Να ιδρύσω ένα κόμμα: Η ελληνική πραγματικότητα του «επιχειρείν»

Η ελληνική γλώσσα έχει ορισμένα πολύ ωραία, μεγαλοπρεπή ρήματα, όπως επαγγέλλομαι, συνδικαλίζομαι και πολιτεύομαι. Λέω, λοιπόν, κι εγώ να πολιτευθώ.

Έτσι λέω. Να ιδρύσω ένα κόμμα, να μοιράσω σ’ όλους τους φίλους μου τίτλους και αξιώματα και να μαζευόμαστε όλοι μαζί σε κάποια σοφίτα –γιατί κάποιο πρωτόγονο ένστικτο μου λέει πως συναντήσεις τέτοιου είδους πρέπει οπωσδήποτε να διεξάγονται σε σοφίτα– και να ονειρευόμαστε πολιτικές, στρατηγικές και καταστατικά.

Η αντίθεση του παραλόγου

Σοβαρά τώρα, γιατί όχι; Είμαι απολύτως σίγουρη ότι η διαδικασία ίδρυσης κόμματος είναι πολύ απλούστερη και χωρίς αμφιβολία λιγότερο επώδυνη από το να κάνεις, για παράδειγμα, «έναρξη επαγγέλματος». Γιατί, αν μη τί άλλο, στην Ελλάδα, πατρίδα της δημοκρατίας, έχουμε όλοι την ελευθερία να πολιτευτούμε.

Την ελευθερία, όμως, να είμαστε ελεύθεροι επαγγελματίες χωρίς να πρέπει να πληρώσουμε το Επαγγελματικό Επιμελητήριο για να επιβεβαιώσει, επισήμως, ότι η Κυρία Τάδε δηλώνει κομμώτρια, δεν το έχουμε.

Η έλλειψη ελευθερίας στην πράξη

Δεν έχουμε την ελευθερία να προσπαθήσουμε να κάνουμε κάτι δικό μας χωρίς να καταβάλλουμε εξωφρενικά ποσά κάθε μήνα, ανεξαρτήτως του εισοδήματός μας, σε ένα ταμείο το οποίο είναι άγνωστο αν θα μας προσφέρει τίποτα τελικά σε αντάλλαγμα. (Σημείωση: στην Αγγλία, οι ελεύθεροι επαγγελματίες πληρώνουν βασική ασφαλιστική εισφορά 13 ευρώ το μήνα. Και παίρνουν και σύνταξη.)

Ας ξεκινήσουμε κάπου

Σοβαρά τώρα. Γιατί να μην ιδρύσω κι εγώ ένα κόμμα; Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω τίποτα για την πολιτική. Αλλά τελευταία νιώθω, όλο και περισσότερο, ότι ούτε εκείνοι που δηλώνουν πολιτικοί ξέρουν πολλά πράγματα. Κι ότι στο κάτω-κάτω, εδώ που βρισκόμαστε, αυτό που μας λείπει, αυτό που χρειάζεται να ξέρουμε δεν είναι τόσο η θεωρία της πολιτικής επιστήμης αλλά το πώς να ζούμε σαν άνθρωποι, στην πράξη.

Ας ξεκινήσουμε από τους ελεύθερους επαγγελματίες. Ας ξεκινήσουμε από τα ασφαλιστικά ταμεία. Ας ξεκινήσουμε από την κοινωνική ένταξη των μεταναστών. Από το Σύστημα Υγείας. Από την εκπαίδευση. Ας ξεκινήσουμε, όμως, κάπου. Οπουδήποτε. Αλλιώς να ιδρύσουμε όλοι το δικό μας κόμμα ώστε να ξέρουμε τουλάχιστον τί να ψηφίσουμε, αντί να τρέχουμε Κυριακάτικα στις κάλπες χωρίς καμία πραγματική ελπίδα ότι πρόκειται κάτι, κάποτε, να αλλάξει.

Ή να πάρουμε εκείνη την πτήση που λέγαμε. Για κάπου αλλού.

Skai.gr - Δάφνη Καψάλη