Αγάδες και άγαν-άχτι-σμένοι

Η Πλατεία και το Τέλος μιας Εποχής

Ο δικομματισμός, οι ιστορικές πολιτικοοικογενειακές δυναστείες και οι συνέταιροί τους —ΜΜΕ και διανοούμενοι— δεν πιστεύουν στα μάτια τους. Τόσα χρόνια κόλπα, τόσος φόβος, και όμως, σήμερα βρίσκονται αντιμέτωποι με μια αμφισβήτηση που έρχεται από τα κάτω, από τους πολίτες, ακόμα και από τις νέες γενιές.

Τόσες μνημονιακές δόσεις, τόση καταστολή, τόσοι «σοφοί» αναλυτές, και κάποιοι άνθρωποι στις πλατείες —αμούστακα μωρά, όπως τους βλέπουν οι παλιοί— ακυρώνουν τα σχέδιά τους. Το ερώτημα πλέον πλανάται στην ατμόσφαιρα: Κι αν όλοι αυτοί συγκροτηθούν σε πολιτικό φορέα; Κι αν βρουν έναν πραγματικό ηγέτη έξω από τα κομματικά κλισέ της μεταπολίτευσης;

Η αγωνία των «παλαιών»

Δέσμιοι των πρακτικών τους, οι εκπρόσωποι του κατεστημένου επιχειρούν και πάλι να κοροϊδέψουν, να απειλήσουν, να υπονομεύσουν ή, ακόμα χειρότερα, να «χαϊδέψουν» το κίνημα, ψάχνοντας το αντίδοτο που θα τους κρατήσει στην εξουσία. Σαστισμένοι, αριστεροδεξιοί και δεξιοαριστεροί, αναζητούν στα βιβλία του Μαρξ και του Κέυνς κάποιο τσιτάτο για να «επιμηκύνουν» την κυριαρχία τους, αδυνατώντας να κατανοήσουν ότι ο χρόνος τους έχει τελειώσει.

«Αν τους είχε μείνει ελάχιστη πολιτική κρίση, θα καταλάβαιναν πως η μόνη έσχατη υπηρεσία που μπορούν να προσφέρουν στη χώρα —και να σώσουν ίσως τα απομεινάρια της υστεροφημίας τους— είναι να ψηφίσουν δυο-τρεις έντιμους νόμους και ν’ αναγγείλουν από τώρα τη γενική αποχώρησή τους.»

Καλύτερα να φύγουν τώρα, παρά να διωχθούν —και από την Εξουσία και από την ίδια την Ιστορία. Το μέλλον της διακυβέρνησης ανήκει στους νέους της πλατείας. Όλοι οι υπόλοιποι, το μόνο που μπορούμε να προσφέρουμε, είναι να γίνουμε η γέφυρα από το παλιό στο καινούργιο.