14 μέρες για να λιώσει το κορμί από ραδιενέργεια

«Ένα γεγονός όταν αναφέρεται από ένα μόνο πρόσωπο, είναι η μοίρα του. Όταν αναφέρεται από πολλούς, τότε πια είναι ιστορία. Αυτή είναι, άλλωστε, και η πιο δύσκολη αποστολή: να συνδυάσει κανείς τις δύο αλήθειες – την προσωπική και την καθολική.»

Πριν από μερικά χρόνια, η γνωριμία μου με τον δικηγόρο Ορέστη Γεωργιάδη στάθηκε η αφορμή να έρθω σε επαφή με το έργο της Ζβετλάνα Αλεξίεβιτς, «Τσέρνομπιλ, ένα χρονικό του μέλλοντος». Διαβάζοντας τις μαρτυρίες ανθρώπων που βρέθηκαν στην καρδιά του πυρηνικού εφιάλτη, δεν μπορούσα παρά να συγκλονιστώ. Και η απόφαση να μεταφέρω στο θέατρο τον σπαραχτικό μονόλογο της Λουντμίλα, της γυναίκας που έχασε τον πυροσβέστη σύζυγό της από τη ραδιενέργεια, ήταν σχεδόν επιβεβλημένη.

Η τραγική επικαιρότητα

Σήμερα, με τα όσα τρομακτικά συμβαίνουν στη Φουκουσίμα, οι λέξεις του βιβλίου ηχούν τραγικά επίκαιρες. Η ανθρωπότητα φαίνεται να ισορροπεί στην αιχμή κοσμογονικών γεγονότων, και η σιωπή δεν είναι πλέον επιλογή.

Το κάλεσμα για τη ζωή:
Ενώνω τη φωνή μου με όσους διεκδικούν μια άλλη προοπτική για το περιβάλλον, την ειρήνη και την ίδια τη ζωή. Έχουμε δικαίωμα να ζήσουμε χωρίς τον φόβο της πιο καταστροφικής ανακάλυψης του ανθρώπου. Κανένα πυρηνικό εργοστάσιο στο σεισμογενές Αιγαίο, ούτε στη Μεσόγειο.

«Ο άντρας μου πέθανε σε δεκατέσσερις μέρες από την ημέρα της έκρηξης. Το κορμί του σχεδόν έλιωσε. Δεκατέσσερις μέρες. Όσο ακριβώς διαρκεί ο κύκλος του θανάτου για όσους μολύνονται από ραδιενέργεια… Δεκατέσσερις μέρες.»