Παλιές φωτογραφίες: Γιατί δε χαμογελούν οι άνθρωποι;

Στη σημερινή εποχή των social media, έχουμε συνδέσει τη φωτογραφία με το χαμόγελο. Θεωρούμε αυτονόητο ότι σε μια λήψη πρέπει να δείχνουμε ευτυχείς, ευδιάθετοι και λαμπεροί. Όταν όμως κοιτάζουμε φωτογραφίες του 19ου ή των αρχών του 20ου αιώνα, η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική: άνθρωποι σοβαροί, συχνά απόμακροι, χωρίς ίχνος χαμόγελου.

Κοινωνικά Πρότυπα και «Απρέπειες»

Στο παρελθόν, το χαμόγελο με ακάλυπτα δόντια δεν θεωρούνταν πάντα δείγμα ευγένειας. Όπως σημείωνε ο Γάλλος ιερέας Ιωάννης Βαπτιστής Δελασάλ, τα ακάλυπτα δόντια θεωρούνταν ένδειξη απρέπειας, μια πεποίθηση που κυριαρχούσε και κατά τη Βικτωριανή εποχή.

Η θεωρία της αισθητικής: Πολλοί ιστορικοί υποστηρίζουν πως, πέρα από την ευπρέπεια, έπαιζε ρόλο και η κατάσταση των δοντιών της εποχής. Ελλείψει σύγχρονης οδοντιατρικής φροντίδας, πολλοί απέφευγαν να χαμογελούν για να κρύψουν τα προβλήματα στοματικής υγιεινής τους.

Οι Τεχνικοί Περιορισμοί

Υπάρχει όμως και μια πιο... «μηχανική» εξήγηση. Οι φωτογραφικές μηχανές εκείνης της εποχής δεν είχαν την ταχύτητα των σημερινών. Για να επιτευχθεί μια καθαρή λήψη, απαιτούνταν:

• Μεγάλος χρόνος έκθεσης: Ο φακός χρειαζόταν πολύ χρόνο για να «αποτυπώσει» το είδωλο στο φωτογραφικό υλικό.
• Απόλυτη ακινησία: Οποιαδήποτε κίνηση, ακόμα και η μικρή αλλαγή στη σύσπαση των μυών που προκαλεί ένα χαμόγελο, θα κατέστρεφε την καθαρότητα της φωτογραφίας.

Φανταστείτε τον κόπο των ανθρώπων που έπρεπε να παραμείνουν ακίνητοι για αρκετά λεπτά. Η σοβαρότητα στο βλέμμα τους ήταν, σε πολλές περιπτώσεις, απλώς το αποτέλεσμα της σωματικής εξάντλησης και της ανάγκης για απόλυτη σταθερότητα μέχρι να ολοκληρωθεί η λήψη.

Με την εμφάνιση των νέων καμερών γύρω στο 1900, η διαδικασία έγινε πιο γρήγορη και η «τέλεια» λήψη έπαψε να είναι μια δοκιμασία υπομονής, επιτρέποντας σταδιακά στο χαμόγελο να κάνει την εμφάνισή του.

Πηγή: ekriti.gr