Μάνα δεν έκανες τίποτα για μένα…

Η Απαξίωση των Αξιών και η Ευθύνη για το Αύριο

«Δεν θέλω να κάνω σε κανέναν ό,τι δεν θέλω να κάνουν σε μένα.» Αυτός είναι ο πυρήνας μιας στάσης ζωής που, δυστυχώς, βάλλεται από ένα ολοένα και μεγαλύτερο κύμα ανθρώπων χωρίς όρια. Δεν αναφέρομαι στο κοινωνικό περιθώριο, αλλά σε ανθρώπους που κινούνται εντός του συστήματος — πολιτικούς, επιχειρηματίες, επαγγελματίες — και χρησιμοποιούν ιδιοτελή κριτήρια για να παρασύρουν τους γύρω τους στο κενό.

Οι «Ισοπεδωτές» και η Κουλτούρα της Αμφισβήτησης

Αυτοί οι άνθρωποι είναι πονηροί. Πιάνουν τον παλμό της αγανάκτησης και τον στρέφουν προς την αποδόμηση. Ισοπεδώνουν τα πάντα για «κοινή χώνεψη»: χαρακτηρίζουν τους πάντες διεφθαρμένους, τους πάντες πουλημένους, τους πάντες τεμπέληδες.

Το αποτέλεσμα; Μια κοινωνία που όταν ακούει «αξιοκρατία», ρωτάει «πού υπάρχει;». Όταν ακούει «αγάπη», ακούει «συμφέρον». Όταν ακούει «δημοκρατία», αμφισβητεί την ίδια της την ύπαρξη. Πρόκειται για μια επικίνδυνη απαξίωση των δομών που κρατούν την κοινωνία όρθια.

«Μήπως, την ίδια ώρα που η δικαιοσύνη αμφισβητείται, γίνεται μοχλός εκβιασμού κι εκδικητικών προθέσεων κι όχι εργαλείο ισονομίας;»

Το Μέλλον της Γενιάς που Μεγαλώνει

Αναρωτιέμαι για τα παιδιά που μεγαλώνουν μέσα σε αυτό το κλίμα. Σε ποια πλαίσια θα κινηθούν; Θα ανοίξουν τα φτερά τους να πετάξουν ή θα πέσουν στο χάος που έχει χρώμα μαύρο; Είναι θλιβερό να βλέπει κανείς ανθρώπους με αρχές να δυσκολεύονται να αντιμετωπίσουν αυτούς που στερούνται ηθικών φραγμών, κρυμμένους πίσω από «ισοπεδωτικές βλακείες».

Η Δική μας Ευθύνη

Μήπως ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να αδικούμε τα παιδιά μας; Η λύση δεν είναι η παραίτηση, αλλά η ανάληψη ευθύνης.

• Ας γίνουμε πρότυπα στην καθημερινότητά μας.
• Ας ποτίσουμε την ψυχή των παιδιών μας με αρετές, γνώση και δημιουργία.
• Ας μετατρέψουμε την οργή μας σε πάθος για αξιοκρατία.
• Ας περιθωριοποιήσουμε εκείνους που δεν έχουν όρια.

Δεν θέλω το παιδί μου να γυρίσει μια μέρα να μου πει: «Μάνα, δεν έκανες τίποτα για μένα».