Καρτοφοβία

ΜΠΟΥ! Τρομάξατε;

Είμαι η Κάρτα! Είμαι φοβερή και τρομερή, έχω σουβλερά δόντια και κοφτερά νύχια και θα σας φάω. Πιστωτική, χρεωστική, πολιτική, τραπεζική, εισπρακτική; Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι ιδρώνετε και μόνο στη σκέψη μου. Δεν πάει πολύς καιρός που δεν με φοβόταν κανένας, ήμουν η καλύτερή σας φίλη.

Το παρελθόν: Η «απελπιστικά διαθέσιμη» εποχή

Ήμουν τραπεζική, πιστωτική, εισπρακτική, εταιρική, «απελπιστικά διαθέσιμη». Πολλοί είχατε κι από πέντε-έξι και βάλε: συλλογή κανονική, όπως τα παιδιά μαζεύουν Γκορμίτι. Να τα τηλέφωνα, να οι γλύκες και τα τσαλίμια που σας έκανα, εκδιδόμουν για πλάκα, σχεδόν με το ζόρι!

Το σήμερα: Ο αυστηρός «μάνατζερ»

Όλα αυτά, "last year". Εν τω μεταξύ, έχω αλλάξει μάνατζερ και είναι πολύ αυστηρός. Τέρμα το λαϊκό στυλ. Τώρα το παίζω δύσκολη. Είμαι ακριβή; Ε, πάντα ήμουν. Απλώς τώρα το διαφημίζω. Είναι μέρος του νέου μου ίματζ. Εκδίδομαι μόνο στους εκλεκτούς, προτιμώ τα λεφτά μπροστά, και προσέξτε με, δεν φιλώ πια στο στόμα.

«Σας βλέπω, ψαρώσατε. Τώρα δεν σφυρίζετε κλέφτικα όταν γκρινιάζω ότι "έχω καθυστέρηση". Πετάγεστε σαν ελατήρια και τρέχετε να εξηγηθείτε με τον μπαμπά μου, αλλιώς θα υποστείτε τις συνέπειες».

Μια παρεξήγηση;

Παρατρόμαξατε όμως, βρε κουτά, και κρατάτε κάποιες περίεργες αποστάσεις τώρα τελευταία. Δεν με αγγίζετε, δεν με χρησιμοποιείτε, με αγνοείτε όλο και περισσότερο. Ε, όχι κι έτσι... Όλο αυτό το σκετς «Μπαμπούλας» είναι κατά βάθος μια τσαχπινιά, ένα γκομενικό, για να τονωθεί η σχέση μας και να μη βαλτώσει. Όχι και να γίνετε, από καρτομανείς και καρτολάγνοι, καρτοφοβικοί!

Βρε κουτά, ζείτε εσείς χωρίς εμένα;
Το θέμα είναι ότι εγώ δεν ζω χωρίς εσάς.

Θα πούμε στον μάνατζερ να χαλαρώσει λίγο με το βεντετιλίκι. Όπως και να πλάσομαι στην πιάτσα, να ξέρετε ότι εξακολουθώ να είμαι... απελπιστικά (και απελπισμένα) διαθέσιμη. Αλλά αυτό μην το πείτε στον μάνατζερ.