Δε σε γουστάρω Αύγουστε…

Ένα «Κατηγορώ» στον Αύγουστο

Δεν σε συμπάθησα ποτέ και το ξέρεις. Κάθε χρόνο άλλωστε δεν διστάζω, και κόντρα στο ρεύμα, να τάσσομαι αναφανδόν εναντίον σου, σε συζητήσεις και στιχομυθίες που εμπεριέχουν το όνομά σου και εξυμνούν τις χάρες σου. Τι κι αν γράφτηκαν μέχρι και τραγούδια για τα ωραία σου μάτια, έχω φυλαγμένους μέσα μου αναρίθμητους λόγους για να σε κακοχαρακτηρίζω και να σε “δικάζω”.

Τι κι αν το όνομά σου απονεμήθηκε πολλάκις στη Ρωμαιοβυζαντινή αυτοκρατορία, ως υπέρτατος τίτλος τιμής σε διάφορους αυτοκράτορες, καθιστώντας τους κατ’ αυτόν τον τρόπο μεγαλοπρεπείς και επιφανείς (όπως μαρτυρά και η λατινική ετυμολογία του), και πάλι δεν “ψαρώνω”. Που ‘σαι Αύγουστε; Σε σένα μιλάω. Και μη στρουθοκαμηλίζεις κάνοντας πως δεν με ακούς. Κατανοώ το γεγονός ότι έχεις συνηθίσει αιώνες τώρα σε ύμνους και κομπλιμέντα, αλλά σήμερα θα με αφουγκραστείς.

Και ας ανήκω στην ισχνή μειοψηφία των πολέμιών σου, με κίνδυνο να χαρακτηριστώ αιρετικός, εκκεντρικός, δογματικός ή ακόμα και γραφικός κρίνοντάς σε. Είναι γνωστό τοις πάσι ότι στο άκουσμα του ονόματος σου ο περισσότερος κόσμος πίνει νεράκι και χαμογελά, μιας και φέρεις, ατυχώς για μένα, τον τίτλο του ιερού Δισκοπότηρου των κόπων και του ιδρώτα μιας ολόκληρης χρονιάς.

Από τα παιδικά χρόνια στην «άκρη του χειμώνα»

Από μικρό παιδί ήσουν ο χειρότερος μου μήνας. Θυμάμαι τη μάνα μου, να προσπαθεί με τη γνωστή ιώβειο υπομονή της, να μου μάθει πόσες μέρες έχει κάθε μήνας, κι εμένα με το αντιδραστικό παιδικό μου μυαλουδάκι, να μη μπορώ να διανοηθώ, γιατί εσύ χαλάς την άρτια αλληλουχία 31-30-31-30 που είχαν οι υπόλοιποι μήνες μεταξύ τους. Ο ερχομός σου σήμαινε και το γκρέμισμα των παιδικών μου ονείρων για ατελείωτο παιχνίδι και ταξίδια μαγικά. Σαν το σαδιστικό πρωινό ξυπνητήρι και συ, μου υπενθύμιζες ότι τα ψέματα οσονούπω θα τελειώσουν και ότι κάθε κατεργάρης θα επιστρέψει στον σχολικό του πάγκο.

Η ψευδαίσθηση και η μοναξιά

Δεν με συγκίνησαν και δεν με παραπλάνησαν ποτέ, ούτε τα ολόγιομα φεγγάρια σου, μήτε η πλασματική, σχεδόν κίβδηλη εικόνα που έδινες στην αγαπημένη μου Χίο. Ένα μέρος ήσυχο, ειρηνικό, όμορφο, ευλογημένο που βίαια μετέτρεπες σε American Bar, χαρίζοντας μας για λίγο την ψευδαίσθηση ότι την περνάμε μπέικα στο επίπλαστα κοσμοπολίτικο κέντρο της γης. Κατόπιν βέβαια πήδαγες με συνέπεια από το καράβι πριν αυτό βρει σε ξέρα, βυθίζοντάς μας στην ακριτική μοναξιά, τα προβλήματα και τις φοβίες μας, δίχως να απολογηθείς ποτέ σε κανέναν.

Ο αποχωρισμός ως συνώνυμο

Είναι κάτι που δε σου συγχώρεσα ποτέ. Στο λεξικό του μυαλού μου, στο λήμμα «αποχωρισμός» ποζάρει ως συνώνυμο το όνομά σου. Σε έχω συνδυάσει με άσχημα, ενοχλητικά και επίπονα «αντίο», με πρόσωπα σκυθρωπά, μάτια κατακόκκινα, ποτισμένα με δάκρυα και φαρμάκι, και με αγκαλιές. Δύσκολες αγκαλιές. Αυγουστιάτικες αγκαλιές αποχωρισμού, που χάνεσαι μέσα τους στιγμιαία και εκλιπαρείς κάποια ανώτερη δύναμη να κάνει να παγώσει ο χρόνος, ώστε να μην ακολουθήσει το μοιραίο. Και το μοιραίο πάντα ερχόταν και στο ημερολόγιο μου πάντα ήταν Αύγουστος…

Υ.Γ.: Στο άτυπο αυτό «Κατηγορώ» εναντίον σου, οφείλω να σου αναγνωρίσω τρία ελαφρυντικά ρε μπαγάσα. Το μεθυστικό σταφύλι σου, το ομώνυμο τραγούδι του Παπάζογλου και τη δεύτερη μέρα σου, όταν η άφιξη της κορούλας μου άλλαξε για πάντα τη ζωή μου…