Γεράσιμος Ραφτόπουλος: Ο 12χρονος Ήρωας και Νεαρότερος Υπαξιωματικός του Ελληνικού Στρατού
Το μπόι του δεν ξεπερνούσε τα 140–150 εκατοστά. Το πρόσωπο ήταν ακόμη παιδικό. Δεν είχαν καν ξεκινήσει να εμφανίζονται χνούδια, όχι γένια. Στο άλογο έφτανε με δυσκολία να αγγίξει τη σέλα.
Όμως, όσο μπόι του έλειπε, τόσο σίδερο και τσαγανό είχε στην καρδιά του. Τις πράξεις και τα ανδραγαθήματά του θα τα ζήλευαν μεγαλύτεροι, μπαρουτοκαπνισμένοι και σφυρηλατημένοι στη φωτιά του πολέμου στρατιώτες. Στο άκουσμα του ονόματός του, Τούρκοι και Βούλγαροι πάγωναν: Γεράσιμος Ραφτόπουλος, ετών 12.
Ο νεαρότερος Έλληνας υπαξιωματικός που με τις πράξεις του στα πεδία των μαχών απέδειξε ότι η γενναιότητα, το θάρρος και ο ηρωισμός είναι αγαθά που δεν μπαίνουν σε κανένα καλούπι και δεν έχουν προδιαγραφές. Θέλουν και απαιτούν όμως ψυχή!
Γεννήθηκε το 1900 στο Φισκάρδο της Κεφαλλονιάς. Η Ελλάδα εκείνη την περίοδο προσπαθούσε να βρει την ταυτότητά της. Προσπαθούσε να ορθοποδήσει οικονομικά, προσπαθούσε να συνέλθει από το ηχηρό χαστούκι του «ατυχούς πολέμου» του 1897 και την ταπεινωτική ήττα από τον στρατό του Σουλτάνου.
Η Μεγάλη Απόδραση για το Μέτωπο
Στα 12 του, ο Ραφτόπουλος έφυγε από το νησί του για να καταταγεί εθελοντικά στο πεζικό. Ήδη είχε ξεσπάσει ο Α' Βαλκανικός Πόλεμος κατά των Οθωμανών και η χώρα είχε ανάγκη από στρατιώτες.
Έφτασε στον Πειραιά και πήγε αμέσως στο στρατολογικό γραφείο. Εκεί, οι στρατολόγοι στην αρχή ίσως να γέλασαν ειρωνικά ή και τρυφερά, λέγοντάς του: «Επ, μικρέ, τι κάνεις εσύ εδώ; Πήγαινε στο σπίτι σου, ο πόλεμος είναι για άνδρες. Έχεις χρόνια ακόμη». Ο Γεράσιμος δεν πτοήθηκε. Βγήκε από το κτίριο και πήγε αμέσως στον σταθμό των τρένων που, γεμάτα φαντάρους και εφόδια, έφευγαν για το μέτωπο.
Το μικρό του κορμί τον βοήθησε να μην γίνει αντιληπτός. Σε μια στιγμή χαλαρότητας των φρουρών, ο μικρός πέρασε κάτω από τα μάτια τους και τρύπωσε σε ένα βαγόνι γεμάτο στρατιώτες. Προορισμός του, η Λάρισα και το 18ο Σύνταγμα της 6ης Μεραρχίας. Μόλις παρουσιάστηκε στον Διοικητή, εκείνος γέλασε, αλλά τελικά τον κράτησε ως «παιδί του Συντάγματος». Ο ρόλος του προοριζόταν να είναι διακοσμητικός, κάτι σαν τη μασκότ της μονάδας. Όμως ο μικρός είχε άλλα σχέδια στο μυαλό του.
Το Βάπτισμα του Πυρός και τα Ανδραγαθήματα
Το βάπτισμα του πυρός το παίρνει στη μάχη της Ελασσώνας. Όλοι έμειναν με το στόμα ανοιχτό με αυτόν τον 12χρονο «σατανά» που πολέμησε λυσσασμένα και συμπεριφερόταν στη μάχη σαν έμπειρος στρατιώτης. Και όχι μόνο αυτό, έγινε μάλιστα και κάτοχος ενός λαφύρου: ενός όπλου τύπου «Μαρτίνι» που απέσπασε από κάποιον Τούρκο.
Επόμενη στάση, η μάχη του Σαρανταπόρου. Ο Γεράσιμος Ραφτόπουλος πολεμάει με ακόμη περισσότερη ορμή. Ο διοικητής του, μπροστά σε αυτόν τον μικρό γίγαντα, μένει άφωνος και του παραχωρεί ένα σύγχρονο Mannlicher-Schönauer.
Στη μάχη Κιλκίς – Λαχανά το 1913, η τύχη του γυρίζει προσωρινά την πλάτη και συλλαμβάνεται αιχμάλωτος από τους Βουλγάρους. Αλλά ο τολμών νικά. Ένα βράδυ, ο μικρός τα παίζει όλα για όλα. Με σχεδόν απίστευτο τρόπο, καταφέρνει να σκοτώσει 3 Βουλγάρους από το πενταμελές απόσπασμα που συνόδευε τους Έλληνες αιχμαλώτους και τον ίδιο, και δραπετεύει. Γίνεται ένα με το σκοτάδι και επιστρέφει τρέχοντας προς τις ελληνικές γραμμές.
Στη διαδρομή της επιστροφής, άκουσε πνιχτές κραυγές μέσα σε ένα όρυγμα. Ένας Έλληνας εύζωνας, βαριά τραυματισμένος, αργοπεθαινε. Ο Ραφτόπουλος δεν το σκέφτηκε δεύτερη φορά: πήρε τον εύζωνα στην πλάτη του και τον μετέφερε σώο στο στρατόπεδο. Για την απαράμιλλη ανδρεία του, προήχθη στον βαθμό του δεκανέα στις 28 Αυγούστου του 1913.
Τι Έγραφε ο Τύπος της Εποχής
Η εφημερίδα «ΕΣΤΙΑ» σημείωνε:
«Σας παρουσιάζομεν σήμερον τον μικρότερον υπαξιωματικόν του Ελληνικού Στρατού. Είναι ηλικίας 12-13 ετών και κατάγεται από το Φισκάρδον της Κεφαλληνίας. Το όνομα του ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΡΑΥΤΟΠΟΥΛΟΣ. Ο πατέρας του αρτοποιός εις την Ύδραν, η μητέρα του μένει εις τον Πειραιάν και αυτός ήτο υπηρέτης εις Πύλον όπου τον εύρεν η επιστράτευσις.
Το πολεμικόν μένος που είχε καταλάβει όλον τον κόσμο, ηλέκτρισε και τον μικρόν υπηρέτην, ο οποίος εζήτησεν αμέσως όσα χρήματα είχε να λαμβάνει από τον πάτρωνά του και την επομένη απεβιβάζετο εις Αθήνας, παρουσιασθείς εις το Στρατολογικόν γραφείον όπως καταταχθή εθελοντής. Η ηλικία του δεν εβοήθησε την αποδοχήν της αιτήσεώς του και ο μικρός έφυγε από το γραφείον λυπημένος αλλ’ όχι και απηλπισμένος.
Μίαν πρωίαν διαφυγών την προσοχήν των φρουρών, εσκαρφάλωσεν εις τον μεταξύ των δύο βαγονίων χώρον και μαζή με τον στρατόν έφθασεν εις την Λάρισσαν, όπου επί τέλους μετά την τόσην του επιμονήν εγένετο δεκτός εις το 18ον σύνταγμα της 6ης μεραρχίας ως "παιδί του συντάγματος".
Εις την μάχην της Ελασσώνος έγεινε κάτοχος Τουρκικού λαφύρου, όπλου Μαρτίνι, με το οποίον έλαβε το βάπτισμα του Πυρός. Η ανδρεία του εξετιμήθη από όλους και εις την μάχην του Σαρανταπόρου του εδόθη εις ένδειξιν αναγνωρίσεως της ικανότητός του, Μάλινχερ. Εις την πεισματώδη μάχην του Κιλκίς ευρέθη μεταξύ πέντε Βουλγάρων αιχμάλωτος, αλλά καθ’ ην στιγμήν οι Βούλγαροι ησχολούντο να εύρουν κανένα σχοινί δια να τον δέσουν, αυτός αρπάζει το Μάλινχερ και ρίπτει νεκρούς τους τρεις, ενώ οι δύο άλλοι εσώζοντο δια της φυγής.
Κατ’ αυτόν τον τρόπον, ο μικρός στρατιώτης έσωσε και έναν τραυματίαν εύζωνον, όστις θα περιήρχετο εις χείρας των δημίων. Το γεγονός τούτο της ανδραγαθίας του λιλιπούτειου υποδεκανέως επιστοποιήθη και επισήμως, μεθ’ ο και ο διοικητής του, τον προήγαγε εις δεκανέα».
Δυστυχώς, μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, τα ίχνη του μικρού δεκανέα χάθηκαν στο πέρασμα του χρόνου. Κανένα επίσημο στρατιωτικό αρχείο ή μεταγενέστερη αναφορά στο πρόσωπό του δεν έχει εντοπιστεί, παρά τις προσπάθειες πολλών ερευνητών στο διαδίκτυο να ανακαλύψουν την εξέλιξη της ζωής αυτού του μοναδικού παιδιού-συμβόλου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου