Πόνος για δημοκρατία και στο βάθος … κήπος

Το χρονικό μιας "δημοκρατικής" επέμβασης

Ξύπνησε, λοιπόν, ένα πρωί η Μισέλ και λέει στον Μπαράκ: «Δεν την αντέχω πια αυτή τη δικτατορία στη Λιβύη. Κάτι πρέπει να κάνουμε. Δεν μπορούν να καταπιέζουν έτσι αυτούς τους ανθρώπους».

Βαθιά συναισθηματικός ο Ομπάμα πετάχτηκε από το κρεβάτι και πήρε αμέσως τηλέφωνο τους άλλους δυο φίλους του, τον Κάμερον και τον Σαρκοζί. «Παιδιά, πρέπει να αποκαταστήσουμε αμέσως τη Δημοκρατία στη Λιβύη. Δεν είναι δυνατόν να αφήνουμε εν έτει 2011 δικτάτορες να κυβερνούν».

 

Και σε λίγα λεπτά είχαν αρχίσει οι ανθρωπιστικοί βομβαρδισμοί... Κάπως έτσι θα έβλεπε η παγκόσμια κοινή γνώμη τα γεγονότα της Λιβύης αν η μοναδική της πληροφόρηση προερχόταν από τα μεγάλα διεθνή τηλεοπτικά δίκτυα.

Έτσι κανείς δεν θα μάθαινε, παρά μόνο από μικρά και μεμονωμένα Μέσα, ότι η ανατολική πλευρά της Λιβύης κρύβει το μεγαλύτερο μέρος του «μαύρου χρυσού». Ότι η Βόρειος Αφρική ήταν αναγκαία για να αναπνεύσουν οι χώρες της κεντρικής Ευρώπης από το δυσβάσταχτο χρέος και την ύφεση.

Η Βόρειος Αφρική έπρεπε να περάσει οριστικά στην επιρροή της Δύσης, όχι μόνο για τα πετρέλαια, αλλά για να ανοίξουν νέες αγορές που έχει ανάγκη ο σύγχρονος καπιταλισμός για να συνεχίσει την κούρσα της επέκτασής του, την οποία ονομάζει

  «ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ».

Η στρατηγική των "ανοιχτών μετώπων"

Οι Αμερικανοί, που εξάγουν κυρίως πόλεμο, κοίταξαν και προς το Ιράν, φτάνοντας μέχρι τη Συρία. Η Ιστορία έχει δείξει πως το ενδιαφέρον τους για τη δημοκρατία είναι επιλεκτικό, όπως αποδείχθηκε στις περιπτώσεις της Χιλής, της Ινδονησίας, αλλά και στο Ιράκ.

Τώρα, η Δύση προσπαθεί να βρει διέξοδο από την κρίση μέσω των επεκτατικών πολέμων. Όμως τα πράγματα αρχίζουν και δυσκολεύουν. Το πιο σημαντικό; Ξεσηκώνονται οι πολίτες των λεγόμενων «ανεπτυγμένων χωρών» που βλέπουν τα εισοδήματά τους και το κράτος πρόνοιας να καταρρέουν. Και εδώ οι λύσεις δεν έρχονται πλέον από τις παραδοσιακές πρακτικές.