Η «Λατινοαμερικανοποίηση» της Ελλάδας: Μια Κριτική
Του Στέλιου Κούλογλου
Η πορεία της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, όπως δείχνει και το τελευταίο «σαρωτικό» πολυνομοσχέδιο, αποδεικνύει ότι δεν μπορείς να συμβιβάζεσαι λίγο και κατά περίσταση. Από τη στιγμή που υποπέσεις στο αμάρτημα μια φορά, θα καταλήξεις να «πληρώνεις το τίμημα» καθημερινά. Με «νταβατζήδες» την τρόικα και το ΔΝΤ, στη συγκεκριμένη περίπτωση.
Η Κατεδάφιση των Εργασιακών Σχέσεων
Οι διατάξεις του νόμου-σκούπα, που εισάγεται με διαδικασίες κατεπείγοντος, δεν αρκούνται στην τακτοποίηση ανισοτήτων στις ΔΕΚΟ ή στην αναλογία προσλήψεων-απολύσεων στο Δημόσιο (1:5). Στην πραγματικότητα, κατεδαφίζουν τις υπάρχουσες εργασιακές σχέσεις, γυρίζοντας τη χώρα δεκαετίες πίσω.
Το πιο κραυγαλέο στοιχείο είναι οι αλλαγές στον ιδιωτικό τομέα. Εκεί, οι εργασιακές σχέσεις θυμίζουν ήδη τριτοκοσμική χώρα: οι Έλληνες εργαζόμενοι εργάζονται περισσότερο από τους Ευρωπαίους συναδέλφους τους, αμείβονται λιγότερο και στερούνται σχεδόν παντελώς την υποστήριξη του κοινωνικού κράτους.
Το Μοντέλο της Λατινικής Αμερικής
Για πρώτη ίσως φορά στην ιστορία, η «παλιά καλή» συνταγή του ΔΝΤ εφαρμόζεται σε μια χώρα όπου δεν μπορεί να γίνει παράλληλα υποτίμηση του εθνικού νομίσματος. Έτσι, η ανταγωνιστικότητα επιχειρείται να αυξηθεί μέσω της ισοπέδωσης μισθών και εργασιακών δικαιωμάτων.
Αν και δεν βλέπουμε μαζικές ιδιωτικοποιήσεις υποδομών (όπως στη Βολιβία τη δεκαετία του '90), το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: μια χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης μετατρέπεται σε λατινοαμερικανική.
Η Ιστορική Ευθύνη
Με τους πολίτες να ζουν σε καθεστώς «σοκ και δέους» και την αντιπολίτευση ανίκανη να προβάλει αξιόπιστες εναλλακτικές, το πολυνομοσχέδιο θα υπερψηφιστεί. Αυτό που δεν αντιλαμβάνονται στο ΠΑΣΟΚ είναι ότι χρεώνονται μια ιστορική ευθύνη, την οποία ένα άλλοτε σοσιαλιστικό κόμμα θα κουβαλά για δεκαετίες στη πλάτη του, ως ό,τι απέμεινε από μια τραγωδία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου