Του Νίκου Γεωργακάκη
Ελληνογερμανικές Σχέσεις: Η Πραγματικότητα πίσω από τους Μύθους
Με αφορμή την τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα και τον διάλογο που αναπτύσσεται στη Γερμανία —ότι τάχα ο γερμανικός λαός υποφέρει χάριν της Ελλάδος— είναι αναγκαίο να φωτιστούν ορισμένες πτυχές της πραγματικής οικονομικής σχέσης των δύο χωρών. Η Ελλάδα, μακριά από το να είναι η «ωφελημένη» της σχέσης, παρουσιάζεται εδώ ως η οικονομικά ζημιωμένη πλευρά.
Τα 4 βασικά επιχειρήματα
1. Το ζήτημα των Γερμανικών Οφειλών
Υπάρχουν χρέη που η επίσημη ελληνική πλευρά επιλέγει να μην διεκδικεί. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα (υπό τον Μανώλη Γλέζο), οι οφειλές αυτές περιλαμβάνουν:
- Υπόλοιπα Επανορθώσεων Α' Παγκοσμίου Πολέμου.
- Αποζημιώσεις λόγω απώλειας σκαφών (περίοδος ουδετερότητας).
- Το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο.
- Επανορθώσεις βάσει της Διάσκεψης των Παρισίων (1946).
- Αποζημιώσεις θυμάτων θηριωδιών (π.χ. Δίστομο).
Το συνολικό ποσό, σε σημερινές αξίες και χωρίς τόκους, ξεπερνά τα 162 δισ. ευρώ.
2. Η σύγκριση των μισθών
Το επιχείρημα ότι οι μισθοί στην Ελλάδα αυξήθηκαν δυσανάλογα είναι αβάσιμο, καθώς η σχέση επιπέδου μισθών μεταξύ Γερμανίας και Ελλάδας παραμένει στο 2 προς 1. Η επιβολή πολιτικών συρρίκνωσης των μισθών μέσω μνημονίων κινείται αντίθετα με την έννοια της ευρωπαϊκής σύγκλισης.
3. Κοινοτικά Ταμεία και Εμπορικό Ισοζύγιο
Η κοινή αντίληψη ότι η Γερμανία είναι ο «αιμοδότης» των κοινοτικών πόρων παραβλέπει τα εξής:
- Τα δάνεια επιστρέφονται με τόκους που επιβαρύνουν την ελληνική οικονομία.
- Το εμπορικό ισοζύγιο της Ελλάδας έχει επιδεινωθεί δραματικά.
- Σημαντικές συμβάσεις (αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος/Hochtief, C4I, ΟΤΕ/Deutsche Telekom, εξοπλιστικά προγράμματα) έχουν λειτουργήσει προς όφελος γερμανικών συμφερόντων.
4. Η Ελλάδα ως «πειραματόζωο»
Στη γερμανοελεγχόμενη Ευρώπη, η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε ως πεδίο εφαρμογής μιας ακραίας νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Το «Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας» αποτελεί το επόμενο βήμα μεταφοράς λήψης αποφάσεων (συνταξιοδοτικό, φορολογία) από τις εθνικές κυβερνήσεις στις Βρυξέλλες.
Συμπέρασμα
Η στάση της σημερινής κυβέρνησης χαρακτηρίζεται από έλλειψη σθένους, υποθηκεύοντας το μέλλον των επόμενων γενεών με συμφωνίες που γίνονται ερήμην του ελληνικού λαού. Η πραγματική διέξοδος από τα αδιέξοδα της χώρας προϋποθέτει μια αλλαγή πορείας, με τον λαό στο επίκεντρο και μια νέα, σοσιαλιστική κατεύθυνση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου