«Τι Πλαστήρας, τι Παπάγος»: Η αλήθεια πίσω από ένα ιστορικό σύνθημα
Όπως σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, οι πολιτικοί της «δημοκρατικής παράταξης» και πλήθος δημοσιογράφων προσπάθησαν να «στριμώξουν» τους εκπροσώπους της Αριστεράς θυμίζοντας το... ολέθριο «τι Πλαστήρας, τι Παπάγος». Για την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας, παραθέτουμε τις εξής μαρτυρίες και αναλύσεις.
Η μαρτυρία του Νικήτα-Θανάση Σούμπλη
Σαν παιδί αγωνιστών της Αριστεράς στην Εθνική Αντίσταση και στον Εμφύλιο, ο Ν. Σούμπλης παραθέτει ορισμένα σημαδιακά γεγονότα:
- Εκλογές 1950: Οι εξόριστοι αγωνιστές της Αριστεράς στη Μακρόνησο ψήφισαν παμψηφεί την ΕΠΕΚ του Πλαστήρα ελλείψει αριστερών ψηφοδελτίων.
- Η υπόθεση Μπελογιάννη: Πολλοί διανοούμενοι του εξωτερικού ζήτησαν τη μη εκτέλεσή του. Ένας από τους λίγους που δεν υπέγραψαν το κείμενο ήταν ο Ανδρέας Γ. Παπανδρέου.
- Η διαγραφή Πεπονή: Ο Σάκης Πεπονής, αρχηγός της νεολαίας της ΕΠΕΚ, ζήτησε από τον Πλαστήρα να μην εκτελεστεί η ποινή και για αυτόν τον λόγο διεγράφη από το κόμμα.
- Το σύνθημα: Όταν ο Γ. Παπανδρέου συνεργάστηκε το 1952 με τον Παπάγο, είπε το «τι Παπάγος, τι Πλαστήρας», με τον Ν. Ζαχαριάδη να συμπληρώνει το «άσπρος σκύλος, μαύρος σκύλος, όλοι οι σκύλοι μια γενιά».
Η πολιτική ανάλυση του Γιάννη Χοντζέα
Σχετικά με την ανεξάρτητη κάθοδο της Αριστεράς στις εκλογές του 1952, ο Γιάννης Χοντζέας τονίζει πως η πολιτική της «σταθεροποίησης» που επιβλήθηκε από τις ΗΠΑ κατέστησε τον Πλαστήρα μοιραίο για το δικό του κόμμα.
Ο Χοντζέας επισημαίνει ότι οποιαδήποτε υποταγή της Αριστεράς στους όρους του Πλαστήρα —ο οποίος ήθελε να εντάξει στο συνασπισμό του μόνο «ακίνδυνους» υποψηφίους— θα αποτελούσε καθαρή συνθηκολόγηση. Καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η στάση που υιοθετήθηκε τότε διαφύλαξε πολιτικά το πρόσωπο της Αριστεράς, αποφεύγοντας τον εγκλωβισμό της σε ένα δικομματικό σύστημα που εξυπηρετούσε ξένα συμφέροντα.
Τότε τι;Ζαχαριάδης;
ΑπάντησηΔιαγραφή