Α, ρε Έλληνα… ποτέ δεν φταις εσύ

Α, ρε Έλληνα! Πώς κατάντησες έτσι;

Συλλογικές κινητοποιήσεις, συλλαλητήρια, απεργίες... «Αγώνες». Έχει χάσει πλέον και αυτή η λέξη το νόημά της. Πώς φθάσαμε ως εδώ; Φταίει μόνο η διαφθορά των πολιτικών ή τα ξένα συμφέροντα; Ή μήπως ο Έλληνας κοιμάται με τη συνείδησή του ήσυχη, φοβούμενος τη λέξη «ευθύνη»;

«Ο δε αναμάρτητος τον λίθον βαλέτω»! Γιατί αυτοί είμαστε! Περιμένουμε τον «μπαμπούλα» να μας τρομάξει ή το νόμο να μας τιμωρήσει, ώστε να αναγνωρίσουμε ότι πέρα από δικαιώματα, έχουμε και υποχρεώσεις.

Η καθημερινή μας υποκρισία

Παραπονούμαστε για την έλλειψη υποδομών, όπως τα πεζοδρόμια, συγκρίνοντας τη χώρα μας με τα ευρωπαϊκά πρότυπα. Όμως, στα λίγα πεζοδρόμια που έχουμε, παρκάρουμε τα αυτοκίνητά μας. Η δικαιολογία; «Αφού το κάνουν κι οι άλλοι, θα το κάνω κι εγώ». Μα αυτό ακριβώς είναι το θέμα: να μη γίνεις ο «κάποιος άλλος».

Ελευθερία ή Ασυδοσία;

Έχουμε μπερδέψει την ελευθερία με την ασυδοσία και τον ατομικισμό. Το θέμα του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους είναι χαρακτηριστικό. Επικαλούμαστε την «ελευθερία» μας για να παρανομούμε, ξεχνώντας το δικαίωμα του διπλανού μας στην υγεία. Όταν δεν υπάρχει προσωπική παιδεία, περιμένουμε τον «μπαμπούλα» να επιβάλει το νόμο.

Η «ανώνυμη» ευθύνη

Και στα γήπεδα; Ποιος φταίει για τη διαφθορά; Πάλι οι «άλλοι». Ενώ εσύ, ανώνυμε οπαδέ, που πανηγυρίζεις για ένα αλλοιωμένο αποτέλεσμα, δεν φέρεις καμία ευθύνη; Η επανάσταση είναι εύκολη όταν αφορά πάντα τους άλλους και ποτέ τον εαυτό μας.

Γιατί η επανάστασή σου είναι καθοδηγούμενη και αφορά μόνο τους άλλους; Γιατί εσύ δεν έχεις μερίδιο ευθύνης σε όλο αυτό;

Α, ρε Έλληνα!