Η Κρίση της Αλαζονείας
Κοινή συνισταμένη: Η αλαζονεία. Καθένας που κουβαλάει ένα αξίωμα, προφανώς ξεφεύγει άγρια. Θεωρεί αυτονόητο ότι μπορεί να κάνει ό,τι του κατέβει, πως αυτή η έρμη χώρα είναι το τσιφλίκι του.
Απευθύνομαι σε όλους αυτούς που δεν σκέφτονται πέρα από την πολιτική τους καρέκλα, οδηγώντας τη χώρα στο χάος και την κοινωνία στην τρέλα με την προκλητική τους στάση. Δεν μπορείς να ολοφύρεσαι για την κατάλυση του Κοινοβουλευτισμού και της Δημοκρατίας, όταν εσύ έχεις ισοπεδώσει μισθούς, συντάξεις, συλλογικές συμβάσεις και αξιοπρέπεια.
Το παραμύθι τελείωσε. Από τις «καλύτερες μέρες» του '85, την «Κάθαρση» του '90 και την «ισχυρή Ελλάδα», φτάσαμε στο σήμερα. Φυσικά, το μερίδιο ευθύνης ανήκει και σε εμάς, για το «Αλτσχάιμερ» που κουβαλάμε χρόνια ως λαός και την ευκολία με την οποία ξεχνάμε.
«Ψυχές μαραγκιασμένες από δημόσιες αμαρτίες - καθένας κι ένα αξίωμα μες στο κλουβί του»
– Γιώργος Σεφέρης
Ζητάμε τα αυτονόητα: τη Δημοκρατία, το δικαίωμα στην εργασία, την ανθρωπιά, την απόδοση δικαιοσύνης. Είναι δυνατόν να έχουμε καταντήσει ένα Έθνος που στηρίζει πρόσωπα που θα έπρεπε να βρίσκονται στη φυλακή; Και βγαίνετε στα δελτία να διαμαρτύρεστε γιατί ο κόσμος αποδοκιμάζει το πολιτικό σύστημα; Θα μας τρελάνετε;
Θέλω να είμαι σαφής: Είναι άτιμο πράγμα η βία από όποια πλευρά κι αν προέρχεται. Την αποστρέφομαι. Δεν μιλάω για τη βία, μιλάω για το θράσος, τη βλακεία και τις συνέπειες τους. Προσωπικά δεν θα μπορούσα ποτέ να εξακοντίσω κάποιο αντικείμενο, δεν είναι στην ευγενική μου φύση.
Ο Δούρειος Ίππος της Ευρώπης στενάζει. Τελικά, δύο πράγματα μας έχουν απομείνει: Η Πλατεία και η Κάλπη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου