Η «προίκα» του 2004

Η «Δημιουργική Λογιστική» και το τίμημα της Ολυμπιάδας

Εν έτει 2010, η διεθνής κοινή γνώμη «ανακάλυψε» την ελληνική αναξιοπιστία, τη «δημιουργική λογιστική» και τα παραποιημένα στοιχεία. Ωστόσο, η ιστορία αυτή δεν ξεκίνησε το 2010. Το 2004, η «διεθνής κοινότητα» παρακολουθούσε με αγωνία αν η Ελλάδα θα κατάφερνε να ολοκληρώσει τις υποδομές, ενώ οι «πατέντες» και οι υπερκοστολογήσεις των έργων έδιναν και έπαιρναν.

Διεθνή Παραδείγματα: Η Άλλη Όψη

Σε αντίθεση με την ελληνική περίπτωση, σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες το κοινωνικό σώμα αντέδρασε έγκαιρα:

• Στοκχόλμη (1997): Το δίλημμα της διεξαγωγής των Αγώνων κατέληξε σε κοινωνική αντίδραση, με τους Σουηδούς να αρνούνται τους Αγώνες, φοβούμενοι την επιβάρυνση της οικονομίας και τη μείωση των κοινωνικών δαπανών.
• Βερολίνο: Το ισχυρό αντι-ολυμπιακό κίνημα απέτρεψε επανειλημμένα τη διεκδίκηση της διοργάνωσης, θέτοντας ως όρο τη μη εμπλοκή της πόλης.

Η «Μεγάλη Ιδέα» και η Φούσκα που έσπασε

Στην Ελλάδα, η «Μεγάλη Ιδέα» της Ολυμπιάδας του 2004 λειτούργησε ως καταλύτης εθνικής ευφορίας, ενώ οι όποιες φωνές αντίδρασης περιθωριοποιήθηκαν ή λογοκρίθηκαν. Ο φάκελος της υποψηφιότητας, όπως αποκαλύπτεται, ήταν γεμάτος «στημένα» στοιχεία.

Το πραγματικό κόστος των έργων ξεπέρασε κατά πολύ τον αρχικό προϋπολογισμό, αφήνοντας πίσω του μια «προίκα» τεράστιων ελλειμμάτων και αχαλίνωτου δανεισμού.

Σήμερα, οι ίδιοι που πρωταγωνίστησαν σε εκείνη την εποχή μιλούν για την αναξιοπιστία της χώρας, απαιτώντας περικοπές σε μισθούς και κοινωνικές παροχές. Όπως αναφέρει ο αρθρογράφος, η οικονομική κατρακύλα δεν είναι ένα ξαφνικό γεγονός του 2010, αλλά το αποτέλεσμα μιας φούσκας που ξεκίνησε να διογκώνεται πολύ νωρίτερα.

Ένα κείμενο του Πάνου Τότσικα, πολεοδόμου και μέλους της «Καμπάνιας Αντι-2004»,
από την εφημερίδα Ελευθεροτυπία.