Ψέματα που σκοτώνουν

Οι δύο κατασκευασμένοι πόλεμοι των ΗΠΑ κατά του Ιρακινού λαού

Ο Σαντάμ Χουσεΐν ήταν ένας αιμοσταγής δικτάτορας. Ωστόσο, αυτό που είναι ίσως λιγότερο γνωστό είναι ότι ο Σαντάμ Χουσεΐν επιθυμούσε διακαώς την Ιρακινοαμερικανική φιλία και ότι ο Χουσεΐν κατ’ επέκταση και ο Ιρακινός λαός ήταν θύματα της αμερικανικής προπαγάνδας και της κυνικής αντιμετώπισης των ΗΠΑ.

Η πολιτική της διγλωσσίας

Η συμπεριφορά των ΗΠΑ σε σχέση με την περιοχή υπήρξε το λιγότερο σκανδαλώδης. Από τη χρηματοδότηση του καθεστώτος μέσω της τράπεζας Lavoro μέχρι τον εξοπλισμό με μέσα «διπλής χρήσης», η αμερικανική πολιτική χαρακτηρίζεται από διγλωσσία.

«Το Ιράκ θέλει φιλία, θέλει όμως η κυβέρνηση των ΗΠΑ; [...] Αν το Ιράκ ταπεινωθεί δημοσίως από την κυβέρνηση των ΗΠΑ, δεν θα έχει καμία επιλογή παρά να “απαντήσει”, όσο παράλογο και αυτοκαταστροφικό και αν αυτό αποδειχθεί.»
— Απόσπασμα από το μήνυμα του Σαντάμ Χουσεΐν (μέσω Wikileaks, 1990)

Η κατασκευή της συναίνεσης: Από τις θερμοκοιτίδες στις επιστολές άνθρακα

Το 1990, η «νοσοκόμα Nayirah» συγκλόνισε το Κογκρέσο μιλώντας για μωρά που πεθαίνουν σε θερμοκοιτίδες. Αποδείχθηκε ότι επρόκειτο για μια στημένη ιστορία από την εταιρεία δημοσίων σχέσεων Hill and Knowlton, πληρωμένη από το Κουβέιτ για να προκαλέσει επέμβαση.

Σημαντικά στοιχεία:

• 2001: Η προπαγάνδα τρόμου με τις επιστολές άνθρακα χρησιμοποιήθηκε για να στραφεί η οργή της κοινής γνώμης κατά του Ιράκ, παρά τις ενδείξεις ότι το υλικό ήταν αμερικανικής προέλευσης.
• 2003: Τα «κινητά εργαστήρια» που παρουσίασε ο Κόλιν Πάουελ στον ΟΗΕ αποδείχθηκαν, κατά τον επιθεωρητή David Kelly, εγκαταστάσεις παραγωγής υδρογόνου για μπαλόνια.

Το τίμημα

Μετά την «Καταιγίδα της Ερήμου», το Ιράκ υποβλήθηκε σε ένα εξοντωτικό διεθνές εμπάργκο. Το πρόγραμμα «Πετρέλαιο για φαγητό» αποτέλεσε τον απόλυτο εξευτελισμό για έναν λαό που, ανεξαρτήτως της φύσης του καθεστώτος του, πλήρωσε το βαρύτερο τίμημα.

Όπως δήλωσε ο Dennis Haliday παραιτούμενος από τη θέση του στα Η.Ε: «Είμαστε στη διαδικασία του να καταστρέψουμε μια ολόκληρη κοινωνία. Είναι τόσο απλό και τόσο τρομακτικό. Είναι παράνομο και ανήθικο».

Μέσα σε τριάντα χρόνια: 100.000 νεκροί στον Ιρανοϊρακινό πόλεμο, 500.000 παιδιά νεκρά λόγω των κυρώσεων, και 100.000 νεκροί κατά την εισβολή του 2003. Η ιστορία αυτή αποτελεί ένα σκληρό μάθημα για το πώς η προπαγάνδα μπορεί να εργαλειοποιήσει τον πόνο για γεωπολιτικά οφέλη.