«Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή...»
Η Γενιά της Αναμονής
Περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Περιμέναμε δύο ώρες μετά το φαγητό για να κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε, και τις Κυριακές νηστεία για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.
Ζωή Χωρίς... Ασφάλεια
Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες και αερόσακους. Πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι, χωρίς παράπονα. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Και οι κούνιες; Μεταλλικές με κοφτερές γωνίες!
Παιχνίδια και Ελευθερία
Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί και γυρνούσαμε μόνο όταν άναβαν τα φώτα στους δρόμους. Χωρίς κινητά, χωρίς GPS. Αν χτυπούσαμε, το ιώδιο ήταν ο καλύτερος φίλος μας. Είχαμε καυγάδες, αλλά μάθαμε να τους ξεπερνάμε μόνοι μας. Δεν υπήρχε κάποιος ενήλικας να κατηγορήσουμε παρά μόνο ο εαυτός μας.
Πριν την Εποχή της Τεχνολογίας
Δεν είχαμε Playstations ή 99 κανάλια. Είχαμε φίλους. Χτυπούσαμε την πόρτα του φίλου μας και τον φωνάζαμε απ' έξω. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο. Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα. Και μέσα από όλα αυτά, μάθαμε και ωριμάσαμε.
Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί!
Αγνώστου ταυτότητας. Τον/Την ευχαριστούμε για το ταξίδι...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου