Εξομολόγηση ενός αγανακτισμένου

Μεγάλωσα σε μια χώρα όπου κυριαρχούσαν τα μεγάλα λόγια και τα μικρά έργα. Όταν ήμουν παιδί, σπάνια με επαινούσαν. Στο σχολείο, συνήθως, με έλεγαν «βλάκα» και στο σπίτι, συχνά, «ανεπρόκοπο». Άκουγα από τους ενήλικους παιδαγωγούς μου, ότι «στη ζωή πρέπει να είσαι τίμιος και ειλικρινής», μα όσο μεγάλωνα διαπίστωνα ότι γύρω μου κυριαρχούσαν η απάτη και η ανηθικότητα.

Η Ψευδαίσθηση της Επιβίωσης

Όταν ενηλικιώθηκα, κατάλαβα ότι στη χώρα στην οποία ζω, επιτρέπεται να είσαι ανήθικος, αρκεί να τηρείς τα προσχήματα της νομιμότητας. Επίσης κατάλαβα, ότι «έξυπνοι» θεωρούνται οι πονηροί, οι κομπιναδόροι και οι ελισσόμενοι, ενώ οι εργατικοί και οι τίμιοι θεωρούνται «κορόιδα». Έτσι κατέληξα στο συμπέρασμα ότι το «καλό» υπάρχει κυρίως ως ιδέα, ενώ το κακό είναι κυρίαρχο και παντοδύναμο.

Υπό αυτές τις συνθήκες, δεν άργησα να πάθω πνευματική και συνειδησιακή θολούρα. Μπέρδευα το «σωστό» με το «λάθος», το «καλό» με το «κακό» και τον «εγωισμό» με την «αξιοπρέπεια». Αποξενώθηκα από τον εαυτό μου και απογυμνώθηκα από τις ανθρώπινες αξίες μου, υιοθετώντας την κοινά αποδεκτή αρχή: «Κάνε την πάπια».

Η Πτώση

Ώσπου το αδιάκοπα παραγόμενο ψέμα, φούντωσε και θέριεψε. Πλημμύρισε ο τόπος από πολιτικά σκάνδαλα, αρπαγές δημόσιου πλούτου και κατά συρροή απάτες. Όλα ατιμώρητα! Ένα πρωί έμαθα ότι η χώρα μου είναι υπερχρεωμένη. Ξαφνιάστηκα! «Μα, μέχρι χθες δεν μου λέγανε οι πολιτικοί, τους οποίους ψήφιζα όλα τα χρόνια, ότι όλα είναι εντάξει;»

«Νιώθω και φταίχτης και δαρμένος και βιασμένος. Είμαι ένας εξαπατημένος ανάμεσα σε εκατομμύρια άλλους. Ένα μεγάλο κορόιδο, που νόμιζε πως ήταν έξυπνος. Πώς πιάστηκα έτσι στον ύπνο;»

Η Απογοήτευση και το Χρέος

Τώρα είμαι πολύ αγανακτισμένος! Μουντζώνω τον εαυτό μου που συνήργησα στο παιχνίδι των πολιτικών, που τους επέτρεψα να με φτάσουν στην απελπισία. Είμαι βέβαιος ότι φταίω για την αδιαφορία στην οποία αφέθηκα όλα τα χρόνια, πιστεύοντας ότι οι κυβερνήτες μου όλο και κάτι θα εφευρίσκουν για να μου διασφαλίζουν ένα βολικό μέλλον.

Ακούω τους ίδιους που οδήγησαν τη χώρα στην καταστροφή να υπόσχονται «λύσεις» και τρελαίνομαι. Είναι δυνατόν, από τη μια να επικαλούνται άγνοια των συνθηκών και, από την άλλη, να εμφανίζονται ως όψιμοι γνώστες του τρόπου με τον οποίο θα μας βγάλουν απ’ αυτή την κόλαση;

Το μεγαλύτερο αμάρτημά μου είναι ότι πρόδωσα τις ανθρώπινες αξίες μου. Θεέ μου, συγχώρα με για τη μικροψυχία μου και βοήθησέ με, αυτή την τραγική περίοδο, να πολεμήσω με θάρρος, με γνώση και με αυταπάρνηση για να σώσω τα παιδιά μου. Δεν αντέχω άλλο την αδράνεια, δεν αντέχω άλλο να είμαι συνένοχος προδοσίας!