Αλλάζουμε και βουλιάζουμε;

Η Παράδοξη Αλλαγή: Από την Ελπίδα στον Τρόμο

Σκέφτομαι καμιά φορά αυτή τη ρημάδα τη λέξη που όταν την ξεστομίσεις, όταν συναντηθείς με την ανάγκη της, τίποτα δεν είναι πια ίδιο. Τη λέξη ΑΛΛΑΓΗ. Τη βάζει ο νέος χρόνος για να υπόσχεται, τη βάζει η φύση για να ανακυκλώνεται, τη βάζει ο τραβεστί για να ελπίζει, την έβαλε και το ΠΑΣΟΚ και κέρδισε τις εκλογές…

Κι έτσι που κοιτάω και πάνω μου και βλέπω τόσες αλλαγές, κι έτσι που κοιτάω και μέσα μου και βλέπω άλλες τόσες, την ξανασκέφτηκα αυτή τη λέξη. Που απ’ τη μια όλοι μας έχουμε πέσει στην ανάγκη της κι από την άλλη όλοι της αντιστεκόμαστε με την ίδια θέρμη… που την αποζητούμε.

«Στο Λονδίνο, ξοδεύουν απίστευτα λεφτά να συντηρούν το παλιό, γιατί γι' αυτούς ασφάλεια είναι όταν τα πράγματα δεν αλλάζουν. Η συντήρηση είναι δείγμα ότι όλα πάνε καλά.»

Κι έλα και πες μου σήμερα, που ο Έλληνας ξυπνάει και δε βρίσκει τίποτα στη θέση του. Που η αλλαγή έρχεται κυρίως από κει που δεν τη θέλουμε, που η ματαίωση είναι ο κανόνας κι όχι η εξαίρεση. Που αλλάζει η καθημερινή μας διαδρομή, το περίπτερο, ο μισθός, ο ψυχισμός μας. Που τα Σάββατα έχουν γίνει Τρίτες κι οι Κυριακές Δευτέρες.

Πώς ν’ αποφύγεις την ανασφάλεια, τη σύγχυση, το φόβο, την παράνοια, όταν όλες αυτές οι αλλαγές συμβαίνουν σε ρυθμούς αφύσικα γοργούς;

Φοβάμαι, λοιπόν, πως σε εποχές που οι αλλαγές είναι τόσο ραγδαίες, η αντίδρασή μας είναι η επιστροφή στη συντήρηση. Εκεί που τίποτα δεν μπορεί ν’ αλλάξει και παίρνεις μια «τζούρα» ασφάλειας. Μήπως βαρέσαμε game over και το παίρνουμε πάλι απ’ την αρχή, από τα ίδια λάθη;

Ίσως ο τρόμος για το καινούριο να μας οδηγεί σε έναν ωραίο μεσαίωνα που μας χαϊδεύει απαλά, υποσχόμενος πως η οπισθοδρόμηση είναι το νέο must. Όχι γιατί μας το επιβάλλει κάποιος, αλλά γιατί εμείς θα το αποζητήσουμε. Γιατί, όπως διδάσκει κι ο μαγικός Φρανκενστάιν του Ντάνι Μπόιλ, ο άνθρωπος είναι καταραμένος να κουβαλάει το θαύμα και την καταστροφή του την ίδια ώρα.