Και τώρα τα κεφάλια μέσα!

Τα κεφάλια μέσα... αλλά για ποιο λόγο;

Σαν αθώο λεκτικό «τικ» μοιάζει. Κάθε χρόνο τα ίδια. Με το που τελειώνει το καλοκαίρι, παραμονεύουμε στη γωνία για να το εκτοξεύσουμε στα… υποψιασμένα θύματά μας και με μια κρυφή σαδομαζοχιστική ηδονή να διακρίνουμε στο πρόσωπό τους την απελπισία που γεννά η καταδίκη σε αέναη αγγαρεία. Τόλμησες να περάσεις καλά; Τόλμησες, έστω, να ονειρευτείς πως μπορεί κάποτε να περάσεις καλά; Θα το πληρώσεις. Ναι!

Τώρα τα κεφάλια μέσα! Φυσικά και τα κεφάλια μέσα… αλλά μόνο αν είσαι χελώνα ή… έστω σαλιγκάρι (παρεμπιπτόντως λατρεύω αυτά τα δύο πλάσματα, γιατί αποδεικνύουν περίτρανα πως σε κάθε σημείο αυτού του κόσμου μπορεί και να βρίσκεται το σπίτι σου). Αν, όμως, δεν είσαι χελώνα ή σαλιγκάρι και είσαι άνθρωπος;

Γιατί τα κεφάλια μέσα;

Τότε, γιατί τα κεφάλια μέσα; Πού μέσα; Μέσα στη μιζέρια; Μέσα στην απελπισία; Μέσα στην τεχνητή ένταση; Μέσα στο τετραγωνάκι που σου χάραξαν στην άμμο και το όρισαν ως μοναδική πραγματικότητα; Τα κεφάλια μέσα, γιατί; Γιατί το βλέμμα χαμηλωμένο; Για να βλέπω -έτσι κυρτωμένος- μόνο τις ίδιες γραβατωμένες μούρες; Αυτές που διαρκώς αναβαθμίζονται δια της αποτυχίας τους; Δηλαδή, γι’ άλλη μια χρονιά έτσι θα ξοδεύω τις μέρες μου; Πάλι τα ίδια; ΠΑΛΙ ΤΑ ΙΔΙΑ;;;

Πάλι θα σέρνομαι πίσω απ’ τις ίδιες κακογραμμένες ατάκες: «Κινδυνεύει η 6η δόση! Στον αέρα η 7η δόση! Κρίσιμη η αυριανή σύνοδος! Αγριεμένο έρχεται το κλιμάκιο της Τρόικας! Όλα κρίνονται στην συνάντηση της Τρίτης. «Μαύρη Πέμπτη» για τα Χρηματιστήρια! Ή τώρα ή ποτέ. Σενάρια Χρεοκοπίας. Στάση πληρωμών. Δεν πείθονται οι Αγορές. Δεν αποδίδουν τα μέτρα. Swaps, Spreads, Default…»

Αυτό δεν είναι ρεαλισμός. Άλλο η καθημερινή επίπονη προσπάθεια για μια καλύτερη ζωή κι άλλο τα κυνικά σενάρια που εξυφαίνουν άπληστοι άνθρωποι χαμηλού επιπέδου.

Τι σημαίνει στην πραγματικότητα το «Τα κεφάλια μέσα»

• Είναι το μότο όσων πιστεύουν πως είσαι παραγωγικός κι ωφέλιμος, μόνο όταν απλώς βασανίζεσαι μέσα στην οργανωμένη ανοησία των πολλών.
• Είναι η ρητή απαγόρευση για σκέψη και πρωτοβουλία. «Έτσι έχουν τα πράγματα, αυτοί είναι οι κανόνες. Κι αν σ’ αρέσει…»
• Είναι η ασφάλεια όσων δεν πρόκειται ποτέ ν’ αλλάξουν κάτι στη ζωή τους κι απλώς θα περιμένουν μια θεϊκή παρέμβαση για να βελτιώσουν έστω κι ελάχιστα τη δική τους προσωπική θέση.
• Είναι ο φοβισμένος γείτονας, που ζητά δικαιοσύνη, αλλά με την πρώτη ευκαιρία ευχαρίστως σε αδικεί.
• Είναι η φιλοσοφία όσων βλέπουν την καθημερινότητα (δηλαδή, σχεδόν ολόκληρη τη ζωή) ως αναγκαίο κακό, ως ποινή.
• Είναι η εκ του ασφαλούς πρόβλεψη για δύσκολες μέρες, για εκείνους που αδυνατούν να φανταστούν και να δημιουργήσουν καλύτερες μέρες.
• Είναι το σύνθημα των αόνειρων.

Τα κεφάλια μέσα. Το βλέμμα φυλακισμένο. Και δε βλέπεις ούτε δρόμο, ούτε ταξίδι, ούτε θέα, ούτε ουρανό. Ωραία ζωή!

---

ΥΓ. Το καλοκαίρι είναι ο δάσκαλος. Ο έναστρος ουρανός που τόλμησες επιτέλους να αντικρίσεις, σου υπενθυμίζει πόσα λίγα ξέρει ο νους σου και πόσα ελάχιστα αντιλαμβάνονται τα μάτια. Δεν είσαι φτιαγμένος από απατηλές βεβαιότητες. Δεν είσαι μόνο αυτό που ξέρεις. Είσαι και κάτι άλλο θεϊκό. Κάτι από την ανεξήγητη ύπαρξη κάθε αστεριού.