Η Βίκυ Μοσχολιού γεννήθηκε στις 23 Μαΐου του 1943 στο Μεταξουργείο και έζησε τα παιδικά της χρόνια στο Αιγάλεω. Χρόνια στερημένα, αλλά γεμάτα αγάπη και μουσική, καθώς ο πατέρας της δεν αποχωριζόταν το γραμμόφωνο και την πλούσια συλλογή του από λαϊκά δισκάκια της εποχής.
Τα πρώτα βήματα
Για να βοηθήσει την οικογένεια της, δεκατριάχρονο κοριτσάκι ακόμα, πιάνει δουλειά σε εργοστάσιο ως κορδελιάστρα. Πάντα, όμως, είτε ανάμεσα στις κλωστές και τα καρούλια, είτε στις ανθισμένες μυγδαλιές της Αγίας Βαρβάρας, η Βίκυ έχει ένα τραγούδι στο στόμα. Με την παρέμβαση της ξαδέρφης της, Έφης Λίντα, πείθονται τελικά οι γονείς της και το 1962, Κυριακή του Πάσχα, η Βίκυ κάνει την πρεμιέρα της στο πάλκο, δίπλα στον Γρηγόρη Μπιθικώτση και τη Δούκισσα, στην «Τριάνα του Χειλά».
Η καθιέρωση και η «Λόλα»
Εκεί, δύο χρόνια μετά, την ακούει τυχαία ο Σταύρος Ξαρχάκος που αναζητά μια νέα φωνή για να ερμηνεύσει το θρυλικό πλέον τραγούδι «Χάθηκε το φεγγάρι» στην ταινία «Λόλα». Είναι η αρχή μιας λαμπρής καριέρας, καθώς ακολουθούν αμέτρητες συνεργασίες με τους κορυφαίους συνθέτες: Ξαρχάκο, Σπανό, Ζαμπέτα, Καλδάρα, Μούτση, Πάνου, Θεοδωράκη, Κουγιουμτζή, Τσιτσάνη και Βαμβακάρη.
Καινοτομία και διεθνής αναγνώριση
Το 1972 είναι η πρώτη λαϊκή τραγουδίστρια που εγκαταλείπει τα μεγάλα νυχτερινά κέντρα και τα υψηλά νυχτοκάματα για να κατέβει στην Πλάκα, δημιουργώντας ένα εναλλακτικό τρόπο διασκέδασης, με άλλο ήθος και ύφος. Ελάχιστοι γνωρίζουν ότι η Βίκυ Μοσχολιού εμφανίστηκε στο Κάρνεγκι Χολ της Νέας Υόρκης, το Ρόγιαλ Άλμπερτ Χολ του Λονδίνου και το θέατρο Ολυμπιά του Παρισιού – επιτυχίες για τις οποίες, λόγω της σεμνότητάς της, μιλούσε σπάνια.
Στις 16 Αυγούστου του 2005, η «μεγάλη κυρία» του ελληνικού τραγουδιού έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας πίσω της μια κληρονομιά που παραμένει ζωντανή και αξεπέραστη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου