Έναν γιατρό, να μας πει ότι θα γίνουμε καλά, ρε παιδιά…

Ένας φίλος μου απασχολεί στη δουλειά του 43 ανθρώπους. Η επιχείρησή του, όπως πολλές άλλες, έχει πληγεί άσχημα λόγω της οικονομικής κρίσης. Οι εποχές που οι κότες γεννούσαν χρυσά αυγά, μοιάζουν πολύ, μα πάρα πολύ μακρινές.

Ο φίλος μου δεν έκανε λίρες τα χρυσά του αυγά για να τις στείλει σε off-shore παραδείσους. Τα χρήματα που έβαλε στη μπάντα, σήμερα, στα δύσκολα, πιάνουν τόπο όσο ποτέ. Γιατί εδώ είναι, τώρα, το μεγάλο του στοίχημα: Να κρατήσει την επιχείρησή του ζωντανή.

Η επιχείρηση είναι οι άνθρωποί της

«Είναι σαν δική μου οικογένεια – μερικούς τους ξέρω πάνω από τριάντα χρόνια», λέει. Όταν το «καράβι» άρχισε να μπάζει νερά, είχε δύο επιλογές. Διάλεξε τη δύσκολη: την αλήθεια και τη συλλογική ευθύνη.

«Δεν θα απολύσω κανέναν». Με αυτή τη γραμμή, που πάει κόντρα στην αυστηρότητα της λογιστικής, ζήτησε από το προσωπικό να βάλει πλάτη. Οι υπάλληλοι δέχτηκαν, και η διάθεση για δουλειά άλλαξε προς το καλύτερο.

Ένα μάθημα για τον τόπο

Αυτό το «παραμυθένιο σενάριο» είναι η πραγματική ιστορία μιας επιχείρησης που, αν λειτουργούσε έτσι και η χώρα, θα είχε πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες να βγει από τη φουρτούνα καλύτερη απ’ όταν μπήκε.

Χρειαζόμαστε καθοδήγηση που να θέτει σε πρώτη μοίρα τον άνθρωπο. Εντάξει η διάγνωση, εντάξει η τιμωρία, εντάξει η «συνταγογράφηση». Αλλά χρειάζεται και ένα φιλικό κτύπημα στην πλάτη. Έναν λόγο καλό, που θα κάνει τον ασθενή να πιστέψει ότι άμα βγει από το λούκι, η ζωή του θα είναι καλύτερη.

Ζητούνται εμπνευσμένοι ηγέτες

Η αίσθηση ότι «μπορεί και να μην τα καταφέρουμε» δεν θεραπεύεται με διαψεύσεις. Θεραπεύεται μόνο με το να δείξουν έμπρακτα, αυτοί που κυβερνούν, στον απλό κοσμάκη ότι είναι κοντά του.

Δεν αρκεί το φάρμακο. Μερικοί ασθενείς γίνονται καλά όχι μόνο επειδή καταπίνουν το σιρόπι, αλλά επειδή ο γιατρός τους πήρε τηλέφωνο, τους ρώτησε «πώς είσαι;» και τους έκανε να πιστέψουν ότι «θα γίνεις καλά».

Ζητούνται, λοιπόν, εμπνευσμένοι και φωτισμένοι ηγέτες. Ένας σύγχρονος Γκάντι. Ή ένας Μαντέλα.