Η Μίνι Περιμετρική της Πάτρας: Ένα Έργο Ζωτικής Σημασίας

Στις 22 Σεπτεμβρίου 2018 και ώρα 14:30, η πόλη της Πάτρας υποδέχτηκε ένα έργο πνοής: την Μίνι Περιμετρική. Η παράδοσή της στην κυκλοφορία άλλαξε ριζικά τα δεδομένα στην καθημερινή μετακίνηση των πολιτών.

Ο Στόχος του Έργου

Το έργο αυτό ήταν πολυαναμενόμενο από την τοπική κοινωνία. Κύριος στόχος της Μίνι Περιμετρικής ήταν:

• Η αποσυμφόρηση του κέντρου της πόλης από τον κυκλοφοριακό φόρτο.
• Η διευκόλυνση των τροχοφόρων, ώστε να αποφεύγεται η διέλευση από το κέντρο.
• Η δημιουργία προϋποθέσεων για μελλοντικές πεζοδρομήσεις και κυκλοφοριακές αλλαγές που θα βελτιώσουν την ποιότητα ζωής των κατοίκων.

Κυκλοφοριακές Ρυθμίσεις & Επικοινωνία

Η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, σε στενή συνεργασία με την Τροχαία Πατρών, μερίμνησε για την ομαλή ρύθμιση της κυκλοφορίας, ειδικά κατά το πρώτο κρίσιμο διάστημα λειτουργίας του δρόμου. Παράλληλα, η Περιφέρεια διατήρησε ενεργό ρόλο στην παρακολούθηση των κυκλοφοριακών δεδομένων, με σκοπό την άμεση παρέμβαση όπου κρινόταν αναγκαίο.

Η Τελετή Παράδοσης

Την ημέρα της παράδοσης, ο Περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδας, κ. Απόστολος Κατσιφάρας, εισήλθε στη Μικρή Περιμετρική από την είσοδο Ταμπαχάνων. Αφού διέσχισε το τεχνικό εξόδου, κατευθύνθηκε στον Αρχαιολογικό Χώρο του Ρωμαϊκού Υδραγωγείου, όπου πραγματοποιήθηκαν οι σχετικές δηλώσεις προς τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.

Επίσκυρος: Ο Αρχαίος Πρόγονος του Ποδοσφαίρου

Ο Επίσκυρος δεν είναι απλώς ένα αρχαιοελληνικό παιχνίδι· αποτελεί τον πρόδρομο των σύγχρονων αθλημάτων με μπάλα, όπως το ποδόσφαιρο και το ράγκμπι. Σύμφωνα με το Ομηρικό Λεξικό των Liddell & Scott, η λέξη περιγράφει αυτόν που παίζει με τη σφαίρα, ενώ στην αγγλική απόδοση του λεξικού αναφέρεται ρητά ως «football or rugby».

Η Δομή του Αθλήματος

Το παιχνίδι είχε κανόνες και συγκεκριμένο εξοπλισμό που προσομοιάζουν εκπληκτικά στα σημερινά δεδομένα:

• Γήπεδο: Χωρισμένο σε δύο μέρη με κεντρική διαχωριστική γραμμή από χαλίκια («σκύρα»), ενώ στις άκρες υπήρχαν χαραγμένες γραμμές για τα τέρματα.
• Μπάλα: Κατασκευασμένη από δερμάτινα κομμάτια ραμμένα με εντόσθια ζώων, φουσκωμένη με αέρα και διακοσμημένη με έντονα χρώματα και γεωμετρικά σχήματα.
• Σκοπός: Οι δύο ομάδες αγωνίζονταν να περάσουν τη μπάλα από την αντίπαλη γραμμή τέρματος.

Η Ιατρική Ματιά του Γαληνού

Ο μεγάλος γιατρός της ύστερης αρχαιότητας, Γαληνός, στο έργο του «Περί ασκήσεων με μικρή μπάλα», περιγράφει τον Επίσκυρο ως μια άσκηση υψηλών απαιτήσεων:

«Όταν οι παίκτες παρατάσσονται σε αντίθετες σειρές και αγωνίζονται, για να εμποδίσουν τον αντίπαλο να κρατήσει την μπάλα στο κέντρο, τότε είναι βίαιη άσκηση με κρατήματα στους ώμους και λαβές πάλης... Ο συνδυασμός με το τρέξιμο μπροστά και πίσω και τα πηδήματα στα πλάγια, κάθε άλλο παρά μικρή άσκηση είναι.»

 

Αρχαιολογικά Τεκμήρια

Η σύνδεση με το ποδόσφαιρο δεν είναι αυθαίρετη. Στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών διασώζεται ανάγλυφο αθλητή που φαίνεται να κοντρολάρει τη μπάλα με το πόδι, διατηρώντας τα χέρια πίσω από την πλάτη – μια κίνηση που υποδηλώνει την απαγόρευση χρήσης των χεριών, ακριβώς όπως στο σύγχρονο ποδόσφαιρο.

Επιπλέον, ο Πλάτων στον «Φαίδωνα» παρομοιάζει τη Γη με μια σφαίρα από δώδεκα κομμάτια δέρματος, συμβολίζοντας τους δώδεκα Θεούς του Ολύμπου, δίνοντας μια ιερή διάσταση στο αντικείμενο του παιχνιδιού.

---

Πηγή: iellada.gr

Στο τέλος Αυγούστου του 1842, η Μεγάλη Βρετανία και η Κίνα υπογράφουν τη Συνθήκη του Νανκίνγκ. Η συνθήκη αυτή έθεσε τέλος στον Α’ Πόλεμο του Οπίου και επισφράγισε την παραχώρηση του Χονγκ Κονγκ στη βρετανική κυριαρχία, αλλάζοντας την πορεία της ασιατικής ιστορίας.

Η αιτία της σύγκρουσης κρύβεται πίσω από την απαγόρευση εισαγωγής οπίου από τις κινεζικές αρχές. Το όπιο αποτελούσε ένα από τα πιο προσοδοφόρα και ανεκτίμητα εμπορικά προϊόντα του 19ου αιώνα για τους Βρετανούς, οι οποίοι δεν ήταν διατεθειμένοι να χάσουν τα κέρδη τους.

Το Εμπορικό Έλλειμμα και η «Λύση» του Οπίου

Στα μέσα του 18ου αιώνα, το εμπορικό ισοζύγιο εισαγωγών-εξαγωγών μεταξύ Αγγλίας και Κίνας παρουσίαζε μεγάλο έλλειμμα εις βάρος των Βρετανών. Οι Βρετανοί εισήγαγαν μανιωδώς τσάι, μετάξι και πορσελάνες, ενώ οι Κινέζοι δέχονταν ως αντάλλαγμα μόνο πολύτιμο ασήμι.

Προσπαθώντας να αντιστρέψουν την οικονομική αιμορραγία, οι Βρετανοί αποφάσισαν να εξάγουν τεράστιες ποσότητες οπίου προς τον κινεζικό λαό, εκμεταλλευόμενοι το γεγονός ότι το κάπνισμα του οπίου είχε γίνει ιδιαίτερα δημοφιλές στην Ασία. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1830, το εμπόριο αυτό αποτελούσε την κύρια πηγή εσόδων για τη Βρετανική κυριαρχία στην Ινδία και το θεμέλιο λίθο του βρετανικού εμπορίου στην Ανατολή.

Οι Κινέζοι ανταποκρίθηκαν «ενθουσιωδώς» λόγω του εθισμού: από τους 15 τόνους που εισήγαγαν το 1730, οι Βρετανοί έφτασαν να διαθέτουν σχεδόν 1.400 τόνους οπίου στην Κίνα λίγο πριν ξεσπάσει ο πόλεμος. Μάλιστα, οι δασμοί που εισέπραττε η Βρετανία από τις παράλληλες εισαγωγές τσαγιού (που χρηματοδοτούνταν από το όπιο) ήταν αρκετοί για να καλύψουν ένα σημαντικό ποσοστό των εξόδων του Βασιλικού Ναυτικού κατά τον 19ο αιώνα!

«Το όπιο είναι βλαβερό. Το όπιο είναι δηλητήριο. Η χρήση του απαγορεύεται από το νόμο. Τώρα ο αστός, Yang, σας προκαλεί να το φέρετε στην απαγορευμένη πόλη. Και όμως ο ίδιος παραβλέπει το νόμο...»

— Αυτοκρατορικό Διάταγμα Απαγόρευσης (1810)

Η Κλιμάκωση και ο Άκαμπτος Λιν Ζεξού

Βλέποντας τον λαό του να εξαθλιώνεται από τον εθισμό, ο αυτοκράτορας αποφάσισε το 1838 να πάρει δραστικά μέτρα. Απαγόρευσε δια νόμου την εισαγωγή οπίου σε όλα τα μεγάλα λιμάνια και θέσπισε τη θανατική ποινή για τους ντόπιους εμπόρους που δεν συμμορφώνονταν. Η Κίνα, υπό τη δυναστεία Τσινγκ, βρισκόταν ήδη σε τροχιά εσωτερικής παρακμής και προσπαθούσε να απομονωθεί για να προστατεύσει τον πολιτισμό της από την ευρωπαϊκή επιρροή.

Η εφαρμογή του νόμου ανατέθηκε στον ανώτατο επίτροπο Λιν Ζεξού, έναν αυστηρό κομφουκιανιστή, του οποίου οι Άγγλοι υποτίμησαν τις προθέσεις. Ο Λιν Ζεξού επέβαλε σκληρό εμπάργκο σε όλα τα βρετανικά προϊόντα. Η Βασίλισσα Βικτωρία και η βρετανική κυβέρνηση θεώρησαν την πράξη αυτή αιτία πολέμου. Η κατάσταση εκτροχιάστηκε εντελώς όταν οι άνδρες του Λιν Ζεξού κατέσχεσαν και κατέστρεψαν στην Καντώνα ένα τεράστιο φορτίο οπίου (που ισοδυναμούσε με τις εισαγωγές ενός ολόκληρου έτους) και απέλασαν τον Βρετανό εμπορικό επόπτη, λοχαγό Charles Elliot.

Η Αφορμή και η Τεχνολογική Σφαγή

Η κατάσταση ήταν έτοιμη να εκραγεί και η αφορμή δόθηκε τον Ιούλιο του 1839 στην επαρχία Κοουλούν, όταν τρεις μεθυσμένοι Άγγλοι ναυτικοί δολοφόνησαν έναν Κινέζο χωρικό. Η Αγγλία αρνήθηκε προκλητικά να παραδώσει τους κατηγορούμενους στις κινεζικές αρχές, δηλώνοντας ότι «δεν εμπιστευόταν το νομικό σύστημα της χώρας».

Οι εχθροπραξίες ξεκίνησαν επίσημα στις 3 Νοεμβρίου 1839. Παρά την αριθμητική υπεροχή των Κινέζων, η συντριπτική βρετανική υπεροχή σε τεχνολογικό εξοπλισμό και ατμοκίνητα πολεμικά πλοία μετέτρεψε τον πόλεμο σε σφαγή. Το βρετανικό ναυτικό ισοπέδωσε τις παράκτιες οχυρώσεις και κατέλαβε τη Σανγκάη το 1842, αναγκάζοντας τον αυτοκράτορα σε γονυκλισία.

Η Συνθήκη του Νανκίνγκ

Ο πόλεμος έληξε τυπικά στις 29 Αυγούστου 1842 με τη Συνθήκη του Νανκίνγκ, η οποία ήταν η πρώτη από τις λεγόμενες «Άνισες Συνθήκες» που επιβλήθηκαν στην Κίνα. Οι βασικοί όροι προέβλεπαν:

• Παραχώρηση του Χονγκ Κονγκ στη Μεγάλη Βρετανία.
• Άνοιγμα πέντε μεγάλων λιμανιών της νοτιοανατολικής Κίνας για το ελεύθερο εμπόριο και τη μόνιμη διαμονή Βρετανών υπηκόων.
• Το δικαίωμα της ετεροδικίας (οι Βρετανοί πολίτες στην Κίνα θα δικάζονταν μόνο από βρετανικά δικαστήρια).
• Καταβολή μιας αστρονομικής πολεμικής αποζημίωσης από την Κίνα προς τη Βρετανία.

Το κύρος του Κινέζου αυτοκράτορα καταρρακώθηκε ανεπανόρθωτα. Η εσωτερική αστάθεια, η διαφθορά και η οργή του στρατού οδήγησαν λίγα χρόνια αργότερα σε μια από τις πιο αιματηρές εμφύλιες συγκρούσεις της παγκόσμιας ιστορίας (την Εξέγερση των Ταϊπίνγκ), όπου οι επαναστάτες ανακήρυξαν το δικό τους κράτος με το όνομα «Ουράνιο Βασίλειο της Αιώνιας Ειρήνης». Οι ευρωπαϊκές δυνάμεις είχαν πλέον ανοίξει την κερκόπορτα για την πλήρη εκμετάλλευση της Κίνας.

Γράφει ο Χρήστος Ιακώβου

Στη νεοελληνική υπάρχει η λέξη ρουφιάνος, η οποία αποδίδει τις έννοιες του καταδότη, του ραδιούργου, του δολοπλόκου, του συκοφάντη.
H σημερινή χρήση της λέξης, με τις πιο πάνω έννοιες, αποτελεί εννοιολογική φθορά σε σχέση με την αρχική της σημασία.

Στην ιταλική γλώσσα, από την οποία προέρχεται η λέξη, ruffiano σημαίνει το αδύνατο και ψωριάρικο άλογο (stallone ruffiano), το οποίο βάζουν με τη φοράδα κατά την περίοδο του οίστρου της.

Επειδή η φοράδα είναι ζόρικο ζώο και τις πρώτες ημέρες του οίστρου της γίνεται πολύ επιθετική, δαγκώνοντας και κλωτσώντας, με κίνδυνο να τραυματίσει άσχημα το αρσενικό, οι εκτροφείς για να προστατεύσουν τον καθαρόαιμο επιβήτορα βάζουν για λίγες μέρες το ρουφιάνο με τη φοράδα, ο οποίος δεινοπαθεί.

Αφού αρχίσει η φοράδα να «μαλακώνει» τότε αποσύρουν τον κακομοίρη το ρουφιάνο και βάζουν τον επιβήτορα για την αναπαραγωγή. Έτσι, η λέξη μεταφορικώς χρησιμοποιείτο για να δηλώσει τον αχυράνθρωπο, τον αναλώσιμο τύπο, ο οποίος ανελάβανε ποταπές αποστολές, με σκοπό να μην εκτεθεί ο πλειστάκις υψηλά ιστάμενος και δειλώς κρυβόμενος εντολέας.

Επί της ουσίας όμως, ελαχίστη διαφορά υπάρχει μεταξύ της αρχικής και της εσχάτης χρήσης. Πρόκειται για άτομα χθαμαλού ήθους, τα οποία, με δήθεν εκσεσημασμένο ενδιαφέρον, δάπτουν πάσαν πληροφορία που μπορεί να πλήξει άλλους και να τους δώσει πλεονεκτήματα έναντι τρίτων. Άτομα, μονίμως εξωνημένα, τα οποία μπορεί να σε παρασύρουν με υποκριτική ευγένεια και ανέντιμη κολακεία σε παραπλανητικές ατραπούς.

Με αυτό τον τρόπο δηλώνουν την ύπαρξή τους στις κοινωνικές συναναστροφές. Η ρουφιανιά αποτελεί προϊόν δυσανεξίας έναντι της απεραντοσύνης του εσωτερικού τους κενού. Ο ρουφιάνος γνωρίζει αυτό το κενό, το οποίο του προκαλεί φόβο και προσπαθεί να το ξεπεράσει παραγεμίζοντας λαίμαργα την ύπαρξή του με κακία. Η ρουφιανιά αποτελεί γι΄ αυτούς το καλύτερο άλλοθι για την τραγωδία του κενού τους.

Για να γίνει κάποιος ρουφιάνος απαραίτητη προϋπόθεση είναι να νιώθει κατώτερος και να μην μπορεί να σταθεί ανάμεσα στους άλλους. Τούς συναντά κανείς σε όλα τα κοινωνικά στρώματα. Η επίδρασή τους όμως στο δημόσιο βίο εξαρτάται από την κοινωνική και πολιτική ισχύ που διαθέτουν.

Σήμερα πολλοί υποτιμούμε το ρόλο που διαδραματίζουν αυτά τα αναλώσιμα ανθρωποειδή καθώς επίσης και την ανεκτίμητη σημασία τους στο δημόσιο βίο λόγω της πολλαπλής χρήσης που δύνανται να έχουν για όσους χρησιμοποιούν τους ρουφιάνους ως χρησίμους ηλιθίους και ως όργανα άσκησης εξουσίας.

Οι ρουφιάνοι διακρίνονται σε δύο κατηγορίες: η πρώτη είναι η κατηγορία των αναλωσίμων-ρουφιάνων οι οποίοι ρουφιανεύουν εκπληρώνοντας περισσότερο μία ψυχολογική ανάγκη, απόρροια υπαρξιακού προβλήματος. Πρόκειται για εκείνους, οι οποίοι με τις ρουφιανές τους προκαλούν ζημιά σε άλλους, αλλά ταυτοχρόνως μπορεί να μην εξασφαλίζουν κάποιο όφελος ή κάποιο πλεονέκτημα. Οι τύποι αυτοί είναι αναλώσιμοι και αν τυγχάνουν αποδοχής από τους άλλους είναι γιατί χρειάζονται τις υπηρεσίες τους αλλά όχι τους ιδίους, διότι τη ρουφιανιά πολλοί ηγάπησαν, το ρουφιάνο όμως ουδείς.

Η δεύτερη κατηγορία είναι αυτή των ναρκίσσων-ρουφιάνων, τους οποίους συναντάς παντού, αλλά πάντοτε σε υψηλά δώματα. κομματικά, κρατικά εκκλησιαστικά. Αυτοί είναι πιο επικίνδυνοι από τους πρώτους γιατί ξέρουν να ελίσσονται όπως τα ερπετά και διαθέτουν επίσης κάποια χαρακτηριστικά γνωρίσματα.

Πρώτο ευδιάκριτο γνώρισμα η αλαζονεία, γιατί το ηθικό τους ενισχύεται όταν μειώνουν τους άλλους ρουφιανεύοντας. Η αναισχυντία είναι ένα άλλο χαρακτηριστικό τους γνώρισμα, γιατί δεν ντρέπονται ποτέ για το κακό που κάνουν αφού είτε έτσι είτε αλλιώς αισθάνονται ανώτεροι από τους άλλους.


Φθόνος, αφού ο ρουφιάνος φθονεί όλους εκείνους με τους οποίους αυτοσυγκρινόμενος μαζί τους συνειδητοποιεί την κατωτερότητά του και αισθάνεται ότι τον απειλούν, για να θυμηθούμε τη σοφή ρήση του Σόρεν Κίρκεγκαρντ ότι «ο φθόνος είναι στην πραγματικότητα συντετριμμένος θαυμασμός» ή ακόμη κατά το αριστοτελικό, «ο φθόνος είναι η λύπη για τους αναξίως ευτυχούντες».
Η δράση τους, όταν αισθάνονται ότι απειλούνται, στηρίζεται πάνω σε ένα τρόπο σκέψης, συντιθέμενο από αυταπάτες, αιθεροβασίες, εσκεμμένες στρεβλώσεις της πραγματικότητας και αυθαίρετους συσχετισμούς γεγονότων, τον οποίο μάλιστα εκλαμβάνουν ως μαγικό.

Ανενδοιάστως ρουφιανοποιούν κατ' εκμετάλλευση άλλους, ευρισκομένους σε ιεραρχικά κατώτερη θέση, εκλαμβάνοντάς τους εξ ορισμού ως σκαλοπάτια ανέλιξης. Όταν ανέλθουν ψηλά στον ουρανό, αφού πρώτα σάρκισαν όποιον η ανασφάλειά τους τον εκλάβει στο δρόμο τους ως απειλή, αισθάνονται μακαρία εσαεί αυτοδικαιωμένοι.

Επειδή όμως γνωρίζουν πολύ καλά τις μεθόδους που διεξήθλαν δεν μπορούν να ησυχάσουν και γίνονται ανυπέρβλητα αλαζονικοί, αδίσταχτα θρασείς, μα πάνω απ΄όλα θανάσιμα επικίνδυνοι για να προστατευτούν και να πείθουν για την ηθική τους υπεροχή. Γι' αυτό άλλωστε μονίμως πιστεύουν ότι όλοι οι άλλοι είναι ρουφιάνοι και βλάκες αλλά οι ίδιοι, ποτέ.

Τόση βέβαια είναι η συνειδητοποίηση της υπεροχής τους ώστε όταν τους βλέπεις δημοσίως, συνομαδωμένους και τυρβάζοντες περί πολλών, είσαι «τυχερός» αν σου ρίξουν καμιά ματιά ή σου πουν κανένα «καλημέρα». Το να τους πλησιάσεις...δεν το συστήνω. γιατί αναδίδουν τη βρόμα χοιροστασίου.

Πόσους υψηλόβαθμους επιπολάζοντες αξιωματούχους δεν είδαμε να σέρνουν πίσω τους ένα βίο δαψιλή ρουφιανιάς, ενώ ταυτοχρόνως να μιλούν για τη μοναδικότητά τους;

Κάποτε συνομιλούσα με ένα υψηλόβαθμο μανδαρίνο, βυθισμένο στη ματαιοδοξία της δόξας και του πλούτου, απ' εκείνους που αποτελεί κοινό μυστικό ότι η ανέλιξη τους ήταν η εξαργύρωση των γραμματίων που εξασφάλισαν μία ζωή προσφέροντας δαψιλώς τις ευγενείς χορηγίες ρουφιανιάς σε ανωτέρους του.

Φλυαρώντας ακατάπαυστα για το θεάρεστο έργο το οποίο ανέκαθεν προσέφερε στην πατρίδα, άρχισε να ταυτίζεται αυτάρεσκα με πρόσωπα, εγνωσμένου ήθους, ίνα πληρωθεί στη σκέψη μου το ρηθέν διά της λαϊκής θυμοσοφίας, πολλάκις ειρημένου, «εκεί που κρεμούσαν οι καπεταναίοι τ' άρματα, κρεμούν οι γύφτοι τα νταούλια».

Βεβαίως, όλα αυτά τα ρουφιανορεντίκολα του δημοσίου παραπετάσματος δεν θα μπορούσαν να κάνουν βήμα χωρίς την κάλυψη άλλων ρουφιάνων, οι οποίοι τους ρυμούλκησαν δίκην αμοιβαίου συμφέροντος.

Αμφότερες οι κατηγορίες αποτελούν παραλλαγή της κοινής βλακείας. Η ποιοτική διαφορά μεταξύ τους είναι ότι όσοι ανήκουν στη πρώτη δεν το ξέρουν, όσοι ανήκουν στη δεύτερη το ξέρουν και δεν το ομολογούν, καθώς επίσης η πρώτη αποτελεί τον αναβολέα για την κοινωνική και πολιτική ανέλιξη της δεύτερης. Εν πάση περιπτώσει, αμφότερες οι κατηγορίες πιστεύουν ότι επιτελούν θέσφατο κοινωνικό έργο.

Διαθέτουν απύθμενο μίσος για ένα τρόπο ζωής που ανανεώνεται και οξυγονούται μέσα σε πλαίσιο ελεύθερης σκέψης και δράσης. Μισούν το ανεπιτήδευτο, το ανυπόκριτο και το ανεπίπλαστο γιατί τους αποκαλύπτει και τους εκθέτει προς δημοσία θέα.

Πολλές φορές διερωτόμαστε για τα ελλείμματα δημοκρατίας, όμως ελάχιστοι αντιλαμβανόμαστε ότι η δημοκρατία είναι προϊόν πολιτικής κουλτούρας ενός λαού.

Όταν ο δημόσιος βίος βυθίζεται στην τύρβη των ρουφιάνων, οι οποίοι καταλαμβάνουν δημόσιες κομβικές θέσεις, ανακυκλώνοντας νοοτροπίες που συντίθενται από αλλεπάλληλες οσφυοκαμψίες, δουλοπρεπείς κολακείες, πισώπλατες μαχαιριές, ανίερες συμμαχίες, μεθοδική χρησιμοθηρία και στημένα σκηνικά μιας κάλπικης κοινωνικότητας, τότε και η δημοκρατία καταντά λέξη κενή περιεχομένου.