Όταν το «Όνειρο» προσκρούει στο «Παγόβουνο»
Μια προσωπική εξομολόγηση για την προσπάθεια, την απογοήτευση και την ελπίδα ενός νέου επιστήμονα στην Ελλάδα του σήμερα.
Είμαι 35 ετών. Έχω τέσσερα πτυχία, επτά χρόνια εμπειρίας στο μεγαλύτερο ευρωπαϊκό ερευνητικό κέντρο, εννέα διπλώματα ευρεσιτεχνίας και την ενέργεια να καινοτομήσω. Είμαι στην πιο παραγωγική περίοδο της ζωής μου.
Κι όμως, επιστρέφοντας στην Ελλάδα, έρχομαι αντιμέτωπος με μια πραγματικότητα που δεν μετράει το ταλέντο, αλλά τη «δικτύωση».
Η εργασιακή επισφάλεια
Σήμερα δουλεύω με «μπλοκάκι». Υπογράφω συμβάσεις έργου, πληρώνομαι όποτε υπάρχουν χρήματα και δεν ξέρω αν αύριο θα βρίσκομαι στον δρόμο. Η εργασιακή σιγουριά είναι ανύπαρκτη, οι προοπτικές είναι μηδενικές. Και το χειρότερο; Σε ένα τέτοιο μοντέλο, είμαι εκτεθειμένος, χωρίς προστασία, χωρίς ελπίδα για το αύριο.
Το θηρίο της γραφειοκρατίας
Δεν κυνηγάμε πλούτη. Ονειρευόμαστε καινοτομία, παραγωγή αξίας και προσφορά στην κοινωνία. Όμως, το «θηρίο» που έχουμε απέναντί μας είναι η ίδια η ελληνική πραγματικότητα: δυσκαμψία, αρτηριοσκληρωτικοί μηχανισμοί και ένα σύστημα που αποθαρρύνει κάθε φρέσκια προσπάθεια.
«Ένας κόσμος πλασμένος για λαμόγια, κουμπάρους και διαπλεκόμενους. Για να πετύχεις θα πρέπει να χρηματίσεις, να φοροδιαφύγεις, να απειλήσεις. Δεν θέλω να δώσω γρηγορόσημο. Δεν θέλω να φοροδιαφύγω.»
Το κρίσιμο ερώτημα
Μπορώ να μεταναστεύσω ξανά. Δεν θα είναι η πρώτη φορά. Θα ζήσω με αξιοπρέπεια και θα αμειφθώ για τις γνώσεις μου.
Ποιος, όμως, θα θυσιαστεί για να σπάσει το παγόβουνο;
Ποιος θα μείνει πίσω για να τραβήξει την Ελλάδα μπροστά;
Εσείς, έχετε νιώσει ποτέ ότι οι ικανότητές σας «φιμώνονται» από ένα σύστημα που δεν σας αφήνει να αναπνεύσετε; Ο διάλογος είναι το πρώτο βήμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου