Στην ανώτερη και ανώτατη ιεραρχία της Εκκλησίας, παρατηρούνται συχνά δύο διακριτές κατηγορίες ρασοφόρων:
Οι ενάρετοι κληρικοί
Πρόκειται για εκείνους που με την καθημερινή πράξη τους, τη δημόσια παρουσία τους και την εν γένει στάση τους, τιμούν το σχήμα τους. Εκπέμπουν παρηγορητικό λόγο, μηνύματα ευρυχωρίας και αγάπης προς τον συνάνθρωπο, ανεξαρτήτως φύλου, τάξης, εθνικότητας και θρησκεύματος.
Κρατούν χαμηλούς τόνους, δεν προκαλούν και προσφέρουν κοινωνικό έργο χωρίς να το διατυμπανίζουν, καλύπτοντας τα κενά του κράτους πρόνοιας. Πιστεύουν στο Θεό και υπηρετούν συνειδητά την αποστολή τους. Αν υπάρχει Παράδεισος, δικαιούνται μια θέση.
Οι «θεομπαίχτες»
Από την άλλη πλευρά υπάρχουν αυτοί που καμουφλάρονται πίσω από την ιεροσύνη για άλλους σκοπούς. Έχουν γνώμη επί παντός του επιστητού, λειτουργούν ως τηλεοπτικές περσόνες και θορυβούν ασυστόλως για θέματα άσχετα με το καθήκον τους. Διάγουν βίο πολυτελή, υποδύονται τους τιμητές της ηθικής, ενώ συχνά εμπλέκονται σε σκάνδαλα.
Αντί για αλληλεγγύη, ξερνούν μίσος για τους «άλλους» και διχάζουν την κοινωνία. Πρόκειται για θεομπαίχτες· προφανώς δεν πιστεύουν ότι υπάρχει Θεός, γιατί αν πίστευαν, θα έτρεμαν την τιμωρία του για τα ανομήματά τους. Αν υπάρχει Κόλαση, έχουν ήδη βγάλει εισιτήριο.
Ποιοι ανήκουν στην πρώτη ομάδα και ποιοι στη δεύτερη, δεν χρειάζεται να ειπωθεί. Η αποκωδικοποίηση είναι εύκολη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου