Πλοηγός στον κόσμο του διαδικτύου απο το χτές στο σήμερα.

Φύλακας με 110.000 € εισόδημα ετησίως

1 Σχόλια

Στελέχη της διοίκησης του ομίλου υποστηρίζουν πως ένας φύλακας βάρδιας μαζί με τις υπερωρίες εισπράττει ετησίως 110.000 ευρώ.

Ένας τραπεζοκόμος παίρνει 74.000 ευρώ ετησίως, κλητήρας 67.000 ευρώ, αποθηκάριος 78.000 ευρώ, οδηγός 67.000 και οδηγός πυροσβεστικού 88.000 ευρώ.

Οι εργαζόμενοι είναι από τους καλύτερα αμειβόμενους σε σχέση με τους αντίστοιχους εργαζομένους στην Ε.Ε..

Σε μία περίοδο οικονομικής ύφεσης και λιτότητας για το σύνολο σχεδόν των μισθωτών και συνταξιούχων, το Σωματείο των εργαζομένων στα ΕΛ.ΠΕ, σύμφωνα με όσα υποστηρίζει η διοίκηση του ομίλου, και δημοσιεύονται στην «Ημερησία» ζητά αυξήσεις 18%. Οι συνδικαλιστές είναι σε διαπραγματεύσεις για τη συλλογική σύμβαση εργασίας και όπως σημειώνουν στελέχη του ομίλου ζητούν αύξηση 4,7% συν 3% που είναι το χρονοεπίδομα και μαζί με διάφορα θεσμικά αιτήματα, το σύνολο των αυξήσεων φτάνει στο 18%. Το 2009 και το 2010 οι εργαζόμενοι είχαν λάβει αυξήσεις 7% και 7%.

Μάλιστα, το ΠΣΕΕΠ (Πανελλήνιο Σωματείο Εργαζομένων στα Ελληνικά Πετρέλαια) επειδή δεν ικανοποιούνται τα αιτήματα έχει κηρύξει από την ερχόμενη Κυριακή 3 Απριλίου δύο επαναλαμβανόμενες 10ήμερες απεργίες, που απειλούν να στεγνώσουν την αγορά.

Σύμφωνα με τη διοίκηση των ΕΛ.ΠΕ τα διυλιστήρια έχουν έλλειμμα παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας. Στελέχη του ομίλου, λένε μάλιστα ότι "οι μισθοί είναι ευρωπαϊκοί, και καλώς είναι έτσι, αλλά η παραγωγικότητα είναι Αιγύπτου, Τουρκίας κλπ. Η νοοτροπία είναι Δημόσιο..."

Σύμφωνα με πηγές, η διοίκηση του ομίλου προτείνει στο Σωματείο των εργαζομένων "πάγωμα" μισθών, αύξηση των ωρών απασχόλησης από τις 38 εβδομαδιαίως στις 40 αλλά και είσοδο των νεοπροσλαμβανόμενων σε χαμηλότερο κλιμάκιο.

Πάντως η διοίκηση παραμένει αισιόδοξη ως προς την έκβαση των διαπραγματεύσεων.

Εξάλλου, από έρευνες που έχει κάνει η εταιρία έχει διαπιστώσει τη μισθολογική διαφορά ανάμεσα στους εργαζόμενους των ΕΛ.ΠΕ κι άλλων συναδέλφων τους σε χώρες. Για παράδειγμα ο επόπτης των ελληνικών διυλιστηρίων παίρνει 104.300 ευρώ ετησίως, όταν στο Βέλγιο, την Ολλανδία και τη Γερμανία παίρνει 78.700 ευρώ. Ο αντίστοιχος Ιταλός και Ισπανός επόπτης παίρνει 64.300 ευρώ και στην Ουγγαρία, τη Ρωσία και τη Ρουμανία οι ετήσιες αποδοχές του είναι 35.300 ευρώ.

Στις 61.800 ευρώ είναι οι μικτές αποδοχές του χειριστή Α' και τεχνίτη Α΄ όταν οι αντίστοιχες στη Γερμανία είναι 52.400 και στην Ιταλία 41.500 ευρώ.

Αξιοζήλευτα είναι τα προνόμια των εργαζομένων στον όμιλο των ΕΛ.ΠΕ. Όπως υποστηρίζει η διοίκηση, απολαμβάνουν τετραήμερες πληρωμένες διακοπές σε ξενοδοχείο τεσσάρων αστέρων, ενώ στην ΕΚΟ υπάρχει επίδομα άγαμου!

Πιο συγκεκριμένα οι εργαζόμενοι στα διυλιστήρια παίρνουν 17,8 μισθούς ετησίως. Οι τρεις λογίζονται ως πριμ παραγωγικότητας και τους παίρνουν κάθε χρόνο. "Βρέξει χιονίσει" εισπράττουν αύξηση 2,5% κάθε χρόνο (χρονοεπίδομα).

Επίσης έχουν κάθε μέρα δωρεάν φαγητό στην εταιρία, αλλά και 200 ευρώ ετησίως ως επίδομα κυλικείου (καφέ κλπ.) Τα παιδιά των εργαζομένων έχουν δωρεάν βρεφονηπιακούς σταθμούς και κατασκηνώσεις, αλλά και απονομή βραβείων στους αριστούχους.

Επίσης η εταιρία έχει κάνει για λογαριασμό τους πρόγραμμα ιδιωτικής ασφάλισης, ενώ η μεταφορά τους στα γραφεία της εταιρίας όπως και στα διυλιστήρια γίνεται δωρεάν με λεωφορεία.

Πέραν αυτών οι προσαυξήσεις βάρδιας είναι 39,5% (+22% πάνω από την αγορά), ενώ η προσαυξήσεις κανονικής άδειας είναι στο 44%. Οι υπερωρίες που δίνονται είναι 12% πάνω από τη νομοθεσία.

Έχουν επίσης αυτόματες μισθολογικές αυξήσεις στην τριετία, 15ετία και 25ετία αλλά και επίδομα πολυετίας. Οι αποζημιώσεις είναι στο 100%.

Τώρα θέλουν και τη Σαμοθράκη!

Προσθέστε σχόλιο
Σε νέες διεκδικήσεις θαλάσσιων συνόρων προχωρά η Τουρκία. Στο στόχαστρο, η βραχονησίδα Ζουράφα ή Λαδοξέρα, κοντά στη Σαμοθράκη. Η Τουρκία κατήγγειλε παρενόχληση τριών τουρκικών αλιευτικών από δύο σκάφη του ελληνικού Λιμενικού την περασμένη Πέμπτη. Χρυσός η βραχονησίδα. Ενδείξεις για ύπαρξη υδρογονανθράκων και κρίσιμο σημείο για την ΑΟΖ

Μετά το Καστελόριζο και τις υπερπτήσεις τουρκικών αεροσκαφών το τελευταίο διάστημα, η Τουρκία επαναφέρει τις διεκδικήσεις της για την άλλη άκρη των θαλάσσιων συνόρων με την Ελλάδα, τη βραχονησίδα Ζουράφα ή Λαδοξέρα, 6 μίλια βορειοανατολικά της Σαμοθράκης.

Αμφισβητώντας την ελληνική κυριαρχία στη Ζουράφα, η Τουρκία κατήγγειλε παρενόχληση τριών τουρκικών αλιευτικών από δύο σκάφη του Λιμενικού ανατολικά της Ζουράφας την περασμένη Πέμπτη.

Το ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι η παρενόχληση δημοσιοποιήθηκε από το τουρκικό Γενικό Επιτελείο, με την επισήμανση ότι δόθηκαν οδηγίες στο τουρκικό ΥΠΕΞ για να προβεί σε διάβημα διαμαρτυρίας προς την Αθήνα.

Η αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας στη Ζουράφα δεν είναι τυχαία, καθώς η βραχονησίδα έχει κρίσιμο ρόλο στη χάραξη της θαλάσσιας οριογραμμής μεταξύ των δύο χωρών και στην οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών, όπως η υφαλοκρηπίδα και η ΑΟΖ.

Στη συγκεκριμένη περιοχή, μάλιστα, υπάρχουν ενδείξεις για ύπαρξη υδρογονανθράκων, εξ ου και το όνομα «Λαδοξέρα», από την ελαιώδη ουσία που αναβλύζει γύρω από τη συγκεκριμένη βραχονησίδα.

Την ίδια στιγμή μάλλον αντιφατικά είναι τα μηνύματα που στέλνει η Αθήνα, με συνέντευξη του υπουργού Εξωτερικών στη «Χουριέτ».

Θέτοντας χρονοδιάγραμμα το διάστημα αμέσως μετά τις εκλογές του Ιουνίου στην Τουρκία, ο Δημήτρης Δρούτσας θέτει και ένα δίλημμα στην τουρκική πλευρά, το οποίο όμως δεν είναι τίποτα περισσότερο από έκφραση επιθυμιών της ελληνικής κυβέρνησης.

«Μετά τις εκλογές είναι η ώρα των αποφάσεων: Ή λύση ή Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης» είναι το μήνυμα του κ. Δρούτσα, όταν είναι σαφές ότι και για τα δύο προϋπόθεση είναι η άρση του casus belli, η εγκατάλειψη της θεωρίας των «γκρίζων ζωνών» και η αποδοχή του δικαίου της θάλασσας, ενώ ακόμη και σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο η μη επίτευξη συμφωνίας διαπραγματεύσεων για την οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας κάθε άλλο παρά οδηγεί αυτομάτως στη Χάγη. Η ελληνική στρατηγική, πάντως, δεν έχει απάντηση για το ενδεχόμενο να μην υπάρξει ούτε λύση ούτε προσφυγή στη Χάγη.

Ποιοι κλέβουν τον ελληνικό χρυσό και το ουράνιο;

Προσθέστε σχόλιο
του Κώστα Χαρδαβέλλα

Συναγερμός χτύπησε στο κέντρο πυρηνικών ερευνών «Δημόκριτος» και στα υπουργεία Βιομηχανίας και Ενέργειας, όταν έφτασε πριν 12 χρόνια απόρρητη έρευνα που αφορούσε την τεράστια συγκέντρωση ραδονίου στον ελληνικό χώρο και συγκεκριμένα στη Νεράιδα Θεσπρωτίας.

Η μέτρηση ήταν 9.500 Μπεκερέλ ανά τετραγωνικό μέτρο με όριο επιφυλακής τα 150. Παρόμοια υψηλά κοιτάσματα ραδονίου διαπιστώθηκαν στις περιοχές Σερρών, Θεσσαλονίκης, Μυκόνου, Καβάλας, Ικαρίας, Λέσβου, Φθιώτιδας, Νιγρίτας και Σουρωτής.

Το ραδόνιο είναι φυσικό ραδιενεργό στοιχείο που αποτελεί την πιο σημαντική ένδειξη για ύπαρξη ουρανίου στις περιοχές που βρίσκεται.

Παράλληλα, στο όρος Παγγαίο, στην Καβάλα, δίνεται μάχη μεταξύ μεγάλων Funds επενδυτών της Αμερικής για την εξόρυξη τεράστιων κοιτασμάτων χρυσού που υπάρχουν εκεί, ενώ στην Ολυμπιάδα Χαλκιδικής έχει ήδη ξεκινήσει η εκμετάλλευση του υπεδάφους που έχει χρυσό και ουράνιο από την TVX Gold του Τζορτζ Σόρος.

Απόρρητη έκθεση του Ινστιτούτο Γεωλογικών & Μεταλλευτικών Ερευνών (ΙΓΜΕ) εμφανίζει κοιτάσματα Ουρανίου και άλλων σπανίων μετάλλων για δορυφόρους και πύραυλους που υπάρχουν στο ελληνικό υπέδαφος αξίας σε δραχμές (η έκθεση είναι του 1996) 100 τρισ. δρχ.

Το κείμενο της έκθεσης υπογράφεται από 7 διακεκριμένους επιστήμονες και κάνει λόγο για κοίτασμα ουρανίου που περιέχει 300 εκατ. τόνους με συμπύκνωμα ουρανίου 16%, καθώς και σπάνια άλλα ορυκτά όπως ρουτίλιο, λουτέσιο και λανθάνιο που χρησιμοποιούνται στην κατασκευή πυραυλικών συστημάτων.

Να σημειωθεί ότι η αξία του εμπλουτισμένου ουρανίου 235 στη διεθνή αγορά είναι 25.000 δολάρια το γραμμάριο.

Υπολογίζεται ότι το ελληνικό ουράνιο και ο ελληνικός χρυσός έχουν συνολική αξία 80 δισ. ευρώ.

Το ερώτημα είναι πόσο θα ξεπουλήσουμε και αυτόν τον ορυκτό πλούτο στους ξένους εν ονόματι της δέσμευσης των 50 δισ. ευρώ που πρέπει να βρούμε τα επόμενα δύο χρόνια.

Μπομπ Γκουτσιόνε-Ο εκδότης του Penthouse

Προσθέστε σχόλιο

Μπομπ Γκουτσιόνε: Ο εκδότης που τάραξε τα νερά της ηθικής


Ο Ρόμπερτ Τσαρλς Τζόζεφ Έντουαρντ Σαμπατίνι Γκουτσιόνε (1930–2010) υπήρξε μια πολυσχιδής και αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. Δημιούργησε ένα εκδοτικό συγκρότημα που έσπασε τα ταμπού, εξόργισε τους "θεματοφύλακες της ηθικής" και σημάδεψε την ερωτική βιομηχανία, πριν η άνοδος του διαδικτύου και οι ατυχείς επενδύσεις οδηγήσουν στην κατάρρευσή του.


Τα πρώτα χρόνια


Γεννημένος στο Μπρούκλιν από οικογένεια με ρίζες στη Σικελία, ο Γκουτσιόνε απομακρύνθηκε νωρίς από την ιερατική πορεία που προόριζε η οικογένειά του, επιλέγοντας τη ζωγραφική. Μετά από μια ταραχώδη προσωπική ζωή, εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο, όπου η ανάγκη για επιβίωση τον οδήγησε στο χώρο των εκδόσεων.


Μπομπ Γκουτσιόνε


Η γέννηση του Penthouse


Το 1965 λανσάρισε το Penthouse. Ανταγωνιζόμενος το Playboy, ο Γκουτσιόνε υιοθέτησε μια πιο αισθησιακή και "ωμή" γραμμή. Ήταν ο πρώτος που εισήγαγε το "Soft Focus" στη φωτογραφία και ο πρώτος που τόλμησε να δείξει το γυναικείο εφηβαίο, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις από συντηρητικούς και φεμινιστικές οργανώσεις.


Ακμή και επενδύσεις


Στα χρόνια της μεγάλης επιτυχίας, το περιοδικό πωλούσε πάνω από 5 εκατομμύρια τεύχη. Ο Γκουτσιόνε δεν περιορίστηκε εκεί: εξέδωσε περιοδικά όπως το Omni, το Viva και το Spin (μέσω του γιου του). Ωστόσο, η κινηματογραφική παραγωγή "Καλιγούλας" (1979) και οι επενδύσεις σε καζίνο αποτέλεσαν οικονομικά ναυάγια.


Ο εκδότης του Penthouse


Το τέλος της αυτοκρατορίας


Η δεκαετία του '90 σήμανε την παρακμή. Η έλευση του Ίντερνετ και του δωρεάν περιεχομένου κατέστησαν το επιχειρηματικό του μοντέλο ξεπερασμένο. Το 2003 κήρυξε πτώχευση και αναγκάστηκε να εκποιήσει την ανεκτίμητη συλλογή πινάκων του. Πέθανε το 2010 στο Τέξας, αφήνοντας πίσω του μια κληρονομιά γεμάτη αντιφάσεις.

15+1 χρόνια Το «Χαμόγελο του Παιδιού» μιλάει με τα έργα του

Προσθέστε σχόλιο


Όταν μου ζητήθηκε να αρθρογραφήσω σε αυτό το site, ανάμεσα σε σημαντικούς ανθρώπους της επικοινωνίας και όχι μόνο, πραγματικά προβληματίστηκα. Τι άλλο θα μπορούσα να μοιραστώ μαζί σας εκτός από το μεγαλείο, που τα τελευταία 15 + 1 χρόνια ζω, προσπαθώντας να συνεισφέρω στον κόσμο των παιδιών που υποφέρει; Τα θαύματα, αλλά και τα εμπόδια που καθημερινά συναντώ μέσα από το έργο ενός Συλλόγου, που την τελευταία δεκαπενταετία στέκεται δίπλα στα παιδιά, δίνοντας τους φωνή και τη θέση που τους ανήκει στην κοινωνία.
Πριν από 15 + 1 χρόνια δεν ήμουν παρά ένας πατέρας δύο παιδιών, με ανοδική καριέρα στο χώρο της πληροφορικής. Η οικογένειά μου , τα παιδιά μου, αποτελούσαν το κέντρο του δικού μου κόσμου. Ξαφνικά η ζωή μου ανατράπηκε. Ο μικρός μου γιος αρρώστησε.

Το πρόβλημά του μη αναστρέψιμο. Κακοήθης όγκος στον εγκέφαλο. Η γη άρχισε να τρέμει κάτω από τα πόδια μου. Η 11μηνη περιπέτεια για την αντιμετώπιση του καρκίνου άρχιζε για το παιδί και, φυσικά, για όλη την οικογένεια. Εγχειρίσεις στο κεφάλι , ακτινοβολίες, χημειοθεραπείες και όλα αυτά τα πάλευε με απίστευτη δύναμη και υπομονή . Τα νέα, όμως, δεν ήταν αισιόδοξα. Ο Ανδρέας σύντομα θα έχανε τον αγώνα. « Ο Ανδρέας δεν θα τα καταφέρει, έχει λίγο χρόνο ακόμα», μας ενημέρωσαν οι γιατροί του. Σε αυτό το διάστημα ο Ανδρέας άρχισε να γράφει στο ημερολόγιο του διάφορες δημιουργικές ιδέες. Ήταν ένας πανέξυπνος μικρός, που ήξερε το πάντα γύρω από το πρόβλημα της υγείας του, ακόμα και ότι πλησίαζε το τέλος, κάτι που εμείς δε γνωρίζαμε. Το έμαθα λίγα χρόνια αργότερα από την Έλντα Πανοπούλου, μία από τις αγαπημένες του ηθοποιούς, που της το είχε ο ίδιος εκμυστηρευτεί σε τηλεφωνική τους επικοινωνία. Έτσι, λοιπόν, στο ημερολόγιο του έγραψε την τελευταία του επιθυμία και ανήγγειλε τη δημιουργία του Συλλόγου «Το Χαμόγελο του Παιδιού» (http://www.hamogelo.gr/default.asp?pid=11&la=1).

Η δημιουργία και η δράση του Συλλόγου για μένα δεν ήταν απλά η τήρηση μιας υπόσχεσης, αλλά ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα σε μένα και το παιδί μου που έφυγε από τη ζωή και αναζητούσα τρόπο να το κρατήσω δίπλα μου…. Η επιθυμία του ήταν για μένα μια εντολή που δεν μου επιτρεπόταν να παραβώ. Κι εκεί αρχίζουν τα δύσκολα…
Από την επιτυχημένη επιχειρηματική μου δραστηριότητα με 2 εταιρείες στην πληροφορική, έπρεπε να μπω σε έναν άλλο κόσμο σε μία εντελώς διαφορετική διαδικασία. Το πιο δύσκολο; Με κινητήρια δύναμή μου την παρακαταθήκη που μου άφησε ο γιος μου έπρεπε να κινητοποιήσω πολλούς. Μόνο έτσι θα μπορούσε να γίνει πραγματικότητα η επιθυμία του. Ο δρόμος δεν ήταν στρωμένος με λουλούδια. Πολλά ήταν τα αγκάθια και οι δυσκολίες που ξεφύτρωναν. Τραβούσα μία ανηφόρα γεμάτη αμφισβήτηση και αρνητισμό, αλλά και αγάπη από τον κόσμο, υποστήριξη και συμπαράσταση σημαντικών ανθρώπων από όλους τους χώρους, που μου έδινε δύναμη να συνεχίζω τη δύσκολη προσπάθεια.

Με την ευκολία που μας διακρίνει όλους στην άσκηση κριτικής από την πολυθρόνα του σπιτιού μας και στην αμφισβήτηση, σε ότι,δήποτε αρχίζει να ξεχωρίζει, άρχισαν τα λόγια « Ποιος είναι αυτός που χαλάει το κατεστημένο της φιλανθρωπίας, των μη κυβερνητικών οργανώσεων και του κράτους;», « Τι Σύλλογος είναι αυτός που ξαφνικά κάνει έργο και βγάζει στην επιφάνεια τα προβλήματα των παιδιών στην Ελλάδα στην πραγματική τους διάσταση;» Ειπώθηκαν και σκληρές κουβέντες:
« χρησιμοποιεί το θάνατό του παιδιού του για να προβληθεί», « άλλος ένα απατεώνας που κοροϊδεύει τον κόσμο». Κουβέντες που με πόνεσαν σπιλώνοντας τη μνήμη του παιδιού μου. Το εύκολο ήταν να τα παρατήσω, να γυρίσω στην ήρεμη ζωή μου και να βυθιστώ στο προσωπικό μου πόνο. Δεν το έκανα όμως. Συνέχισα την προσπάθεια να κάνω πραγματικότητα το όνειρο του αγαπημένου μου γιου.

Έτσι φτάσαμε εδώ, το 2011(http://www.hamogelo.gr), με δράσεις και έργο που έχουν εντυπωσιάσει, που έχουν αποδείξει τη σημαντικότητα αυτής της προσπάθειας και τη διαφορά. Ξεφύγαμε από την επιφάνεια και φτάσαμε στη ρίζα του προβλήματος. Προτείναμε και δημιουργήσαμε. Το «Χαμόγελο του Παιδιού» έσπασε τα σύνορα και η δουλειά του τυχαίνει παγκόσμιας αναγνώρισης, αφού συμμετέχει πλέον ισότιμα σε διεθνείς οργανισμούς. Στην έκθεση του ΟΗΕ αναγνωρίζεται ως μία από τις λίγες και καλές πρακτικές στην Ελλάδα.
Απόδειξη για όσους το αμφισβήτησαν και για όσους ενοχλήθηκαν, πως δεν μπορούν τα πάντα να θυσιαστούν στο βωμό της διαφθοράς και της εκμετάλλευσης. Με πικρία ομολογώ ότι κάποιοι από το ελληνικό κράτος το σαμποτάρουν. Υπάρχουν τα βραβεία , οι καλές κουβέντες, τα εύσημα, αλλά ακόμα και σε αυτό το χώρο τα συμφέρονται είναι πολλά. Το «Χαμόγελο του Παιδιού» δεν μπήκε σε αυτά, αντίθετα τα πολέμησε και τα πολεμά , αφήνοντας να φανεί η διαχρονική ανικανότητα στην αντιμετώπιση των προβλημάτων και της προστασίας των παιδιών.

Υπάρχει, όμως, και η άλλη πλευρά του νομίσματος, η θετική, που αγγίζει το πρόβλημα και ψάχνει τη λύση, οι υποστηρικτές των παιδιών. Όλη η λειτουργία του Συλλόγου 24 ώρες την ημέρα, 7 ημέρες την εβδομάδα οφείλεται στο έργο που παράγει και στη συμμετοχή πολύ σημαντικών ανθρώπων από τη Δημόσια Διοίκηση, που δε στερείται ευαισθησίας και που δεν αρνείται να δει το πρόβλημα. Εισαγγελείς, αστυνομικοί , γιατροί και άλλοι κρατικοί λειτουργοί είναι οι άνθρωποι που καθημερινά, σε συνεργασία με τους ανθρώπους του Συλλόγου, δίνουν λύσεις σε προβλήματα παιδιών.

Δε σταμάτησα, λοιπόν, στα κακόβουλα σχόλια και στις άδικες, ανούσιες, σκληρές κριτικές, γιατί κάθε μέρα βλέπω τα αποτελέσματα της προσπάθειάς μας, που διαψεύδουν τους επικριτές μου. Το «Χαμόγελο του Παιδιού» είναι ένα απόκτημα αυτής της κοινωνίας και ανήκει σε όλους και ειδικότερα στα παιδιά. Η συμμετοχή όλων μας αποδεικνύει ότι δεν είμαστε μια κοινωνία που γίνεται έρμαιο στους ευκαιριακούς και τυχαίους πειραματισμούς κάποιων που δεν θέλουν να υπάρχει τίποτα καλό στην Ελλάδα, γιατί χαλάει τα συμφέροντα τους.

Το «Χαμόγελο του Παιδιού» θα συνεχίσει το έργο του για όσο χρειαστεί κλυδωνίζοντας την ελληνική πραγματικότητα , παραμένοντας πιστό στην αρχική του υπόσχεση
« ..όλα παιδιά είναι και αξίζουν ένα χαμόγελο .. Αν ενωθούμε όλοι θα τα καταφέρουμε.. »
Ανδρέας Γιαννόπουλος / 9 Νοεμβρίου 1995
*Ο Κώστας Γιαννόπουλος είναι Πρόεδρος του οργανισμού «Το Χαμόγελο του Παιδιού»

Κάντε έρωτα όχι πόλεμο, κοστίζει φθηνότερα!

Προσθέστε σχόλιο


Η ελευθερία των αντικαθεστωτικών της Λιβύης αξίζει την τιμή ενός πολέμου εν μέσω κρίσης; «Ναι», απαντούν σχεδόν ομόφωνα στη Γαλλία και σε άλλες δυτικές χώρες. Αυτό το «ναι», όμως, πόσο θα κοστίσει στη χώρα του Σαρκοζί που πρωταγωνιστεί στο νέο πόλεμο, αλλά και στους συμμάχους, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα; Για την ώρα ουδείς μπορεί να απαντήσει με ακρίβεια, αν και ειπώθηκε πως μόνο η πρώτη ώρα των βομβαρδισμών στοίχισε στις ΗΠΑ 112 εκατομμύρια δολάρια!Για την Ελλάδα, αν πιστέψουμε κάποια γραφόμενα, το κόστος υπολογίζεται πως θα ξεπεράσει το 1,5 εκατ. ευρώ την ημέρα για τη διάθεση και την τήρηση ετοιμότητας μιας φρεγάτας, ενός ιπτάμενου ραντάρ, ελικοπτέρων και τεσσάρων F-16. Το ποσό αυτό, φυσικά, μπορεί και να πολλαπλασιαστεί σε περίπτωση που οι στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά των δυνάμεων του Καντάφι διαρκέσουν ή πάρουν άλλη μορφή.

Όσο για τη Γαλλία -που ηγείται του πολέμου μαζί με την Μεγάλη Βρετανία και τις ΗΠΑ- το κόστος αναμένεται να είναι δυσβάσταχτο, καθώς η χώρα συμμετέχει ενεργά και σε άλλες 20 περίπου ειρηνευτικές αποστολές και στρατιωτικές επιχειρήσεις. Στις ειρηνευτικές δυνάμεις του ΟΗΕ σε Βαλκάνια (Κόσοβο), στο Λίβανο στην Ακτή Ελεφαντοστού, στη ναυτική δύναμη της ΕΕ ανοιχτά της Σομαλίας για την καταπολέμηση της πειρατείας, στην Πολυεθνική Επιχείρηση Βοήθειας και Aσφάλειας στο Αφγανιστάν…Η πρώτη φάση της «Αυγής της Οδύσσειας» για τη δημιουργία της εναέριας ζώνης αποκλεισμού, που θα επιτρέψει την προστασία των αμάχων στη Λιβύη και θα στερήσει από τις δυνάμεις του Καντάφι τον ανεφοδιασμό σε στρατιωτικό εξοπλισμό, λέγεται ότι θα είναι σχετικά εύκολη υπόθεση.

Είναι όμως και φθηνή; Καθόλου! Μια ώρα πτήσης ενός Mirage 2000 (χωρίς να υπολογίσουμε τα καύσιμα) κοστίζει από 10000 έως και 12000 ευρώ. Για ένα Rafale από 10000 ευρώ εώς 14000 ευρώ.
Όσο για τις αμερικάνικες βόμβες τύπου GBU12 και τους γαλλικούς πυραύλους ΑΑSM ο Ευρωπαίος φορολογούμενος πληρώνει από 300.000 -350.000 ευρώ… το κομμάτι! Μια περιουσία κοστίζει και ένα ταξίδι του γαλλικού αεροπλανοφόρου Charles de Gaule, όπως και όλα τα υπόλοιπα «αξεσουάρ» της πολεμικής σύρραξης.Όμως, το πιο δύσκολο και πιο ακριβό κομμάτι για τους συμμάχους θα είναι ο εξοπλισμός και η εκπαίδευση των αντικαθεστωτικών πριν απο την άλωση της Τρίπολης για την αποκαθήλωση του Καντάφι. Διότι, όπως υποστηρίζουν στρατιωτικοί αναλυτές, αυτός είναι και ο πραγματικός σκοπός της επιχείρησης. Έτσι, για όσο διάστημα ο Καντάφι θα παραμένει στη θέση του, η συμμαχία θα πρέπει να διατηρήσει πολλές δυνάμεις σε κατάσταση πολέμου και το… ταξίμετρο θα γράφει!Με βάση πρόχειρους υπολογισμούς, η περίφημη ζώνη εναέριου αποκλεισμού μπορεί να κοστίσει από 150 εώς 250 εκατομμύρια ευρώ μόνο τον πρώτο χρόνο!

Για τους δύο πολέμους του US Army σε Ιράκ και Αφγανιστάν, το αμερικανικό πεντάγωνο διέθεσε ετησίως προϋπολογισμό 130 δισ. δολάριων. Όμως, μόνο τα συσσωρευμένα έξοδα για τον πόλεμο στο Ιράκ άγγιξαν το ποσό των 3.000 δισ. (!) δολαρίων, σύμφωνα με τον διάσημο οικονομολόγο Joseph Stiglitz. Αστρονομικά ποσά που αποδεικνύουν ότι σίγουρα το κόστος μιας πολεμικής επιχείρησης… παραείναι εκρηκτικό!Όπως σίγουρο είναι ότι οι ΗΠΑ, η Γαλλία η Μ. Βρετανία και η πλειοψηφία των συμμάχων τους, που κάνουν τους Ράμπο στη Λιβύη, είναι τραγικά χρεωμένοι. Οπότε, μήπως από το να κάνουν πόλεμο θα ήταν προτιμότερο να κάνουν έρωτα γιατί σίγουρα θα τους ερχόταν… πιο φθηνά και θα ήταν πιο καλά! Λέω τώρα…

Γιαούρτι με φράουλες και αίμα

Προσθέστε σχόλιο


Δε βλέπω την ώρα και τη στιγμή που θα πιάσουμε πάτο. Γιατί παρακάτω από τον πάτο δεν έχει. Είμαι βέβαιος πως δεν πιάσαμε ακόμη πάτο γιατί κάθε μέρα κατρακυλάμε παρακάτω. Θέλω τόσο πολύ να πιάσουμε όσο γίνεται πιο γρήγορα πάτο, για δύο λόγους:Πρώτον, γιατί όπως μας λένε, μετά θα έρθει η ανάπτυξη… αυτή η καλή νεράιδα, η ανάπτυξη, που τη φαντάζομαι με μακριά ξανθά μαλλιά, καταγάλανα μάτια, με χιτώνα γαλανόλευκο, ως καθαρόαιμη Ελληνίδα ανάπτυξη, λευκό δέρμα σαν πορσελάνη και καθαρή, μοσχοβολούσα, να αναδύεται από τον πάτο μας και να μας παρασέρνει όλους μαζί, κοινούς θνητούς και υπουργούς σε άλλους τόπους και εποχές που όλοι μαζί τρώγαμε.Δεύτερον, γιατί αν είναι κάτι να γίνει, ας γίνει μια ώρα γρηγορότερα να τελειώνουμε.

Αντιγράφω από τοίχο στα Εξάρχεια: καλύτερα ένα τρομακτικό τέλος παρά ένας ατελείωτος τρόμος.Τον ατελείωτο τρόμο που ζούνε εδώ και μήνες οι χαμηλοσυνταξιούχοι και οι άνθρωποι που χάσανε τη δουλειά τους, τον αντιλαμβάνεται πλέον ο καθένας μας. Υπάρχει, όμως, και άλλη μια ομάδα ανθρώπων που δεν έχει βγει ποτέ στους δρόμους να διαδηλώσει, δεν έχει κλείσει ποτέ δρόμους, λιμάνια, αεροδρόμια, συγκοινωνίες, δεν έχει εκβιάσει ενώ πληρώνει διαρκώς τα σπασμένα των άλλων και τα δικά της, όταν πρόκειται για βιτρίνες.Η ομάδα των επιχειρηματιών, των εμπόρων, μικρομεσαίων, μικρομικρών ή μεγαλομεσαίων δεν έχει σημασία, είναι μια βουβή ομάδα και γι’ αυτό πολύ επικίνδυνη γιατί το ξέσπασμά της μπορεί να είναι απρόβλεπτο. Η αντίδρασή της μπορεί να έχει και δύναμη και διάρκεια.

Οι υπουργοί, λοιπόν, αυτής της κυβέρνησης θα πρέπει να προσέχουν τα λόγια τους για να μην ερεθίζουν τις κοινωνικές ομάδες άδικα. Πήρα αφορμή από τα λεγόμενα του κ. Παπακωνσταντίνου στο Mega, όπου θυμωμένος μας είπε πως οι επιχειρηματίες που δεν αποδίδουν τον Φ.Π.Α. στο κράτος είναι κλέφτες. Εδώ η οργή ξεχειλίζει.Το κράτος χρωστάει σε ιδιώτες περισσότερα από 5 δις ευρώ.

Οι επιχειρηματίες έχουν φορολογηθεί για τα χρήματα που δεν έχουν εισπράξει, έχουν πληρώσει προκαταβολή φόρου, έχουν πληρώσει έκτακτη εισφορά – νταβατζιλίκι – και εάν τολμήσουν να μην αποδώσουν τον Φ.Π.Α., επειδή οι τράπεζες δεν δίνουν πλέον δάνεια, είναι κλέφτες.Εξαιτίας των χρεών του δημοσίου προς ιδιώτες, κλείνουν επιχειρήσεις και απολύεται κόσμος. Αλλά αν δεν αποδώσουν τον Φ.Π.Α. στο κράτος είναι κλέφτες.Θέλει μεγάλη προσοχή κύριοι υπουργοί γι’ αυτό που λέτε αλλά και για τον τρόπο που το λέτε.Γιατί πολύ φοβάμαι πως θα συνεχίσουν να πέφτουν γιαούρτια, κι αν είναι κόκκινα δεν θα είναι από φράουλα…

Ιβουάρ: Ένα χωριό κόσμημα

Προσθέστε σχόλιο

Ιβουάρ: Το μεσαιωνικό στολίδι της λίμνης Λεμάν

Στις όχθες της λίμνης Λεμάν, το Ιβουάρ αντιστέκεται στον χρόνο διατηρώντας την ιστορική του αρχιτεκτονική. Από το 1950 έχει κερδίσει διεθνή βραβεία για την αισθητική του και τη διατήρηση της κληρονομιάς του.

Η ιστορία και ο χαρακτήρας του χωριού

Μόλις 25 λεπτά από τη Γενεύη, το χωριό αυτό των 750 κατοίκων παραμένει αυθεντικό. Παρά τις κατακτήσεις από Ρωμαίους και τις αλλαγές κυριαρχίας στους αιώνες, το Ιβουάρ κατάφερε να διατηρήσει την ποιότητα του περιβάλλοντός του χωρίς να μετατραπεί σε "θεματικό πάρκο".

Αξιοθέατα: Από το κάστρο στους κήπους

Ενώ το κάστρο του Ιβουάρ κατοικείται από την οικογένεια των ιδιοκτητών και δεν είναι επισκέψιμο, ο κήπος που το περιβάλλει αποτελεί έναν λαβύρινθο αισθήσεων, με βότανα και αιωνόβια δέντρα που μαγεύουν κάθε επισκέπτη.

Καθώς πέφτει το σκοτάδι, τα εστιατόρια του χωριού προσφέρουν μοναδικές γεύσεις με ψάρια της λίμνης, ενώ οι μελωδίες από τα μπαράκια συμπληρώνουν την ατμόσφαιρα σε αυτόν τον τόπο που μοιάζει να έχει σταματήσει στον χρόνο.

RIQUEWIHR ALSACE-ενα χωριο στην Γαλλια

Προσθέστε σχόλιο












Τολέδο ή ένας περίπατος στην ιστορία

Προσθέστε σχόλιο

Τολέδο: Η μεσαιωνική καρδιά της Ισπανίας όπου ο χρόνος σταμάτησε

Το όνομα του Τολέδο (από το λατινικό Toletum «χτισμένο σε ύψος») είναι συνδεδεμένο με την ουσία της μεσαιωνικής Ισπανίας. Είναι μια πόλη που έχει δει να ξετυλίγονται μπροστά της αιώνες ιστορίας, χωρίς να υποστεί αλλοίωση η όψη της.

Γιατί από αρχιτεκτονικής σκοπιάς με μια επιφανειακή ματιά βλέπουμε ότι οι αλλαγές υπήρξαν ελάχιστες (αυτό γίνεται αντιληπτό από τις πασίγνωστες ζωγραφιές του El Greco που απεικονίζουν την πανοραμική άποψη της πόλης).

Ίσως να είναι αυτή η μεσαιωνική αύρα που προσελκύει τη σταθερή ροή τουριστών. Είναι δύσκολο να μη μείνει κανείς άναυδος από την πανοραμική θέα της πόλης, να μη δει τα τείχη της που διασώζονται, τους λιθόστρωτους δρόμους της, τα μαγαζιά με τα σπαθιά, τους θυρεούς, τα κτήριά της που στέκουν ορθά στο πέρασμα των αιώνων...

Η σταθερότητα της Μάντσας και το πνεύμα του Μεσαίωνα

Αυτό είναι, πάντως, ένα χαρακτηριστικό των χωριών της κεντρικής Ισπανίας το οποίο είναι γνωστό σε πολλούς: τα χωριά της Μάντσας δεν αλλάζουν με τον ίδιο ρυθμό όπως οι πόλεις που βρέχονται από ποτάμια ή θάλασσες... το νερό φέρνει αλλαγή, εμπόριο, κίνηση και άνοιγμα.

Και μετά από αυτό, αξίζει να αναφέρουμε ότι το Τολέδο προσωποποιεί όπως κανένα άλλο μέρος της Ισπανίας το πνεύμα της μεσαιωνικής εποχής, τη γνησιότητα, τη μεγαλοπρέπεια, τη σταθερότητα, την κλάση.

Είναι μια πόλη μυστηριώδης και κλειστή, με ανηφοριές και κατηφοριές, με έναν επιβλητικό καθεδρικό ναό, όμως αυτό που περισσότερο συναρπάζει τον τουρίστα, κατά τη γνώμη μου, είναι αυτή η αίσθηση ότι σ’ αυτόν τον τόπο σταμάτησε ο χρόνος εδώ και αρκετούς αιώνες.

Το Τολέδο είναι επίσης γνωστό ως η πόλη των τριών πολιτισμών, επειδή κατοικήθηκε από Εβραίους, χριστιανούς και Άραβες, και επίσης είχε την προσωνυμία Αυτοκρατορική Πόλη επειδή ήταν η κύρια έδρα του Καρόλου Α’ της Ισπανίας και Ε’ της Γερμανίας.

Ο Ελ Γκρέκο δεν έζησε ποτέ στο “σπίτι του”

Προσθέστε σχόλιο

Το Ισπανικό Υπουργείο Πολιτισμού ανοίγει και πάλι τις πόρτες του μουσείου του Ελ Γκρέκο στο Τολέδο, μετά από μια εκτεταμένη περίοδο επισκευών που διήρκεσε πέντε χρόνια. Το μουσείο, που λειτούργησε για πρώτη φορά το 1911 χάρη στη γενναιοδωρία του Marqués de la Vega-Inclán, επιστρέφει ανανεωμένο, επιφυλάσσοντας σημαντικές εκπλήξεις στους επισκέπτες.

Εξωτερική όψη του Μουσείου Ελ Γκρέκο στο Τολέδο


Η Ιστορική Αποκάλυψη


Η σημαντικότερη αποκάλυψη που συνοδεύει την επαναλειτουργία είναι ίσως και η πιο αναπάντεχη: ο σπουδαίος ζωγράφος δεν έζησε ποτέ στο συγκεκριμένο παλατάκι που μέχρι σήμερα γνωρίζαμε ως «σπίτι-μουσείο» του. Ο Ελ Γκρέκο διέμενε μαζί με τη σύζυγό του, Χερόνιμα ντε λας Κουέβας, και τον γιο τους, Χόρχε Μανουέλ, σε ένα σπίτι που βρισκόταν περίπου 200 μέτρα μακριά από την κατοικία του Μαρκήσιου, το οποίο καταστράφηκε από πυρκαγιά.


Ο Ιππότης με το χέρι στο στήθος - Ελ Γκρέκο


Η Μεταμόρφωση του Μουσείου


Μετά την αποκατάσταση αυτού του ιστορικού λάθους, η ανακαίνιση –η οποία χρηματοδοτήθηκε με 6,2 εκατομμύρια ευρώ από το Υπουργείο Πολιτισμού– έχει μετατρέψει το κτίριο σε έναν σύγχρονο εκθεσιακό χώρο. Οι επισκέπτες μπορούν πλέον να θαυμάσουν τα έργα του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου με νέα ματιά.


Οι χώροι που φιλοξενούν τη σειρά των Αποστόλων, καθώς και ο εμβληματικός πίνακας «Άποψη και πλάνο του Τολέδο», έχουν αναδειχθεί χάρη στον ριζικά ανανεωμένο φωτισμό. Η διευθύντρια του μουσείου, Κονσολαθιόν Παστόρ (Consolación Pastor), η οποία βρίσκεται στο τιμόνι του μουσείου από το 1990, επιμελήθηκε έναν νέο σχεδιασμό που επιτρέπει στον θεατή να αντιληφθεί τη δύναμη του Ελ Γκρέκο χωρίς οπτικά όρια.


Έκθεμα στο εσωτερικό του Μουσείου Ελ Γκρέκο

Οι Έλληνες της Ουρουγουάης

Προσθέστε σχόλιο


Στην Ουρουγουάη συμβαίνει το παράδοξο φαινόμενο να υπάρχουν πάνω από 3.000 Έλληνες μετανάστες αλλά και διπλάσιος αριθμός Ουρουγουανών που μιλούν ελληνικά. Σε αυτή τη μικρή χώρα της Λατινικής Αμερικής οι πολίτες της δεν είναι απλά φιλέλληνες, είναι ελληνολάτρες. Σε πρόσφατη έρευνα της Eurostat το μεγαλύτερο ποσοστό των ερωτηθέντων ουρουγουανών απάντησε ότι πολιτιστικά ταυτίζονται με την Ευρώπη και στην δεύτερη ερώτηση για το ποια χώρα από την Ευρώπη έρχεται πρώτη στο μυαλό τους, η πλειοψηφία απάντησε: Η Ελλάδα. Η εκπαίδευση στην Ουρουγουάη είναι σε πολύ υψηλό επίπεδο και από μικρά παιδιά μαθαίνουν για την Ελλάδα. Μάλιστα στο Μοντεβιδέο έρχονται χιλιάδες φοιτητές από άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής τόσο για την ποιότητα των σπουδών όσο γιατί η Παιδεία εδώ είναι δωρεάν με πολλές παροχές και κίνητρα για τους φοιτητές. Έτσι εξηγείται κατά ένα μέρος η ελληνολατρία.

Λέξη που την πρωτοάκουσα στην Ουρουγουάη έναν από τους σταθμούς της περιπλάνησής μου στον κόσμο. Οι περισσότεροι Ουρουγουανοί που συνάντησα ήξεραν και κάποιες ελληνικές λέξεις. Κάποιοι μάλιστα αντί να μάθουν αγγλικά επέλεξαν τα ελληνικά. Όπως ο Λουίς, η Ταμπάρε, ο Βαλεντίν. Ο Valentin Abitante και πολλοί άλλοι δεν γνωρίζουν άλλες γλώσσες. Μόνο τη μητρική τους και ελληνικά. Η Μαργκαρίτα μιλά άπταιστα ελληνικά. Σπίτι της θα ακούσεις πολύ ελληνική μουσική. Ακόμη και βιντεοκασέτες από τις “Τρεις Χάριτες” και τους “Απαράδεκτους”. Από το ίντερνετ παρακολουθεί ελληνική τηλεόραση. «Χιλιάδες Ουρουγουανοί, ανάμεσά τους κι εγώ, μάθαμε να μιλάμε την Ελληνική Γλώσσα. Μάθαμε να λατρεύουμε την Ελλάδα και τον Ελληνικό Πολιτισμό. Είχαμε την τύχη να νιώσουμε την ουσία του. Πιστεύω αυτό που είπε ο Νίτσε ότι ο κόσμος μπορεί να είναι όσο θέλει σκοτεινός, όμως αρκεί να παρεμβάλουμε σε αυτόν ένα κομμάτι ελληνικής ζωής για να φωτιστεί αμέσως άπλετα». Κουβέντες της Margarita Larriera. Η Margarita Larriera είναι σήμερα διευθύντρια του Ιδρύματος «Μαρία Τσάκος» που ιδρύθηκε το 1978 από τον καπετάν Παναγιώτη Ν. Τσάκο με σκοπό τη διάδοση της ελληνικής γλώσσας και του ελληνικού πολιτισμού. Όσοι Ουρουγουανοί είχαν την τύχη να έρθουν στην χώρα μας και αντίκρισαν τον Παρθενώνα, δάκρυσαν. «Εσείς οι Ελληνες υποτιμάτε αυτό που έχετε. Όταν πρωτοείδα τον Παρθενώνα στα 50 μου χρόνια, εγώ και ο άντρας μου βάλαμε τα κλάματα.

Οι Έλληνες φίλοι μας που ήταν μαζί μας μάς κοίταξαν περίεργα. Δεν μπόρεσαν να καταλάβουν γιατί. Ούτε εμείς περιμέναμε να αντιδράσουμε έτσι. Τα δάκρυα ίσως ήταν ένας τρόπος για να εκφράσουμε όσα αισθανόμασταν και δεν μπορούσαμε να τα εξηγήσουμε με λόγια. Και πίστεψέ με Δημήτρη, ακόμα και σήμερα θεωρώ μεγάλη τιμή μου που είδα με τα μάτια μου και άγγιξα με τα χέρια μου τον Παρθενώνα και όλα όσα συμβολίζει για την Ελλάδα αλλά και για τον κόσμο ολόκληρο». Λόγια της Σίλβιας, μιας ακόμη Ουρουγουανής που συνάντησα στο Μοντεβιδέο. Ο Κάρλος είναι 28 χρόνων. Όταν βρέθηκε στην Ελλάδα του είπαν ότι αυτό που βλέπει είναι η Ακρόπολη, απομακρύνθηκε από την παρέα του και κάθισε σε μια γωνιά του δρόμου. Δεν ήθελε να τον δουν να κλαίει. Ο Sergio William Carzolio είναι βέρος Ουρουγουανός. Έμαθε ελληνικά γιατί δούλευε σε ελληνικά καράβια και έκανε πολλούς Ελληνες φίλους. «Οι καλύτεροι μου φίλοι ήταν Ελληνες.

Φανταστικοί άνθρωποι. Αρχισα να κάνω μαθήματα στην ελληνική κοινότητα του Μοντεβιδέο και μετά από το 1978 άρχισα να παρακολουθώ τα μαθήματα στο Ιδρυμα Τσάκος. Σιγά σιγά όταν ήμουν στα βαπόρια άρχισα να καταλαβαίνω τα ελληνικά τραγούδια. Ενδιαφέρθηκα για την ελληνική ποίηση. Ηθελα να μιλώ σωστά ελληνικά. Στα πλοία η γλώσσα των ελλήνων ήταν φτωχή. Ήθελα περισσότερα. Έμαθα περισσότερα. Αυτές τις μέρες ξανάπιασα το Μαραμπού του Νίκου Καββαδία. Μια φορά την εβδομάδα, είμαστε μια παρέα Ουρουγουανών που συναντιόμαστε και μιλάμε ελληνικά για να κάνουμε πρακτική». Ο Sergio αν και καθολικός εδώ και 30 χρόνια πηγαίνει στην ελληνική ορθόδοξη εκκλησία. Στην ατζέντα του από τη μια πλευρά έχει τα στοιχεία του και τα τηλέφωνα ανάγκης και στην άλλη το Πάτερ Ημών. «Αισθάνομαι πια σαν Ελληνας. Έζησα πολλά χρόνια στα βαπόρια με Έλληνες.

Πλέον σκέφτομαι σαν Έλληνας». «Βλέπω τους Έλληνες σαν να είμαστε αδέλφια. Να ξέρουν ότι σε αυτή τη χώρα υπάρχουν φιλέλληνες που στην ανάγκη είναι έτοιμοι να βοηθήσουν και να τους υπερασπιστούν». Φεύγοντας μου έδωσε σε ένα κομμάτι χαρτί μια παράγραφο από σημειώσεις του Νίκου Καζαντζάκη. «Πρέπει αλήθεια να είμαστε περήφανοι για τη σύμπτωση αυτή να γεννηθούμε Ελληνες. Και συνάμα να νιώθουμε κάθε στιγμή, σε κάθε μας λόγο, σε κάθε γραμμή και στοίχο που γράφουμε πως έχουμε μεγάλη ευθύνη». Η Circe Maia, πολύ γνωστή ποιήτρια στην Ουρουγουάη, άκουσε πριν χρόνια την ελληνική εκπομπή του Αλέξανδρου Πανταζόγλου, στο Radio Continente 730 AM όπου εδώ και 35 χρόνια εμπλουτίζει τα ερτζιανά της Ουρουγουάης με ελληνικό λόγο και μουσική. Ακουσε τον Πανταζόγλου να μεταφράζει στοίχους του Ρίτσου. Γοητεύτηκε. Άρχισε να μαθαίνει ελληνικά. Πρόσφατα δημοσίευσε μια εργασία της με τίτλο «Προσεγγίζοντας τον Ρίτσο». Ένα δημόσιο σχολείο στην Ουρουγουάη ονομάζεται Grecia (Ελλάδα). Οι μαθητές είναι όλοι τους παιδιά Ουρουγουανών. Το ίδιο και οι δάσκαλοί τους. Όμως κάθε 25η Μαρτίου και 28η Οκτωβρίου γιορτάζουν σαν Έλληνες. Τραγούδια, θεατρικά, ποιήματα. Να ακούς από αυτά τα μικρά παιδιά τον εθνικό μας ύμνο. Μάλιστα επειδή ο εθνικός ύμνος της Ουρουγουάης διαρκεί περίπου 6 λεπτά και ο δικός μας ούτε ένα, τα παιδιά αυτά λένε περισσότερους στίχους του Δ. Σολωμού, έτσι ώστε να υπάρχει μια... ισορροπία. Ακόμη και η σημαία είναι σχεδόν ίδια με την ελληνική.

Αν δεν κυματίζουν τις μπερδεύεις. Απλά αντί για σταυρό, έχει έναν κίτρινο χαρούμενο ήλιο. Έξω από τη Εθνική Βιβλιοθήκη του Μοντεβιδέο, δίπλα στην είσοδο, βρίσκεται το άγαλμα του Σωκράτη. Στην παραλιακή ένα πάρκο ονομάζεται Αθήνα και έχει την προτομή του Ομήρου. Ο κεντρικότερος δρόμος της παλιάς πόλης κάτω από το λόφο ονομάζεται Grecia. Ένα από τα ομορφότερα νεοκλασικά κτήρια στο κέντρο της πόλης στην πρόσοψή του γράφει: Αθηναίος. Σε όλα τα βιβλιοπωλεία θα βρεις βιβλία ελλήνων συγγραφέων και ποιητών. Ακόμη και στα πολύ μικρά. Η ελληνική κοινότητα έχει συνδράμει πολλά για να στηριχτεί ο φιλελληνισμός. Είναι από τις παλαιότερες ελληνικές κοινότητες στη Λατινική Αμερική. Στην αυλή της υπάρχει η μοναδική ελληνική ορθόδοξη εκκλησία της Ουρουγουάης. Πάρα πολλά έχει προσφέρει και το Ίδρυμα Μαρία Τσάκος το οποίο εδώ και σχεδόν 30 χρόνια παρέχει δωρεάν μαθήματα σε όσους θέλουν να μάθουν ελληνικά. Μέχρι σήμερα από τις αίθουσές του έχουν περάσει περισσότεροι από 4.000 μαθητές. Πολλοί από αυτούς κατέχουν υψηλές θέσεις.

Όπως ο διοικητής της Τράπεζας της Ουρουγουάης, συνεργάτες υπουργείων, διπλωμάτες, διευθυντές δημόσιων υπηρεσιών. Στην Ουρουγουάη είδα για πρώτη φορά ένα πραγματικό δέντρο, καρπό της απλόχερης διασποράς του ελληνικού πολιτισμού. Γνώρισα Ελληνες συγγενείς εκ πνεύματος.

Έλληνες στην Ουρουγουάη

Σύμφωνα με γραπτές μαρτυρίες ο πρώτος Έλληνας έποικος που εγκαταστάθηκε στην Ουρουγουάη ήταν το 1687. Ήταν ο Χειμαριώτης Δημητρίου, γνωστός με τη λαϊκή προσωνυμία Μητρόπουλος, όνομα το οποίο με τα χρόνια άλλαξε και έγινε Mitre*. (από το βιβλίο Έλληνες της Λατινικής Αμερικής του καθηγητή Αναστάσιου Τσάμη). Επίσης το 1825, ο Δωδεκανήσιος Αντώνης Βαρκάς, σύμφωνα με την εφημερίδα El Día είχε πάρει μέρος στην εκστρατεία 33 Ουρουγουανών για να απελευθερώσουν τη χώρα από τη βραζιλιάνικη κατοχή. Η βοήθειά του και οι γνώσεις του αποδείχθηκαν καθοριστικές για την επιτυχία της προσπάθειας των 33 ηρώων όπως τους αποκαλούν σήμερα στην Ουρουγουάη. Πολλοί Έλληνες πήραν μέρος στους αγώνες για την ανεξαρτησία της Ουρουγουάης. Το 1849 ο Γεώργιος Καρδάσης (El Griego) ήταν κυβερνήτης πλοίου σε πολλές μάχες. Στην Ουρουγουάη έζησε ακόμη και ο περίφημος Παναγής Κουταλιανός. Ο θρυλικός Ηρακλής από την Κούταλη της Προποντίδας.

Αυτός που μασάει σίδερα στο γνωστό τραγούδι. Στα τέλη της δεκαετίας του 1920, οι Σμυρνιοί Αριστοτέλης Ωνάσης και Νικόλαος Κονιαλίδης εγκαταστάθηκαν στο Μπουένος Αιρες και λίγο αργότερα ο μικρότερος αδελφός του Κονιαλίδη, Κωνσταντίνος, εγκαταστάθηκε στο Μοντεβιδέο. Εκεί δημιούργησε τη μεγαλύτερη προπολεμική επιχείρηση της Ουρουγουάης. Η παρουσία του Κωνσταντίνου Κονιαλίδη στην Ουρουγουάη, υπήρξε αποφασιστικής σημασίας για την ελληνική κοινότητα και αποδείχθηκε ο κυριότερος ευεργέτης της. Ακόμη και σήμερα η οικογένειά του συνεχίζει να βοηθά την ελληνική κοινότητα. Οι περισσότεροι Έλληνες δούλευαν στα σφαγεία του Μοντεβιδέο ή στην Κολόνια όπου εργάζονταν σε εργοστάσιο κατασκευής πέτρας. Σκληρές και δύσκολες δουλειές. Σύντομα όμως οι περισσότεροι δημιούργησαν μικροεπιχειρήσεις με επαγγέλματα που είχαν μάθει στην πατρίδα.

Επιχειρήσεις που αναπτύχθηκαν σε όλες τις πόλεις της χώρας. Σύμφωνα με την απογραφή του 1932, ο αριθμός των Ελλήνων εποίκων της Ουρουγουάης ανέρχονταν σε 3.300 άνδρες, χωρίς να έχει καταμετρηθεί επισήμως ο αριθμός των γυναικών. Σήμερα οι Έλληνες υπολογίζονται περίπου στους 3.000. Δεν υπάρχουν επίσημα στοιχεία καθώς είναι αδύνατο πλέον να εντοπιστούν όσοι κατάγονται από ελληνικές οικογένειες. Οι μεικτοί γάμοι, η πάροδος πολλών γενιών, το ότι άλλοι δεν δηλώνουν τα στοιχεία τους στην ελληνική πρεσβεία, καθιστούν το έργο της καταγραφής τους πολύ δύσκολο. Οι περισσότεροι Έλληνες παραμένουν χριστιανοί ορθόδοξοι. Στην αυλή της κοινότητας υπάρχει μια πολύ όμορφη εκκλησία. Οι εγκαταστάσεις της ελληνικής κοινότητας είναι εντυπωσιακές. Μεγάλοι δωρητές είναι ο Ωνάσης και ο Κονιαλίδης που αγόρασαν το οικόπεδο και βοήθησαν οικονομικά να χτιστούν οι εγκαταστάσεις.

Το 1978 ο καπετάν Παναγιώτης Ν. Τσάκος εντυπωσιάστηκε από την ελληνολατρία των Ουρουγουανών και ίδρυσε το ίδρυμα «Μαρία Τσάκος» (www.tsakos.net). Η πρωτοβουλία του έτυχε θερμής υποδοχής από τους Ουρουγουανούς και έτσι το Ίδρυμα συνεχίζει με τεράστια επιτυχία το έργο της διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσας και της διάδοσης στοιχείων του αρχαίου αλλά και του νεώτερου ελληνικού πολιτισμού. Το έργο αυτό έχει συνεισφέρει στην εδραίωση της εκτίμησης της πολιτικής και πνευματικής ηγεσίας της Ουρουγουάης, καθώς και στον θαυμασμό των Ουρουγουανών για την Ελλάδα. Επιπλέον η παρουσία του Ιδρύματος ενδυναμώνει τους πολιτιστικούς δεσμούς μεταξύ της Ελλάδας και των ισπανόφωνων λαών της Λατινικής Αμερικής. Μάλιστα αυτή την περίοδο αναζητείται νέο, ακόμη μεγαλύτερο κτίριο, για να στεγάσει το Ιδρυμα και τις δραστηριότητές του.

Ηλιακό Καταμαράν

Προσθέστε σχόλιο

Turanor PlanetSolar: Το μέλλον της ηλιακής ναυσιπλοΐας


Το Turanor PlanetSolar δεν είναι απλώς ένα σκάφος, αλλά ένας πλωτός πρεσβευτής της βιώσιμης ενέργειας. Σχεδιασμένο και κατασκευασμένο από Γερμανούς μηχανικούς, το σκάφος αυτό απέδειξε ότι η ηλιακή ενέργεια μπορεί να κινήσει ακόμη και μεγάλες κατασκευές στους ωκεανούς.

Τεχνικά Χαρακτηριστικά

  • Μήκος: 31 μέτρα
  • Πλάτος: 15 μέτρα
  • Επιφάνεια φωτοβολταϊκών: 537 τ.μ.
  • Στόχος: Περίπλους της γης (160 ημέρες)


Η ιδέα πίσω από την κατασκευή του ήταν να αποδειχθεί η αξιοπιστία των φωτοβολταϊκών συστημάτων σε ακραίες συνθήκες. Το σκάφος τροφοδοτείται αποκλειστικά από την ενέργεια του ήλιου, καθιστώντας το ένα από τα πιο οικολογικά επιτεύγματα στη ναυπηγική.


Μετά την ολοκλήρωση της ιστορικής του αποστολής, το σκάφος δεν παροπλίστηκε. Η πολυτέλεια και ο καινοτόμος σχεδιασμός του το μετέτρεψαν σε ένα από τα πιο ιδιαίτερα γιοτ του κόσμου, συνδυάζοντας την άνεση με την περιβαλλοντική συνείδηση.

Αρχαιολογικός Χώρος Φιλίππων

Προσθέστε σχόλιο



Το αρχαίο θέατρο Φιλίππων είναι ένα αξιόλογο και σημαντικό μνημείο. Βρίσκεται στους πρόποδες του λόφου της ακροπόλεως και στηρίζεται στο ανατολικό τείχος της πόλης των Φιλίππων. Η πόλη πέρασε από διάφορες φάσεις και το θέατρο έχει υποστεί πολλές αλλαγές στο πέρασμα των αιώνων. Η πρώτη φάση του θεάτρου είναι την εποχή του Φιλίππου Β’ το 356π.Χ. Την εποχή αυτή η ορχήστρα είχε σχήμα πετάλου.

Την εποχή της ρωμαϊκής αποίκισης γίνονται αλλαγές στο θέατρο ώστε να προσαρμοστεί με τις απαιτήσεις των νέων θεαμάτων. Η ορχήστρα στρώνεται με μεγάλες μαρμάρινες πλάκες και κτίζεται ψηλό τείχος για την προστασία των θεατών κατά τις θηριομαχίες. Τελικά τον 3ομ.Χ. αιώνα το θέατρο μετατρέπεται σε αρένα για τις θηριομαχίες. Κατά τα παλαιοχριστιανικά χρόνια οι συνήθειες και τα ήθη του κόσμου για ακόμη μια φορά αλλάζουν και το θέατρο εγκαταλείπεται. Σήμερα σώζονται πολλά στοιχεία από το θέατρο. Έχει δεχθεί όμως διάφορες επεμβάσεις για να μπορέσει να φιλοξενήσει το φεστιβάλ Φιλίππων.

Το φεστιβάλ Φιλίππων

Είναι ένα από τα σημαντικότερα φεστιβάλ της Ελλάδας. Λαμβάνει χώρα κάθε καλοκαίρι στο χώρο του αρχαίου θεάτρου των Φιλίππων και φιλοξενεί θεατρικές και μουσικές παραστάσεις. Το φεστιβάλ ξεκίνησε το 1957 και η πρώτη παράσταση που φιλοξενήθηκε ήταν η «Ηλέκτρα» του Ευριπίδη με πρωταγωνιστές την Μαλαίνα Ανουσάκη και τον Κώστα Λειβαδά. Το φεστιβάλ γνωρίζει μεγάλη επιτυχία και το θέατρο παρουσιάζει μεγάλη επισκεψιμότητα όλο το χρόνο και όχι μόνο κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ. Απέχει από την πόλη της Καβάλας περίπου 16 χλμ. και η πρόσβαση είναι πολύ εύκολη για όποιον θέλει να επισκεφτεί το αρχαίο αυτό μνημείο.

Ο αρχαιολογικός χώρος των Φιλίππων

Απέναντι από το αρχαίο θέατρο βρίσκονται τα ερείπια της αρχαίας πόλης των Φιλίππων. Η πόλη πήρε το όνομά της το 356 π.χ. από τον πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, Φίλιππο Β’. Ο περίβολος των τειχών της πόλης ξεκινούσε από την κορυφή του λόφου και καθώς προχωρούσε στη νότια πλαγιά περιέκλειε στους πρόποδες του λόφου ένα τμήμα της πεδιάδας. Η αρχαιότερη φάση του περιβόλου ανάγεται στην εποχή του Φιλίππου Β΄ και η νεότερη στα χρόνια του Ιουστινιανού Α΄(527-565 μ.Χ.). Το συνολικό μήκος της περιμέτρου των τειχών φτάνει τα 3,5χλμ. Το τείχος ενισχύεται από ισχυρούς πύργους. Από πύργους πλαισιώνονται επίσης και οι τρεις πύλες που εντοπίστηκαν στις ανασκαφές. Στους επισκέπτες είναι προσιτή μόνο η τελευταία η οποία ονομάζεται από τους ανασκαφείς πύλη της Νεάπολης, γιατί από αυτήν ξεκινά ο δρόμος που οδηγεί στο λιμάνι της Νεάπολης(σημερινής Καβάλας).

Ο αρχαιολογικός χώρος των Φιλίππων μπορεί να προσφέρει στον επισκέπτη μια ανάμεικτη περιήγηση, αφού οι ανασκαφές έχουν φέρει στο φως ερείπια από την ελληνιστική, τη ρωμαϊκή, τη βυζαντινή, και την παλαιοχριστιανική περίοδο. Το οκτάγωνο, η ρωμαϊκή αγορά, οι παλαιοχριστιανικές βασιλικές, τμήματα των τειχών της πόλης, είναι τα πιο γνωστά από αυτά. Σε απόσταση ενός χιλιομέτρου περίπου είναι το βαπτιστήριο της Αγ. Λυδίας, στις όχθες του Ζυγάκτη ποταμού, στο σημείο όπου βαπτίστηκε η πρώτη Ευρωπαία χριστιανή από τον Απόστολο Παύλο.

Το βασίλειο της Κάτνα

Προσθέστε σχόλιο
Αρχαιολογικά ευρήματα στο αρχαίο βασίλειο της Κάτνα

Το δίκτυο κατασκόπων της Κάτνα

Πρόσφατες αρχαιολογικές έρευνες στη Συρία δείχνουν ότι στα μέσα της δεύτερης χιλιετίας π.X. το βασίλειο της Κάτνα στη Συρία διέθετε ένα δίκτυο κατασκόπων οι οποίοι ήταν διασκορπισμένοι στα γειτονικά κράτη και έργο τους ήταν να ενημερώνουν τον ηγεμόνα τους για τις κινήσεις των εχθρικών στρατευμάτων και τις συνήθως επιθετικές προθέσεις ορισμένων γειτονικών κρατών όπως εκείνο των Χετταίων. Πινακίδες με σφηνοειδή γραφή που προέρχονται από το αρχείο του ανακτόρου της Κάτνα μάς δείχνουν ότι η CIA, το FBI και η Intelligence Service δεν διαθέτουν και τόση πρωτοτυπία. Τουλάχιστον όση εμείς τους αποδίδουμε... Στις αρχές του καλοκαιριού στο Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο δόθηκε μια διάλεξη για την ανασκαφή στο ανάκτορο της Κάτνα, που υπήρξε το μεγαλύτερο και ισχυρότερο βασίλειο της Συρίας κατά τη δεύτερη χιλιετία π.X. Αν και γνώριζαν ελάχιστα για την Κάτνα και τον πολιτισμό της, οι αρχαιολόγοι και όσοι άλλοι παρακολούθησαν τη διάλεξη του γερμανού καθηγητή Peter Phalzner εντυπωσιάστηκαν από τα ευρήματα και την ιστορία αυτής της αρχαιολογικής έρευνας.


Η ανασκαφική περιπέτεια

Λίγο αργότερα ο καθηγητής Πφέλτσνερ αφηγήθηκε στο «Βήμα» την ανασκαφική περιπέτεια μιας ομάδας γερμανών, ιταλών και σύρων αρχαιολόγων οι οποίοι άρχισαν το 1999 να ερευνούν μια παλιά εγκαταλελειμμένη ανασκαφή που εθεωρείτο από όλους τελειωμένη. Ο πολιτισμός της Κάτνα στη Συρία αποκαλύφθηκε το 1924, όταν ο γάλλος αρχαιολόγος Mesnil du Buisson άρχισε να ερευνά έναν λόφο με αρχαία κατάλοιπα μερικά χιλιόμετρα δυτικώς της Παλμύρας και αρκετά χιλιόμετρα βορείως της Δαμασκού, στην Κεντρική Συρία. H ανασκαφή κράτησε ως το 1929 και αυτό το διάστημα ήρθε στο φως το ανάκτορο. Μετά η ανασκαφή έκλεισε καθώς θεωρήθηκε ότι δεν υπήρχε τίποτε άλλο να ερευνηθεί. Στα 70 χρόνια που ακολούθησαν στον λόφο χτίστηκε ένας οικισμός αυθαιρέτων... Τη δεκαετία του '80 το υπουργείο Πολιτισμού της Συρίας εκκένωσε το χωριό, κατεδάφισε τα σπίτια και παρέδωσε την περιοχή στους αρχαιολόγους.

Ετσι βρέθηκε εκεί η ομάδα των σύρων αρχαιολόγων, οι οποίοι με τη συνεργασία γερμανών και ιταλών συναδέλφων τους άρχισαν το 1999 την έρευνα. «Από την αρχή πίστευα ότι η παλιά ανασκαφή του ανακτόρου δεν ήταν ολοκληρωμένη» λέει στο «Βήμα» ο καθηγητής Πφέλτσνερ «και ότι το παλάτι θα πρέπει να κρύβει ακόμη πολλά μυστικά καθώς τα παλιά ευρήματα δεν έπειθαν ότι αυτό ήταν όλο κι όλο». Τώρα φαίνεται ότι ο γερμανός αρχαιολόγος είχε δίκιο καθώς μόλις τέσσερα χρόνια αργότερα οι έρευνες που έγιναν κάτω από το δάπεδο του ανακτόρου έφεραν στο φως εντυπωσιακά ευρήματα. Στους υπόγειους χώρους αποκαλύφθηκαν τοιχογραφίες και στη συνέχεια βρέθηκαν τα αρχεία των βασιλέων της Κάτνα με τα ονόματα του βασιλικού γένους που διοικούσε και πολλά ντοκουμέντα που αφορούν παραγγελίες σε όπλα, εμπόριο αλλά και στοιχεία που έστελναν πληροφοριοδότες των βασιλέων σχετικά με τις κινήσεις του στρατού των Χετταίων και άλλων λαών που βρίσκονταν στην περιφέρεια του μεγάλου βασιλείου της Κάτνα.

Ανασκαφή στο ανάκτορο της Κάτνα

Βρέθηκε επίσης άθικτος ο βασιλικός τάφος σε βάθος 12 μέτρων κάτω από το δάπεδο του ανακτόρου. Ο λόγος που ο τάφος διατηρήθηκε χωρίς να καταστραφεί είτε από εχθρούς είτε από αρχαιοκαπήλους είναι ότι, όταν οι Χετταίοι κατέλαβαν την Κάτνα τον 14ο αι. π.X., κατέστρεψαν τελείως το ανάκτορο, του οποίου οι κολόνες έπεσαν στο δάπεδο και το σκέπασαν σφραγίζοντας την είσοδο προς τα υπόγεια όπου βρίσκονταν οι νεκροί. Από τότε κανένας δεν κατόρθωσε να εισχωρήσει σε αυτούς τους χώρους που διατηρήθηκαν επί 3.500 χρόνια ανέπαφοι.


Ο χαμένος πολιτισμός

Οι Χετταίοι κατέλαβαν τη Συρία γύρω στο 1340 π.X., αλλά αρκετές φορές προηγουμένως είχαν εισβάλει στη χώρα των Κάτνα χωρίς να την καταλάβουν. Μόνο κατά την περίοδο της νέας αυτοκρατορίας, όταν στον θρόνο είχε ανεβεί ο βασιλέας Σουπιλιούμα (Shuppiluliuma Ι), γύρω στα 1340 δηλαδή, οι Χετταίοι κατέλαβαν τη χώρα και κατέστρεψαν ολοκληρωτικά το βασίλειο της Κάτνα. Ετσι η αρχαιολογική αποκάλυψη στις ημέρες μας φέρνει στη μνήμη μας τον πολιτισμό ενός λαού που εθεωρείτο χαμένος για πάντα και τα ευρήματα του αρχείου και του βασιλικού τάφου συμπληρώνουν τις ελάχιστες ως πρόσφατα πληροφορίες μας για το δράμα που παίχθηκε στον λόφο του ανακτόρου της Κάτνα στα χρόνια που στη Μεσοποταμία βασίλευαν οι Σουμέριοι, οι Ασσύριοι, οι Ακκάδιοι, οι Χετταίοι, οι Βαβυλώνιοι και άλλοι λαοί που ζούσαν σε αυτή την περιοχή.

«Στο ανάκτορο κάτω από τις κολόνες βρήκαμε μια πόρτα» λέει ο κ. Πφέλτσνερ «και έναν διάδρομο που βρίσκεται κάπου επτά μέτρα κάτω από το έδαφος. Μετά βρέθηκε μια τρύπα που πήγαινε κάτω άλλα τέσσερα ή πέντε μέτρα και έτσι φθάσαμε σε τελικό βάθος περίπου 12 μέτρων. H τρύπα ήταν ανοιχτή επάνω και έτσι μπορέσαμε εύκολα να κατεβούμε στον προθάλαμο του βασιλικού τάφου που ήταν σκαλισμένος στον βράχο. Ο κυρίως τάφος δίπλα έχει ύψος 2,5 μέτρων και διαστάσεις 9X7 μέτρων. Στον προθάλαμο υπήρχαν δύο αγάλματα βασιλέων που ήταν οι πρόγονοι του νεκρού. Από ό,τι είμαστε σε θέση να ξέρουμε, δεν τους λάτρευαν ως θεούς αλλά ως προγόνους και παλαιούς βασιλείς. Βρέθηκαν δύο σαρκοφάγοι με τα οστά διαφόρων ατόμων και επίσης πάγκοι ώστε να μπορούν να κάθονται οι επισκέπτες των τάφων στους οποίους παρετίθεντο νεκρόδειπνα».


Το ξύλινο ανάκλιντρο

Στην Κάτνα δεν υπήρχε η παράδοση της καύσης των νεκρών ούτε της μουμιοποίησής τους, όπως στην Αίγυπτο. Τους έβαζαν επάνω σε κρεβάτια μαρμάρινα ή από αλάβαστρο. Μετά τους έβαζαν σε σαρκοφάγους, όπου φαίνεται ότι έμεναν για ορισμένο χρονικό διάστημα, και τέλος έριχναν τα οστά ανάκατα σε ένα μικρό δωμάτιο δίπλα στον κυρίως τάφο που το χρησιμοποιούσαν ως οστεοφυλάκιο για τα μέλη της δυναστείας. Εκεί οι αρχαιολόγοι βρήκαν έναν σωρό οστών γυναικών, ανδρών και παιδιών, χωρίς καμία ένδειξη σε ποιους ανήκαν.

Στον νεκρικό θάλαμο υπήρχε και ένα ξύλινο ανάκλιντρο. Παρ' όλο που βρέθηκε κονιορτοποιημένο στο δάπεδο, οι αρχαιολόγοι μπορούν να διακρίνουν το μέγεθός του και μερικά μικρά τμήματα ξύλου. Γύρω από αυτό το νεκρικό κρεβάτι υπήρχαν οι μαρμάρινοι πάγκοι άδειοι και στο δάπεδο κόκαλα ζώων και κατάλοιπα φαγητού. Σε όλους τους θαλάμους του υπογείου καθώς και στο δωμάτιο όπου βρέθηκαν πολλές πινακίδες με σφηνοειδή γραφή από το βασιλικό αρχείο δεν υπήρχε ίχνος σκόνης. Τόσο καλά σφραγισμένη ήταν η είσοδος στους χώρους κάτω από το παλάτι.


Συγκρίσεις με άλλους λαούς

H αποκάλυψη των τάφων και των τελετουργιών που διαδραματίζονταν γύρω από τους νεκρούς είχε ενδιαφέρον κυρίως για να γίνουν συγκρίσεις με ανάλογα δρώμενα σε άλλους λαούς της Μεσοποταμίας και ακόμη και της αρχαίας Ελλάδας. Εκείνο ωστόσο που είχε ξεχωριστό ενδιαφέρον για την έρευνα του πολιτισμού της Κάτνα ήταν το περιεχόμενο του βασιλικού αρχείου. Βρέθηκαν πινακίδες με σφηνοειδή γραφή με στοιχεία της ακκαδικής, που ήταν η γλώσσα των Βαβυλώνιων, και της γλώσσας των Χούριαν, που ήταν οι άνθρωποι που ζούσαν στη Συρία κατά την 3η χιλιετία π.X.

Από αυτές τις δύο γλώσσες πήραν στοιχεία οι κάτοικοι της Κάτνα και δημιούργησαν μια νέα γλώσσα στην οποία ήταν γραμμένα τα αρχεία τους. Πέρυσι αποκαλύφθηκαν κάπου 65 πινακίδες με αυτή τη γραφή σε έναν χώρο κοντά στον διάδρομο και οι αρχαιολόγοι συμπεραίνουν ότι θα πρέπει να προέρχονται από κάποιο μεγάλο δωμάτιο στον επάνω όροφο το οποίο κατέρρευσε. Οι πινακίδες έπεσαν τότε στο υπόγειο μαζί με μεγάλα δοκάρια κέδρου από τη στέγη. Τα ξύλινα δοκάρια ήταν καμένα. Ο εξωτερικός τους φλοιός ήταν καρβουνιασμένος και διατήρησε το εσωτερικό ξύλο. Σε ένα από αυτά βρέθηκε γραμμένο το όνομα του βασιλέα Ιντάντα, που ήταν ο τελευταίος της δυναστείας. Εζησε στα μέσα του 14ου αι. π.X.

Από τα πιο συγκλονιστικά ευρήματα είναι το περιεχόμενο πέντε επιστολών χαραγμένων σε πινακίδες που απευθύνονται στον βασιλέα. Πρέπει να γράφηκαν από ανθρώπους που ο ηγεμόνας είχε στείλει πέρα από τα σύνορα της Κάτνα για να μαζέψουν πληροφορίες. Ετσι οι αρχαιολόγοι μπόρεσαν να διαβάσουν ότι αυτοί οι κατάσκοποι που έζησαν στα μέσα του 14ου αι. π.X. ενημέρωναν τον βασιλιά για τις μάχες που γίνονταν στη Βόρεια Συρία, για τα στρατεύματα των Χετταίων και επίσης για την εισβολή και την καταστροφή σημαντικών πόλεων όπως η Αλέπω και συνιστούσαν στον βασιλιά να οχυρώσει την Κάτνα γιατί οι εισβολείς προτίθενται να κατεβούν προς Νότο. Από το περιεχόμενο μιας άλλης πινακίδας οι αρχαιολόγοι συμπεραίνουν ότι ο Ιντάντα αμέσως παρήγγειλε 18.600 ξίφη, τα οποία όμως τώρα ξέρουμε ότι... δεν τον βοήθησαν και ιδιαίτερα. Σε μια άλλη πινακίδα της ίδιας περιόδου, η οποία βρέθηκε όμως στην Τουρκία, αναφέρεται το όνομα εκείνου που την έγραψε: «Είμαι ο Χανούτι» γράφει, χωρίς να λέει σε ποιον τόπο βρίσκεται, και περιγράφει την εισβολή στη Συρία και την κατάληψη και καταστροφή της Κάτνα.


Ζωγραφική και κοσμήματα

Και οι τοιχογραφίες όμως έχουν την ιστορία τους. Αυτές βρέθηκαν σε ένα δωμάτιο με κίονες που ήταν δίπλα σε μια στέρνα. Οταν γκρεμίστηκε το ανάκτορο, οι τοιχογραφίες αποτοιχίστηκαν και έπεσαν στο δάπεδο. Οι αρχαιολόγοι βρήκαν πάνω από 3.500 θραύσματα. Σχεδόν όλα δείχνουν στενή σχέση με μινωικές τοιχογραφίες. Υπάρχουν πολλά θέματα με άνθη, που είναι όμως ελεύθερα ζωγραφισμένα, σαν να τα παίρνει ο άνεμος, και στυλιστικά θυμίζουν περισσότερο υστερομινωική ζωγραφική. H χρονολόγησή τους πάντως είναι δύσκολη γιατί το ανάκτορο χρησιμοποιήθηκε για μακρό χρονικό διάστημα και οι απόψεις διίστανται καθώς ορισμένοι αρχαιολόγοι υποστηρίζουν ότι είναι του 17ου και άλλοι του 16ου ή και του 15ου αι. π.X. Ο κ. Πφέλτσνερ τις τοποθετεί στα 1660.

Πολλά κοσμήματα δεν βρέθηκαν στον βασιλικό τάφο της Κάτνα. Δεν βρέθηκε π.χ. διάδημα ενώ βρέθηκε μια χρυσή ταινία με ένα κόσμημα στη μέση με πολλούς ημιπολύτιμους λίθους. Βρέθηκε επίσης μια χρυσή πάπια, που ίσως ήταν προσαρμοσμένη σε κάποιο βραχιόλι. Ενώ η ανασύνθεση ορισμένων θραυσμάτων τοιχογραφιών δείχνει ένα τοπίο με έναν ποταμό που θυμίζει πολύ τη μεγάλη τοιχογραφία από το Ακρωτήρι της Θήρας με τη θάλασσα, τα καράβια και τα ψάρια. Μόνο που στην Κάτνα δεν υπάρχουν διαφορετικά ζώα αλλά μερικές χελώνες που είναι σαν να περπατάνε στη σειρά και σε μια ιδιαίτερα ρεαλιστική σκηνή μια χελώνα έχει ανεβεί στο κέλυφος της άλλης. H ανασκαφή δεν έχει τελειώσει και σίγουρα σύντομα νέα ευρήματα θα αποκαλύψουν περισσότερα από τον χαμένο πολιτισμό των Κάτνα.

Οι έξυπνοι άνδρες έχουν καλύτερο σπέρμα

Προσθέστε σχόλιο

Είναι η εξυπνάδα το «κλειδί» στην επιλογή συντρόφου;

Smart Web Design


Σύμφωνα με την έρευνα του εξελικτικού ψυχολόγου Τζόφρι Μίλερ από το Πανεπιστήμιο του Νέο Μεξικό, η απάντηση στο ερώτημα αν η εξυπνάδα παίζει ρόλο στην έλξη είναι καταφατική. Τα ευρήματα δείχνουν ότι η ποιότητα του σπέρματος ενός άνδρα σχετίζεται άμεσα με τη νοημοσύνη του, καθιστώντας την μια σημαντική ένδειξη για την επιλογή συντρόφου.


Τα ευρήματα της έρευνας


Η μελέτη, η οποία ανέλυσε στοιχεία από χιλιάδες βετεράνους του πολέμου του Βιετνάμ, κατέληξε σε ενδιαφέροντα συμπεράσματα:

  • Οι άνδρες με υψηλότερες επιδόσεις σε τεστ νοημοσύνης τείνουν να έχουν πιο υγιές και ποιοτικό σπέρμα.
  • Αντίθετα, χαμηλότερες επιδόσεις στα τεστ συσχετίζονται με λιγότερο ή χαμηλότερης ποιότητας σπέρμα.
«Η σχέση μεταξύ νοημοσύνης και σπέρματος σημαίνει ότι η εξυπνάδα αποτελεί ένα "μήνυμα" για τη συνολικότερη υγεία ενός άνδρα προς τις γυναίκες που αναζητούν σύντροφο με υγιή γονίδια», υποστηρίζει ο Μίλερ.


Εξέλιξη και Επιλογή Συντρόφου


Στο ζωικό βασίλειο, η προσέλκυση του συντρόφου βασίζεται σε ορατά χαρακτηριστικά (όπως η χαίτη του λιονταριού ή η ουρά του παγωνιού). Στον άνθρωπο, οι γυναίκες, κατά τη διάρκεια δύο εκατομμυρίων χρόνων εξέλιξης, έχουν μάθει να αξιολογούν τα γονίδια μέσω πιο σύνθετων χαρακτηριστικών:


Συμμετρικά πρόσωπα: Παραδοσιακή ένδειξη βιολογικής υγείας.


Γνωστικές ικανότητες: Η εξυπνάδα, το χιούμορ και η δημιουργικότητα λειτουργούν ως ενδείξεις ποιότητας, που αναπτύχθηκαν διαχρονικά εν μέρει λόγω των επιλεκτικών και απαιτητικών γυναικών.


Αν και ο ακριβής βιολογικός μηχανισμός αυτής της σχέσης παραμένει υπό διερεύνηση, το συμπέρασμα είναι σαφές: η νοημοσύνη δεν είναι μόνο μια διανοητική ικανότητα, αλλά και ένα ισχυρό βιολογικό σήμα για τη γενετική ποιότητα ενός ατόμου.

Αίμα και θρήνος στο Λε Μαν

Προσθέστε σχόλιο

Στις 11 Ιουνίου 1955 συνέβη το χειρότερο δυστύχημα σε αγώνες αυτοκινήτου, κατά τη διάρκεια των «24 Ωρών του Λε Μαν». 83 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Οι «24 Ώρες του Λε Μαν» είναι ένας από τους διασημότερους αγώνες αυτοκινήτου παγκοσμίως. Διεξάγεται ανελλιπώς κάθε χρόνο από το 1923 στη γαλλική πόλη Λε Μαν, σε μια διαδρομή μήκους 13,5 χιλιομέτρων, η οποία αποτελείται από την πίστα της περιοχής και τμήματα δρόμων που κλείνουν για την περίσταση. Είναι αγώνας αντοχής, καθώς διαρκεί 24 ώρες και λαμβάνουν μέρος αυτοκίνητα διαφόρων κατηγοριών, από πρωτότυπα έως τουρισμού. Στην αρχή, το κάθε αυτοκίνητο είχε έναν οδηγό, ο οποίος έπρεπε να καλύψει μόνος του όλο τον αγώνα. Αργότερα, οι οδηγοί έγιναν δύο και στις μέρες μας τρεις.

Ο αγώνας του 1955 ήταν προγραμματισμένος για τις 11 και 12 Ιουνίου και «μετρούσε» στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σπορ Αυτοκινήτων. Η εκκίνηση δόθηκε στις 4 το απόγευμα της 11ης Ιουνίου, ενώπιον 500.000 θεατών. Τα αυτοκίνητα που θα πρωταγωνιστούσαν ήταν οι Μερσέντες, Τζάγκιουαρ, Μαζεράτι, Φεράρι και Άστον Μάρτιν, αλλά όλων τα βλέμματα ήταν στραμμένα στη νέα Mercedes-Benz 300 SLR, το σασί της οποίας ήταν κατασκευασμένο από μαγνήσιο για λιγότερο βάρος και καλύτερες επιδόσεις. Τα τρία αυτοκίνητα οδηγούσαν τα δίδυμα των Πιερ Λεβέγκ και Τζον Φιτς, Χουάν Μανουέλ Φάνχιο και Στίρλινγκ Μος (θρυλικά ονόματα της Φόρμουλα 1), Καρλ Κλινγκ και Αντρέ Σιμόν. Το φοβερό δυστύχημα έγινε στις 6:26 το απόγευμα και ενεπλάκησαν τέσσερα αυτοκίνητα. Όλα ξεκίνησαν από τον προπορευόμενο Μάικ Χόθορν, που οδηγώντας μια Jaguar D-Type έλαβε την εντολή να μπει στα πιτς. Μόλις είχε περάσει ένα πιο αργό αυτοκίνητο, την Austin-Healy 100 του Λανς Μακλίν, όταν φρέναρε σχεδόν απότομα για να μπει στα πιτς. Το αυτοκίνητο του Μακλίν λοξοδρόμησε για να αποφύγει τη σύγκρουση, αλλά δεν πρόσεξε ότι από πίσω του έρχονταν δύο γρηγορότερα αυτοκίνητα, οι Mercedes-Benz 300 SLR των Φάνχιο και Λεβέγκ.

Ο Φάνχιο ήταν στη δεύτερη θέση του αγώνα και προσπαθούσε να ντουμπλάρει τον Λεβέγκ. Ο Γάλλος εγκλωβίστηκε και δεν είχε χρόνο να αντιδράσει. Η Μερσέντες του χτύπησε από πίσω την Austin-Healy 100 του Λανς Μακλίν και απογειώθηκε.
Αφού διέγραψε μια θεαματική τροχιά στον αέρα, χτύπησε στις μπαριέρες της αριστερής πλευράς της πίστας, έπιασε φωτιά και στην κυριολεξία διαλύθηκε. Φλεγόμενα τμήματα του αυτοκινήτου έπεσαν στο πλήθος, ανάμεσά τους και η μηχανή, που ήταν μια σκέτη βόμβα, σύμφωνα με την περιγραφή ενός αυτόπτη μάρτυρα. Και σαν μην έφτανε αυτό, οι πυροσβέστες προσπάθησαν να σβήσουν τη φωτιά των υπολειμμάτων του αυτοκινήτου με λάθος υγρό. Χρησιμοποίησαν μόνο νερό, προκαλώντας νέα έκρηξη. Από το σκηνικό αυτό που θύμιζε Κόλαση του Δάντη σκοτώθηκαν 82 θεατές, ενώ από τα συντρίμμια της Μερσέντες ανασύρθηκε ό,τι είχε απομείνει από το σώμα του γάλλου πιλότου Πιερ Λεβέργκ.

Εν τω μεταξύ, η Austin-Healy του Λανς Μακλίν, που δέχτηκε το χτύπημα της Μερσέντες του Λεβέγκ, προσέκρουσε με τη σειρά της στις μπαριέρες, προτού επιστρέψει ακυβέρνητη στη πίστα. Ένας ακόμη θεατής έχασε τη ζωή του, ενώ ο ΜακΛίν σώθηκε. Έτσι, ο συνολικός απολογισμός του δυστυχήματος ήταν 84 νεκροί και πάνω από 100 τραυματίες. Ο αγώνας συνεχίσθηκε με απόφαση των διοργανωτών, για να δώσουν την ευκαιρία στα σωστικά συνεργεία να συνεχίσουν απρόσκοπτα το έργο τους και να μην προκληθεί κυκλοφοριακή συμφόρηση στους δρόμους από τους αποχωρούντες θεατές. Κατά τη διάρκεια της νύχτας, όταν ο αριθμός των θυμάτων είχε πλέον επιβεβαιωθεί, η Μερσέντες, που προηγείτο με τον Φάνχιο στον αγώνα, αποφάσισε να αποσύρει τα αυτοκίνητά της, σε ένδειξη σεβασμού στη μνήμη των νεκρών. Επέστρεψε στην αγωνιστική δράση χρόνια αργότερα. Οι άλλες ομάδες συνέχισαν τον αγώνα και νικητής αναδείχθηκε το απόγευμα της επομένης μέρας ο άγγλος Μάικ Χόθορν, ο άνθρωπος από τον οποίο είχε ξεκινήσει η φοβερή καταστροφή.

Εναντίον του δεν προέκυψε καμία ευθύνη, καθώς η ερευνητική επιτροπή που συστήθηκε γι' αυτό το σκοπό κατέληξε στο συμπέρασμα ότι όλα έγιναν σύμφωνα με την αγωνιστική πρακτική. Ο θάνατος τόσων πολλών ανθρώπων, εξαιτίας της έλλειψης μέτρων ασφαλείας, ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων στην Ευρώπη, που έφθασαν μέχρι την απαγόρευση αγώνων σε πίστα στη Γαλλία, την Ελβετία, τη Γερμανία και άλλες χώρες, μέχρι να ληφθούν τα κατάλληλα μέτρα. Μάλιστα, στην Ελβετία η απαγόρευση ήρθη μόλις την 1η Ιουνίου 2007, με απόφαση της Βουλής.

Η “μεγάλη απόδραση των 11″, δεν έγινε ποτέ – Η πραγματική ιστορία ενός ποδοσφαιρικού αγώνα θανάτου.

Προσθέστε σχόλιο

Ο «Αγώνας του Θανάτου» (Death Match) δεν είναι απλώς μια ιστορία ποδοσφαίρου, αλλά ένα συγκλονιστικό κεφάλαιο της ανθρώπινης ιστορίας. Πρόκειται για την πραγματική, τραγική αλήθεια πίσω από τον μύθο που ενέπνευσε το Χόλιγουντ και την ταινία «Η Μεγάλη Απόδραση των 11».

Ο Αγώνας του Θανάτου

Το Χρονικό της Τραγωδίας: Κίεβο, 1942

Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής στην Ουκρανία, ο Γερμανός διοικητής, θέλοντας να επιδείξει την «ανωτερότητα της Άριας Φυλής», οργάνωσε μια σειρά ποδοσφαιρικών αγώνων. Η ομάδα FC Start, αποτελούμενη από πρώην παίκτες της Ντιναμό και της Λοκομοτίβ Κιέβου (αιχμάλωτους πολέμου), έφτασε στο σημείο να νικήσει την επίλεκτη γερμανική ομάδα Flakelf με 5-1.

Ο επαναληπτικός αγώνας στις 9 Αυγούστου 1942, στο στάδιο της Zenit, έμεινε στην ιστορία ως ο «Αγώνας του Θανάτου». Οι Γερμανοί, εξοργισμένοι από τις συνεχείς νίκες των «υπανθρώπων» Σλάβων, έθεσαν ένα σαφές τελεσίγραφο πριν τη σέντρα: «Σκεφτείτε τις συνέπειες... δεν μπορείτε να κερδίσετε».

Η Αντίσταση στο Γήπεδο

Οι παίκτες της FC Start επέδειξαν σθένος που ξεπέρασε τα αθλητικά όρια:

  • Ο Χαιρετισμός: Αντί για τον ναζιστικό χαιρετισμό, οι Ουκρανοί φώναξαν τον χαιρετισμό του Κόκκινου Στρατού («Fizcult Huraaa»).
  • Η Πρόκληση: Παρά το σκληρό παιχνίδι των Γερμανών και τη μεροληπτική διαιτησία των SS, οι Ουκρανοί κυριάρχησαν.
  • Η Τελική Κίνηση: Πέντε λεπτά πριν τη λήξη, με το σκορ 5-3, ο αμυντικός Klimenko πέρασε όλη την άμυνα και τον τερματοφύλακα, αλλά αντί να σκοράρει, γύρισε την πλάτη και σούταρε προς το κέντρο του γηπέδου, ταπεινώνοντας τους κατακτητές.

Το Τραγικό Τέλος

Μία εβδομάδα μετά τον αγώνα, οι περισσότεροι από τους παίκτες συνελήφθησαν από τη Γκεστάπο με την κατηγορία της κατασκοπείας. Ο Mykola Korotkykh πέθανε από τα βασανιστήρια, ενώ οι υπόλοιποι οδηγήθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Syrezky. Μέχρι τον Φεβρουάριο του 1943, οι περισσότεροι είχαν εκτελεστεί ή πεθάνει από τις κακουχίες.

«Παίζουμε με κόκκινες φανέλες... Σας καλώ σήμερα να παίξουμε για το χρώμα της σημαίας μας και να τους δείξουμε ότι αυτή η σημαία δεν χάνει ποτέ.»
Mykola Trusevych, αρχηγός της FC Start

Σήμερα, το μνημείο που στήθηκε το 1971 έξω από το στάδιο της Zenit (που μετονομάστηκε σε Start) θυμίζει σε όλους το τίμημα της αξιοπρέπειας και του θάρρους απέναντι στην τυραννία.

Διαφημίσεις