Τι ζητάμε, τελικά, από τους νέους;

Πανελλήνιες Εξετάσεις: Μια «μάχη» χωρίς μέλλον ή μια ευκαιρία για αλήθεια;

Πριν από λίγες μέρες ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα των εισαγωγικών εξετάσεων. Ο γνωστός θόρυβος στις εφημερίδες και στα κανάλια, δηλώσεις, συνεντεύξεις, αναλύσεις, άνοδος και πτώση των βάσεων, στατιστικά… Όμως, η υποκρισία, ο λαϊκισμός και η έλλειψη σοβαρότητας περισσεύουν.

Οι νέοι και οι νέες δίνουν τον καιρό της ευαίσθητης εφηβείας τους κυριολεκτικά σε μια μάχη, την «μάχη» των εισαγωγικών εξετάσεων. Μια μάχη που τους έχουμε επιβάλει, με σκληρό ανταγωνισμό (και όχι συν-αγωνισμό), για να δημιουργήσουν –έτσι τους είπαμε– τις βάσεις για ένα καλύτερο μέλλον.

Μάχη εξοντωτική για τους ίδιους και τις οικογένειές τους. Ξόδεψαν ψυχή και χρήματα για μια επιτυχία, που σε λίγο «ειδικοί» και μη θα τορπιλίσουν με τα λεγόμενα και τις πράξεις τους. Λεγόμενα και πράξεις που παραπλανούν σκόπιμα, είτε απαξιώνοντας συλλήβδην την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση και αποσιωπώντας ό,τι θετικό υπάρχει, είτε ωραιοποιώντας καταστάσεις και κρύβοντας τα σοβαρά προβλήματα, αποφεύγοντας έτσι την ανάγκη βελτίωσης.

Ένα μέλλον αβέβαιο

Ζητήσαμε από τους νέους να κάνουν το καλύτερο, αλλά τι μέλλον τους επιφυλάξαμε; Το μέλλον της ανεργίας, της αναγκαστικής μετανάστευσης, του βασικού μισθού, της γενικευμένης παρακμής και αδικίας. Μας εξόργιζε το γεγονός της αντίδρασής τους, που όμως, παρότι πολλές φορές πράγματι απαράδεκτη και εκτός ορίων, έπρεπε να μας προβληματίσει σοβαρά για τα αίτια της.

Όμως, σε μια παρακμιακή κοινωνία του «μαύρου – άσπρου», είναι πάντα πιο βολική μια εύκολη καταδίκη, αντί για μια βασανιστική και επεξεργασμένη κατανόηση των αιτίων του προβλήματος.

Η ανάγκη για αλλαγή

Πρέπει, ειδικά σήμερα που βρισκόμαστε σε τέλος εποχής, που η κοινωνία και ιδιαίτερα οι νέοι κοιτάζουν το αύριο με αμηχανία και φόβο, να παραδεχθούμε τα λάθη μας και να πούμε την αλήθεια. Η εποχή της Μεταπολίτευσης κατέρρευσε και η νέα αρχή θα πρέπει να βασισθεί στους νέους μας. Η βασική προϋπόθεση είναι μία: ο δύσκολος δρόμος προς τη στέρεη γνώση και την ποιοτική εκπαίδευση.

Χθες το κριτήριο της επιτυχίας ήταν το «πόσα βγάζεις»· αύριο πρέπει να είναι το «πόσο καλός είσαι» σε αυτό που κάνεις. Όσοι παίρνουν τις αποφάσεις για την Εκπαίδευση έχουν την ιστορική ευθύνη να εξασφαλίσουν στους νέους αυτήν τη δυνατότητα, ως απαραίτητη συνθήκη για την επιβίωση της χώρας.

Και όταν θα ‘ρθουν οι καιροί
που θα ‘χει σβήσει το κερί
στην καταιγίδα
Υπερασπίσου το παιδί
γιατί αν γλιτώσει το παιδί
υπάρχει ελπίδα.

– Λ. Παπαδόπουλος

Ο χρόνος τελειώνει και αν δεν τα καταφέρουμε, μετά θα έρθει η απόγνωση. Αλλά δεν αξίζει στους νέους μας το μέλλον της απόγνωσης.