Ουκ αν λάβοις... ή πώς μάθαμε να ζούμε με τα «ρέστα»
Μια κωμικοτραγική ματιά στην εποχή της κρίσης
«Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος»... Κάλιο πέντε και στο χέρι, δηλαδή, παρά δέκα και καρτέρι!
Και τι καρτέρι και πού; Πού να στήσουμε ξόβεργες για να πιάσουμε κανένα ευρώ που θα κάνει ελεύθερη πτώση θέλοντας να ξεφύγει από καμιά παραφουσκωμένη τσέπη; Αλλά και οι παραφουσκωμένες τσέπες λιγόστεψαν. Σαφάρι για τα χαμένα μας ευρώ να κάνουμε, ούτε σεντς δεν πρόκειται να αιχμαλωτίσουμε.
Παλιότερα, θυμάμαι, όποια τσάντα κι αν άνοιγα, όλο και κάτι ψιλοξεχασμένα ευρώ θα έβρισκα. Τώρα μόνο αναπτήρες! Κάποτε στο αυτοκίνητο υπήρχαν πάντα ψιλά στη θήκη για διόδια. Τώρα ψάχνουμε πορτοφόλια την τελευταία στιγμή στο μποτιλιάρισμα, αλλά οι υπόλοιποι οδηγοί κάνουν υπομονή, ακούνε κανένα τραγουδάκι και η κοπέλα στα διόδια μας χαμογελάει υπομονετικά.
Άρχισα να λυπάμαι ακόμα και τους κλέφτες. Αν κάνει το λάθος και μπει στο σπίτι μου, το μοναδικό πράγμα που θα καταλάβει είναι ότι έχασε την ώρα του. Τζάμπα ο κόπος! Πλέον, αν θελήσει να πάρει την τραπεζαρία με τις δώδεκα καρέκλες, ας την πάρει. Τι να την κάνω; Φαγητό που θα κόψουμε, θα το κόψουμε!
Αναπολώντας τα παλιά χαρτονομίσματα
Που να το φανταστώ ότι θα κατέληγα να υπολογίζω ένα-ένα τα ευρώ; Και μου έρχονται στο μυαλό απορίες. Γιατί το πεντοχίλιαρο είχε μια αρχοντιά με τον Κολοκοτρώνη να καμαρώνει; Α ρε κατακαημένε Θεόδωρε, που να ‘ξερες ότι θα κατέληγες σε σεντούκια αποθηκών.
Αμ ο Παπανικολάου στο υπέροχο δεκαχίλιαρο; Μας κοίταζε με ένα ύφος σαν να έλεγε: «προσέξτε πώς θα με χρησιμοποιήσετε, γιατί έρχονται μέρες πανούκλας». Αλλά ποιος τον άκουγε; Το μυαλό μας ήταν στο πώς θα το ξοδέψουμε στον βωμό της νυχτερινής διασκέδασης.
Η αλλαγή και η ελπίδα
Βάζω, λοιπόν, μια άνω τελεία στο θέμα των μπουζουκιών και των «ιπτάμενων γαρύφαλλων». Κατάφεραν και μας έκαναν κουλτουριάρηδες, κλείνοντάς μας στα σπίτια μας. Εκ των υστέρων καταλάβαμε πόσο περιττά ήταν τα περισσότερα από αυτά που κάναμε στο παρελθόν. Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις... ή να γελάς με την κατάντια μας.
Δεν προσπαθώ να πω πως είμαστε καλύτερα τώρα, απλά προσπαθώ να βρω μία ηλιαχτίδα μέσα στη συννεφιά…
