Πλοηγός στον κόσμο του διαδικτύου απο το χτές στο σήμερα.

Νικόλας Άσιμος 1949 – 1988

Ο τραγουδοποιός Νικόλας Άσιμος γεννήθηκε στις 20 Αυγούστου του 1949 στη Θεσσαλονίκη. Το πραγματικό του όνομα ήταν Νικόλαος Ασημόπουλος. Οι γονείς του ήταν από την Κοζάνη, όπου ο Νικόλας έζησε τα παιδικά του χρόνια και τελείωσε το σχολείο.

Ως έφηβος, ασχολήθηκε ενεργά με τον αθλητισμό. Διακρίθηκε στο άλμα εις ύψος, καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση στους μαθητικούς αγώνες σχολείων της Μακεδονίας το 1965, καθώς και στο ποδόσφαιρο. Μάλιστα, του έγινε επίσημη πρόταση από την ομάδα της Κοζάνης, αλλά τελικά η συμφωνία ναυάγησε.

Φοιτητικά Χρόνια και η Γέννηση του «Άσιμου»

Στα δεκαοχτώ του έφυγε για τη Θεσσαλονίκη, για να σπουδάσει στο Νεοελληνικό Τμήμα της Φιλοσοφικής Σχολής. Αρχικός στόχος του ήταν να περάσει στο τμήμα δημοσιογραφίας, την οποία άσκησε ερασιτεχνικά παράλληλα με τις σπουδές του. Σε κάποιο άρθρο του σε εφημερίδα της Θεσσαλονίκης χρησιμοποίησε για πρώτη φορά το ψευδώνυμο Άσιμος κι έκτοτε το καθιέρωσε.

Παράλληλα, ασχολήθηκε και με το θέατρο. Έφτιαξε ένα φοιτητικό θεατρικό εργαστήρι, ανεβάζοντας έργα των Αριστοφάνη, Μένανδρου και Μολιέρου. Την ίδια περίοδο αγόρασε και την πρώτη του κιθάρα. Αν και σχεδόν από την Α' Γυμνασίου έγραφε στιχάκια και ποιήματα, μέχρι τότε δεν είχε εκδηλώσει καμία ιδιαίτερη έφεση προς τη μουσική.

Ως αυτοδίδακτος μουσικός, άρχισε τις εμφανίσεις του σε μικρές μπουάτ. Ανυπότακτος από τη φύση του, αγνόησε όλες τις προειδοποιήσεις της λογοκρισίας για τα τραγούδια και τα λεγόμενά του, με αποτέλεσμα να συλληφθεί και να κρατηθεί στην Ασφάλεια. Όταν τον άφησαν ελεύθερο, η ταυτότητά του είχε χαθεί. Δεν έβγαλε άλλη παρά μόνο 18 χρόνια αργότερα, οπότε και κατάφερε να του εκδώσουν μία στο όνομα «Άσιμος», με τη χαρακτηριστική διευκρίνιση στο σημείο του θρησκεύματος: Άνευ θρησκεύματος.

Η Κάθοδος στην Αθήνα και οι «Παράνομες» Κασέτες

Το 1973, χωρίς να πάρει το πτυχίο του, κατέβηκε στην Αθήνα. Εμφανίστηκε σε αρκετές μπουάτ στην Πλάκα, παρουσιάζοντας πρωτοποριακά προγράμματα με μουσική, κείμενα, σκετς και ντοκουμέντα κόντρα στο κατεστημένο της εποχής («5η εποχή», «11η εντολή», «Χνάρι», «Μουσικό Θέατρο Φτώχειας», «Σούσουρο»). Ανάμεσα στους τότε συνεργάτες του υπήρξαν γνωστά ονόματα όπως οι Γκαϊφύλιας, Τραντάλης, Πανυπέρης, Φινίκης, Μουζακίτης και Σπυρόπουλος.

Το 1975 κυκλοφόρησε τα πρώτα του τραγούδια σε ένα δισκάκι 45 στροφών (Ρωμιός - Μηχανισμός). Παράλληλα, ξεκίνησε την έκδοση των περίφημων «παράνομων» κασετών του, τις οποίες ηχογραφούσε και διακινούσε ο ίδιος στα Προπύλαια, στο Πολυτεχνείο, στα Εξάρχεια, στο Μοναστηράκι και τον Λυκαβηττό. Δημιούργησε την «Exarchia Square Band» και συμμετείχε ενεργά σε συναυλίες, θέατρο του δρόμου και κοινωνικοπολιτικά δρώμενα.

Το 1977 φυλακίστηκε για δύο μήνες μαζί με άλλους πέντε εκδότες και συγγραφείς. Η επίσημη κατηγορία του κράτους ήταν σχεδόν τιμητική για τον ίδιο: «Εξέχουσες προσωπικότητες που επηρεάζουν αρνητικά το κοινωνικό σύνολο». Το 1981 έγραψε το ιδιότυπο βιβλίο του «Αναζητώντας Κροκανθρώπους», ενώ το 1982 κυκλοφόρησε τον πρώτο του μεγάλο δίσκο με τίτλο «Ξαναπές το», στον οποίο συμμετείχαν φιλικά ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου και η Χαρούλα Αλεξίου.

Η Καλλιδρομίου και το Τραγικό Φινάλε

Περίπου ένα χρόνο αργότερα, άνοιξε ένα μικρό κατάστημα στα Εξάρχεια, στην οδό Καλλιδρομίου. Ήταν ο «Χώρος Προετοιμασίας», ο οποίος λειτουργούσε και ως σπίτι του. Εκεί έγραφε, συνέθετε, πουλούσε τα βιβλία και τις κασέτες του, καθώς και χειροποίητα παιχνίδια, κοσμήματα γνωστών του, φωτιστικά και παλιές κάρτες.

Το 1987 η κατάσταση άρχισε να ξεφεύγει. Οδηγήθηκε βιαίως σε ψυχοθεραπευτική κλινική και λίγο αργότερα στις φυλακές Κορυδαλλού, αντιμετωπίζοντας την βαριά κατηγορία του βιασμού. Αποφυλακίστηκε με χρηματική εγγύηση, αλλά δεν κατάφερε ποτέ να ξεπεράσει τη βαθιά πίκρα για αυτή την αβάσιμη κατηγορία, η οποία δεν τεκμηριώθηκε ποτέ δικαστικά.

Η δικαστική εκκρεμότητα, σε συνδυασμό με τα συσσωρευμένα ψυχολογικά και οικονομικά προβλήματα, τον λύγισαν. Μετά από δύο ανεπιτυχείς απόπειρες, στις 17 Μαρτίου του 1988, ο Νικόλας Άσιμος βρέθηκε κρεμασμένος στο σπίτι του, περνώντας οριστικά στη σφαίρα του μύθου.


Μεταθανάτια Δισκογραφία:

  • «Το φανάρι του Διογένη» – με τη συμμετοχή της Σωτηρίας Λεονάρδου.
  • «Γιουσουρούμ - Στο φαλιμέντο του κόσμου» – με τη συμμετοχή του Βασίλη Παπακωνσταντίνου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Διαφημίσεις