Το φαινόμενο ρουφιάνος

Η «Ρουφιανιά» ως Εργαλείο Εξουσίας

Γράφει ο Χρήστος Ιακώβου, Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών

Στη νεοελληνική, η λέξη «ρουφιάνος» αποδίδει τον καταδότη, τον ραδιούργο, τον συκοφάντη. Ωστόσο, η σημερινή χρήση αποτελεί εννοιολογική φθορά. Ετυμολογικά, από το ιταλικό ruffiano, αναφερόταν στο "αδύνατο και ψωριάρικο άλογο" που χρησιμοποιούσαν οι εκτροφείς για να προστατεύσουν τον καθαρόαιμο επιβήτορα, θυσιάζοντας το "αναλώσιμο" ζώο στην οργή της φοράδας.

«Η ρουφιανιά αποτελεί προϊόν δυσανεξίας έναντι της απεραντοσύνης του εσωτερικού τους κενού. Ο ρουφιάνος γνωρίζει αυτό το κενό, το οποίο του προκαλεί φόβο και προσπαθεί να το ξεπεράσει παραγεμίζοντας λαίμαργα την ύπαρξή του με κακία.»

Η Τυπολογία του Ρουφιάνου

• Οι Αναλώσιμοι: Δρουν για να καλύψουν μια ψυχολογική ανάγκη, ένα υπαρξιακό πρόβλημα. Προκαλούν ζημιά χωρίς απαραίτητα να κερδίζουν κάτι οι ίδιοι. Είναι οι "χρήσιμοι ηλίθιοι" της εξουσίας.
• Οι Νάρκισσοι (της εξουσίας): Εντοπίζονται σε υψηλά δώματα (κομματικά, κρατικά, εκκλησιαστικά). Είναι επικίνδυνοι, ελίσσονται σαν ερπετά και διακατέχονται από αλαζονεία, αναισχυντία και φθόνο.

Δημοκρατία και Πολιτική Κουλτούρα

Οι ρουφιάνοι μισούν το ανεπιτήδευτο και το ανυπόκριτο, γιατί αποκαλύπτει το δικό τους ψεύδος. Όταν τέτοιοι τύποι καταλαμβάνουν κομβικές θέσεις, ανακυκλώνοντας οσφυοκαμψίες, δουλοπρεπείς κολακείες και πισώπλατες μαχαιριές, τότε η Δημοκρατία παύει να είναι πολίτευμα και καταντά μια λέξη κενή περιεχομένου.

Διότι, όπως εύστοχα επισημαίνεται, η δημοκρατία δεν είναι μόνο θεσμοί, είναι πάνω από όλα προϊόν πολιτικής κουλτούρας ενός λαού.