Τέλη Απριλίου 1944. Η Αθήνα διαβάζει στους τοίχους την ανακοίνωση της φρίκης:

«Την 27.4.1944 κομμουνιστικαί συμμορίαι, παρά τους Μολάους... εδολοφόνησαν ανάνδρως έναν Γερμανό στρατηγό... Εις αντίποινα θα εκτελεσθούν 200 κομμουνισταί την 1η Μαΐου 1944».

Το Στρατόπεδο του Χαϊδαρίου

Το Στρατόπεδο Χαϊδαρίου, το διαβόητο «κολαστήριο», λειτούργησε ως κέντρο τρομοκρατίας. Εκεί μεταφέρθηκαν οι Ακροναυπλιώτες κομμουνιστές, οι οποίοι παρά την επιθυμία τους να πολεμήσουν στο μέτωπο το 1940, παραδόθηκαν από το αστικό κράτος στους Ναζί.

Όπως σημειώνει ο Θέμος Κορνάρος στο έργο του «Στρατόπεδο του Χαϊδαρίου»:

«Η διαμονή στο Χαϊδάρι έπρεπε να έχει κάτι το αβέβαιο, το αόριστο... Να γίνει ο μπαμπούλας, φόβητρο, συνώνυμο με το Χάρο».

Ναπολέων Σουκατζίδης: Το Σύμβολο

Η στιγμή που ακούστηκε το όνομα του Ναπολέοντα Σουκατζίδη, του διερμηνέα του στρατοπέδου, πάγωσε τα πάντα. Ο διοικητής Φίσερ του πρότεινε εξαίρεση, αλλά ο Σουκατζίδης αρνήθηκε να σωθεί εις βάρος ενός άλλου συντρόφου του.

Στο τελευταίο του γράμμα προς τον πατέρα του, έγραψε:

«Πατερούλη, πάω για εκτέλεση. Να 'σαι περήφανος για το μονάκριβο γιο σου...»

Η Μέρα της Θυσίας

Στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, οι 200 ήρωες στάθηκαν απέναντι στο απόσπασμα, τραγουδώντας και ζητωκραυγάζοντας για την Ελλάδα, το ΕΑΜ και το ΚΚΕ. Όπως περιγράφει η Μέλπω Αξιώτη, ο λαός θρηνούσε, ενώ οι καμπάνες χτυπούσαν πένθιμα.

Επίλογος: Γιάννης Ρίτσος

«Εδώ πέσαμε. Παιδιά του λαού. Γνωρίζετε γιατί...
...αν η ελευθερία
δε βαδίσει στα χνάρια του αίματός μας,
εδώ θα μας σκοτώνουν κάθε μέρα. Γειά σας»