ξηρά.

Τα Στρατηγικά Λάθη

Η Θυσία στο Παλαιόκαστρο

Όταν οι δυνάμεις του Χοσρέφ Πασά κατέλαβαν το νησί, η τελευταία εστία αντίστασης ήταν το Παλαιόκαστρο. Εκεί, ο Αντώνιος Βρατσάνος, βλέποντας την αμυντική γραμμή να καταρρέει, έβαλε φωτιά στην πυριτιδαποθήκη, επιλέγοντας τον θάνατο από την αιχμαλωσία. Από τους 30.000 κατοίκους, οι 18.000 χάθηκαν ή οδηγήθηκαν στα σκλαβοπάζαρα.

Η Καταστροφή των Ψαρών υπήρξε δεινό πλήγμα για την Επανάσταση, όμως η αντίδραση των υπόλοιπων ελληνικών δυνάμεων απέτρεψε την ολοκληρωτική κατάρρευση του Αγώνα.

Ισόβια κάθειρξη στον Χόσνι Μουμπάρακ

Σε μια ιστορική ετυμηγορία, το αιγυπτιακό δικαστήριο επέβαλε την ποινή της ισόβιας κάθειρξης στον έκπτωτο πρόεδρο της Αιγύπτου, Χόσνι Μουμπάρακ, κρίνοντάς τον υπεύθυνο για τον θάνατο 850 διαδηλωτών κατά τη διάρκεια της λαϊκής εξέγερσης του 2011.

Ασφάλεια και Διαδικασία

Η ακροαματική διαδικασία, η οποία μεταδόθηκε απευθείας από τη δημόσια αιγυπτιακή τηλεόραση, διεξήχθη υπό δρακόντεια μέτρα ασφαλείας. Περισσότεροι από 5.000 αστυνομικοί είχαν αναπτυχθεί γύρω από τη σχολή της αστυνομίας, όπου έδρευε το δικαστήριο.

Ο πρώην πρόεδρος, ο οποίος τελεί υπό κράτηση σε στρατιωτικό νοσοκομείο κοντά στο Κάιρο, μεταφέρθηκε στο χώρο του δικαστηρίου με ελικόπτερο, ενώ το παρόν έδωσαν από νωρίς το πρωί οι γιοι του και οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι αξιωματούχοι.

Ελλάδα και Σερβία: Μια ανταλλαγή απόψεων (2012)

Αναδημοσίευση του διαλόγου ανάμεσα στον Νέναντ Πέτροβιτς και τον Πρέσβη της Ελλάδας, Δημοσθένη Στωίδη.

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι πολιτικές εξελίξεις στην μετά την πτώχευση εποχή.

Ο Βενιζέλος αντιλαμβανόμενος τις δυσκολίες ζήτησε στις 30/3/32 από το Λαϊκό κόμμα τη δημιουργία οικουμενικής κυβέρνησης.

Ο Παναγής Τσαλδάρης (1868-1936), ο αρχηγός του Λαϊκού κόμματος, αρνήθηκε να συμπράξει, λόγω του ότι το Φιλελεύθερο κόμμα είχε την πλειοψηφία και άρα η ακολουθούμενη κυβερνητική πολιτική δεν μπορούσε παρά να ήταν των Φιλελευθέρων για την οποία ο Τσαλδάρης δεν επιθυμούσε να φέρει ευθύνη.

Επιπλέον, τυχόν αποτυχία της Οικουμενικής θα χρεώνονταν και στα δύο κόμματα και από την βέβαιη απαξίωσή τους θα ωφελούνταν τα μικρότερα κόμματα και ιδίως το Κομμουνιστικό, το οποίο το έβλεπε να αυξάνει διαρκώς τη δύναμή και την επιρροή του παρά τις διώξεις που υφίσταντο τα μέλη του από το ιδιώνυμο του 1929.

(απόσπασμα από άρθρο του Λ. Τσουλφίδη: Από την Οικονομική Άνθηση στην Κρίση του 1930. http://mpra.ub.uni-muenchen.de/31746/)

Ο Ε.Βενιζέλος προκειμένου να εκθέσει τους Λαϊκούς πρότεινε την πρωθυπουργία στον Τσαλδάρη, ενώ ο ίδιος δεν θα συμμετείχε καν στην κυβέρνηση. Η ανταπάντηση του Τσαλδάρη ήταν να σχηματιστεί κυβέρνηση τεχνοκρατών, ο Βενιζέλος απέρριψε την πρόταση στη βάση ότι μια τέτοια κυβέρνηση ουσιαστικά θα αποτελούσε ομολογία της ανικανότητας του πολιτικού συστήματος. Και η αντιπαράθεση συνεχίστηκε εκατέρωθεν με συχνές αναφορές στο παρελθόν εντείνοντας έτσι τις μεταξύ τους αντιθέσεις.

Ο Βενιζέλος σε μια ύστατη προσπάθεια να εκβιάσει το σχηματισμό οικουμενικής κυβέρνησης παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία στις 21/5/32 και υποστήριξε τον σχηματισμό νέας προσωρινής κυβέρνησης υπό τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου (1876-1936). Ο Παπαναστασίου σχεδίαζε τη λήψη μιας σειράς φιλολαϊκών μέτρων, όπως π.χ. οι κοινωνικές ασφαλίσεις, την απαλλαγή φορολογίας των αγροτών, μεταξύ άλλων.

Ο Βενιζέλος θεωρώντας τα μέτρα αυτά υπέρ το δέον ριζοσπαστικά αρνήθηκε περαιτέρω υποστήριξης με αποτέλεσμα να «πέσει» η κυβέρνηση Παπαναστασίου και να σχηματιστεί εκ νέου κυβέρνηση Φιλελευθέρων στις 5/6/32 που το πρώτο μέλημά της ήταν η προκήρυξη εκλογών για τις 25/9/32 στις οποίες υπερισχύει μεν το Φιλελεύθερο κόμμα, αλλά χωρίς όμως να μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση πλειοψηφίας.

Ο Βενιζέλος σε όλη αυτή την περίοδο δρούσε υπερεκτιμώντας την εκλογική δύναμη του κόμματός του. Ακολουθεί κυβέρνηση μειοψηφίας Τσαλδάρη στις 3/11/32 την οποία όμως ο Βενιζέλος εύκολα μπορούσε να την εξαναγκάσει σε παραίτηση, πράγμα που το επιχείρησε στις 16/1/33 και ανέλαβε ο ίδιος την Πρωθυπουργία για να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές στις 5/3/33. Στις εκλογές, που ο Βενιζέλος ανέμενε ότι θα επικρατούσε με ευκολία, ωστόσο υπερίσχυσαν τα μη Βενιζελικά κόμματα.

Ακολουθεί απόπειρα πραξικοπήματος Πλαστήρα στις 5-6/3/33 υπό την ενθάρρυνση του Βενιζέλου, το πραξικόπημα αποτυγχάνει, ωστόσο όμως πετυχαίνει να εκτραχύνει περαιτέρω τα πολιτικά ήθη. Είναι ειρωνικό ότι το πραξικόπημα (ή κίνημα) Πλαστήρα όχι μόνο έβλαψε σοβαρά την φιλελεύθερη παράταξη, αλλά το χειρότερο είναι ότι υπονόμευσε τη συνταγματική νομιμότητα χάριν της οποίας επιχειρήθηκε. Σχηματίζεται κυβέρνηση Λαϊκών στις 10/3/33 με Πρόεδρο τον Τσαλδάρη και Πρωθυπουργό τον Γεώργιο Κονδύλη (1879-1936).

Νέα αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος στις 1/3/35 υπό την ενθάρρυνση του Βενιζέλου, αυτή τη φορά όμως η πολιτική ζωή του τόπου εκτροχιάστηκε και οδήγησε πλέον ανοιχτά στον διχασμό της ελληνικής κοινωνίας[1]. Επισημαίνουμε ωστόσο ότι η στάση του Βενιζέλου και του κόμματός του προέρχονταν από τις βάσιμες ενδείξεις που είχαν για την επαναφορά της βασιλείας και την καθιέρωση δικτατορίας[2].

Άλλωστε η περιρρέουσα ατμόσφαιρα και η επικράτηση φασιστικών καθεστώτων στην Ευρώπη ενίσχυε τις όποιες ανησυχίες τους. Στις εκλογές του Ιουνίου του 1935 για συντακτική βουλή (απείχαν των εκλογών το Φιλελεύθερο μεταξύ άλλων κομμάτων) το Λαϊκό Κόμμα (με τα συνεργαζόμενα κόμματα) κέρδισε 282 από τις 300 έδρες. Αν συμμετείχε το Φιλελεύθερο κόμμα στις εκλογές, τότε μια μικρή μερίδα του θα μπορούσε να αποσχιστεί και να συνεργαστεί με το Λαϊκό κόμμα (οι παλινδρομήσεις βουλευτών ήταν συχνό και όχι κατ’ ανάγκη καταδικαστέο φαινόμενο τότε) για τον σχηματισμό κυβέρνησης και τα χειρότερα ίσως θα είχαν αποφευχθεί. Είναι γνωστό ότι ο Τσαλδάρης δεν ήταν υπέρ της μοναρχίας και από πολύ νωρίς δήλωσε (και το εννοούσε) ότι δεν επιθυμούσε και δεν επεδίωκε την επαναφορά του θεσμού της Βασιλείας.

Ο Τσαλδάρης, μάλιστα, αντίθετα με την πλειοψηφία του κόμματός του, προχώρησε και σε αμνήστευση των κινηματιών πράγμα που εξόργισε τους αντιπάλους του στο Λαϊκό κόμμα που με επικεφαλής τον Κονδύλη (τον στρατηγό που κατέστειλε το κίνημα του 1935) παραμέρισαν τον Τσαλδάρη από την ηγεσία. Στη συνέχεια ο Κονδύλη σχηματίσε κυβέρνηση Λαϊκών και Εθνικού κόμματος, και αμέσως μετά προκήρυξε διαβλητό «δημοψήφισμα» που επανάφερε το θεσμό της βασιλείας με ποσοστό στο 98%, βέβαια στις «εκλογές» δεν συμμετείχε το Φιλελεύθερο κόμμα.

Η επιστροφή του Βασιλιά αρχικά συνοδεύτηκε με ένα πνεύμα συμφιλίωσης μεταξύ των δύο αντίπαλων στρατοπέδων, μάλιστα ο Βασιλιάς ήλθε σε σύγκρουση με τον Κονδύλη, ο οποίος επέμενε στην τιμωρία των κινηματιών του 1935. Ακολούθησε παραίτηση Κονδύλη και προσωρινή κυβέρνηση υπό τον υπερκομματικό Κωνσταντίνο Δεμερτζή (1876-1936), προκήρυξη εκλογών (26/01/36) με απλή αναλογική, όπου κανένα από τα δύο κόμματα δεν μπορούσε να σχηματίσει κυβέρνηση πλειοψηφίας και άρα χρειάζονταν την υποστήριξη του Λαϊκού Μετώπου (δηλαδή του ΚΚΕ).

Πράγματι, στην ψηφοφορία στην Βουλή εκλέγεται Πρόεδρος ο αρχηγός των Φιλελευθέρων που φυσιολογικά ο Βασιλιάς θα έπρεπε να του δώσει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Ωστόσο, η εντολή, εν τέλει, δίνεται τον Απρίλιο του 1936 στον Ι. Μεταξά, η κυβέρνηση του οποίου στη Βουλή λαμβάνει ψήφο εμπιστοσύνης, τόσο από τους Φιλελεύθερους όσο και από τους Λαϊκούς. Σημαντικό ρόλο σε αυτήν τη επιλογή του Βασιλιά και στην υπερψήφιση της κυβέρνησης Μεταξά θα πρέπει να έπαιξε η συζητούμενη (μυστική) συμφωνία των Σοφούλη-Σκλάβαινα (εκπρόσωπου του ΚΚΕ) για αμοιβαία υποστήριξη που όταν διαδόθηκε έφερε μεγάλη αναστάτωση και στις δύο αστικές παρατάξεις, γι’ αυτό και δεν είχαν πρόβλημα να υποστηρίξουν, έστω και προσωρινά, την κυβέρνηση Μεταξά[3].

Ακολουθούν λαϊκές κινητοποιήσεις, οι οποίες κορυφώνονται τον Μάιο του 1936 στη Θεσσαλονίκη και καταστέλλονται με τη βοήθεια του στρατού και του στόλου! το πολιτικό κλίμα ήδη είναι εξαιρετικά αυταρχικό και ο Βασιλιάς μέσω του Μεταξά επιβάλει τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου προκειμένου να καταστείλει τις προαναγγελθείσες λαϊκές κινητοποιήσεις.

Ο Λευτέρης Τσουλφίδης είναι Αναπληρωτής Καθηγητής του τμήματος Οικονομικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.

[1] Εφεξής αποκλεισμό, διώξεις και περιθωριοποίηση βιώνουν και οι οπαδοί των Φιλελευθέρων, και το λέμε αυτό διότι οι αποκλεισμοί ήταν συνηθισμένοι για τους κομμουνιστές που από τον Ιούλιο του 1929 και μετά ήταν και επισήμως υπό διωγμό με την ψήφιση του ιδιωνύμου.

[2] Ενώ ο Τσαλδάρης ρητά απέκλεισε το ενδεχόμενο συνταγματικής εκτροπής ήδη από το 1933 δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο για τους Κονδύλη και Μεταξά

[3] Η βούληση των ανακτόρων ήταν υπέρ του υπερκομματικού και τότε υπηρεσιακού Πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Δεμερτζή, ο οποίος όμως απεβίωσε πριν λάβει την εντολή. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Μεταξάς, υπήρξε πολύ τυχερός στην πολιτική του διαδρομή, διότι στο μεταξύ είχαν εκλείψει οι Τσαλδάρης και Κονδύλης και γενικότερα το 1936 είχε εκλείψει όλη η γενιά των πολιτικών που είχε πρωταγωνιστήσει τις τελευταίες δεκαετίες.

Το κόμμα των «ελευθεροφρόνων» του Μεταξά ξεκίνησε από 15,76% το 1926 για να φτάσει το 1932 στο 1,59%, πράγμα που δηλώνει ότι στην Ελλάδα δεν υπήρξε φαινόμενο φασισμού αντίστοιχο της Γερμανίας, της Ιταλίας ή/και της Ισπανίας. Ωστόσο, θεωρούμε ότι θα πρέπει να δώσουμε μεγαλύτερη βαρύτητα στη συγκυρία της περιόδου, και την επιρροή που ασκούσε η Αγγλία μέσω του Βασιλιάς και λιγότερο στις διαφορές ιδιοσυγκρασίας των λαών.

Η Δίκη του Σωκράτη: 25 Αιώνες Μετά, η Ετυμηγορία Άλλαξε

Είκοσι πέντε αιώνες μετά την ιστορική καταδίκη του Σωκράτη το 399 π.Χ., η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση φιλοξένησε μια εντυπωσιακή αναπαράσταση της δίκης, με διακεκριμένους ανώτατους δικαστές από Ευρώπη και ΗΠΑ να καλούνται να αποφασίσουν για την τύχη του Αθηναίου φιλοσόφου.

Η Σύγκρουση των Επιχειρημάτων

Απόψεις που Σφράγισαν τη Δίκη

«Ο Σωκράτης ήταν φιλόσοφος και ένας φιλόσοφος είναι εύκολος στόχος. Ωστόσο, μας έδωσε το μεγαλύτερο δώρο του κόσμου, το δικαίωμα στην αμφιβολία.»
— Φρανσουά Τερέ, μέλος της Ακαδημίας Ηθικών και Πολιτικών Επιστημών της Γαλλίας

Είναι ενδιαφέρον ότι, σε αντίστοιχη διοργάνωση που είχε πραγματοποιηθεί προηγουμένως στη Νέα Υόρκη, ο Σωκράτης είχε επίσης αθωωθεί. Φαίνεται πως, 2.500 χρόνια μετά, η ανθρωπότητα τείνει πλέον να αναγνωρίζει ότι η αμφισβήτηση, ακόμα κι όταν ενοχλεί, αποτελεί το θεμέλιο της ελεύθερης σκέψης.