Ζώντας το κακό όνειρο: Μια αναζήτηση ελπίδας στο «Τώρα»
Ζούμε στιγμές που φαίνονται σαν κακό όνειρο. Σαν κάτι να έσπασε, σαν να τελείωσε ένα ταξίδι, σαν κάτι να μας σπρώχνει σε δρόμους σκοτεινούς και άγνωστους. Καθώς τα αποθέματα της χώρας εξαντλούνται, γεννάται το ερώτημα: τα δικά μας ψυχικά αποθέματα και η υπομονή μας, πότε τελειώνουν;
Το Τότε: Η εποχή της ανάτασης
Κάποτε, παρά τις δύσκολες κοινωνικές συνθήκες, υπήρχε μια μετρημένη και προσεκτική ζωή, γεμάτη περηφάνια, ήθος, σεβασμό και, κυρίως, παραγωγή πολιτισμού. Υπήρχε δημιουργία, αλληλεγγύη και ελπίδα.
Τότε υπήρχαν μορφές όπως οι: Γλέζος, Σάντας, Τσιτσάνης, Βαμβακάρης, Βάρναλης, Ρίτσος, Ελύτης, Σεφέρης, Αναγνωστάκης, Εμπειρίκος, Θεοδωράκης, Χατζιδάκης, Λαμπράκης, Παπανούτσος. Άνθρωποι που έβγαιναν από την πολιτική φτωχότεροι και Έλληνες που μεγαλουργούσαν στις Τέχνες και τα Γράμματα διεθνώς.
Το Τώρα: Το βαρύ πέπλο της παρακμής
Σήμερα, κυριαρχεί το αδιέξοδο. Οι αγορές, απρόσωπες και πανίσχυρες, κυβερνούν αντικαθιστώντας τα πολιτικά συστήματα. Πίσω από τους εφιαλτικούς αριθμούς, οι άνθρωποι νιώθουν ανίσχυροι και φοβικοί. Η βία γίνεται πρωτόγνωρη, το χρήμα γίνεται Θεός, και η έννοια του δικαίου υποχωρεί μπροστά στην υπο-κουλτούρα.
Η κριτική απαισιοδοξία και η Νέμεσις
Ο σημαντικός Έλληνας στοχαστής, καθηγητής Κ. Τσουκαλάς, προσφέρει μια διέξοδο μέσα από τη σκέψη του:
«Εκείνο που με διακατέχει είναι ένα είδος κριτικής απαισιοδοξίας. (...) Δεν είναι δυνατόν, λοιπόν, αυτή η ύβρις να επικρατεί επ’ άπειρον. Θα υπάρξει και νέμεσις. [...] Η μόνη διέξοδος, η οποία είναι δυνατόν να έρθει, είναι εκείνη η οποία θα στηριχθεί στην απόγνωση.»
Το ερώτημα για το «Μετά»
Δυστυχώς η απόγνωση έρχεται. Το κρίσιμο ερώτημα παραμένει: Πώς η απόγνωση αυτή μπορεί να γίνει δημιουργία και νέο ξεκίνημα; Είμαστε έτοιμοι να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας, να υπερασπισθούμε το θετικό μας έργο και να χτίσουμε μια νέα κοινωνία, πέρα από τις αγορές και τα spreads; Ίσως το Τότε να μας βοηθήσει να αντικρύσουμε το Τώρα και να ελπίσουμε για το Μετά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου