Navi Voice

Ακόμη και όσοι το βιώσαμε, αναρωτιόμαστε ώρες ώρες αν συνέβη στ’ αλήθεια ή, μήπως, το είδαμε -μαζί με τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας- στο όνειρο της επίπλαστης ευημερίας μας εκείνης της εποχής. Ήταν μια συνωμοσία του σύμπαντος. Κάτι εν πολλοίς ανεξήγητο, όσο κι αν γράφτηκαν εκατομμύρια λέξεις για να το εξηγήσουν.

Πέρασαν, κιόλας, 20 χρόνια. Όσα κι αν περάσουν, πάλι σαν ψέμα θα ακούγεται στα αυτιά εκείνων που δεν το έζησαν, που δεν το είδαν με τα μάτια τους να συμβαίνει. Ένα παιδί που γεννήθηκε -ας πούμε- το 2010 και ήταν πολύ μικρό για να θυμάται το Μουντιάλ της Βραζιλίας (2014), έχει δει την Εθνική Ελλάδας να αποτυγχάνει σε κάθε της προσπάθεια να προκριθεί στην τελική φάση μιας μεγάλης διοργάνωσης.

Την έχει δει να χάνει από κουκκίδες του ποδοσφαιρικού χάρτη. Να ταπεινώνεται. Να παίζει μπροστά σε άδειες εξέδρες. Πώς να το πιστέψει, ότι κάποτε η Ελλάδα στέφθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης; Ακόμη κι αν το διαβάζει στα επετειακά αφιερώματα των media, ή του το επιβεβαιώνει με το αδιάψευστο ντοκουμέντο της εικόνας το YouTube.

Ούτε η πιο ευφάνταστη μυθοπλασία δεν θα τύπωνε σε βιβλίο μια τόσο απίθανη ποδοσφαιρική ιστορία. Μόνο το θαύμα της Λέστερ, που το 2016 κατέκτησε τον τίτλο στην Πρέμιερ Λιγκ, μπορεί να μπει στην ίδια πρόταση με το ελληνικό «έπος της Πορτογαλίας».

Στην Πορτογαλία πήγε για να χαρεί τη γιορτή. Αν έπαιρνε έστω μια νίκη στον όμιλο -με Πορτογαλία, Ισπανία και Ρωσία-, όλοι θα ήταν ευχαριστημένοι. Όσα ακολούθησαν, ήταν πέρα από κάθε φαντασία. Απέκλεισε την Ισπανία, την τότε πρωταθλήτρια Ευρώπης Γαλλία, την Τσεχία του Νέντβεντ και νίκησε την οικοδέσποινα Πορτογαλία δυο φορές.

Αυτό που πέτυχε η Εθνική μας 20 χρόνια πριν, είναι απίθανο να το ξαναζήσουμε. Εκείνη η υπέροχη αλληλουχία συγκυριών δεν μπορεί να υπάρξει δεύτερη φορά με την ίδια σειρά. Είναι και το ποδόσφαιρο που έχει αλλάξει πολύ. Η «συνταγή» του Γερμανού, σήμερα δεν θα μπορούσε να φέρει τα ίδια αποτελέσματα.

Το «έπος της Πορτογαλίας» είναι ο εθνικός μας μύθος στο ποδόσφαιρο. Αληθινός, υπέροχος και ανεπανάληπτος. Θα τον διηγούμαστε, θα τον θυμόμαστε στις επετείους του, και θα περηφανευόμαστε κάθε φορά που θα ακούμε από τους παίκτες ή τους προπονητές άλλων χωρών αυτό το «ονειρευόμαστε να γίνουμε η Ελλάδα του 2004».