Ένα άγνωστο γεγονός της πρόσφατης ιστορίας μας

Το Χρέος στην Πατρίδα: Μια Ιστορία Θυσίας και Αυτογνωσίας

Η Άγνωστη Στιγμή του 1967 στον Έβρο

Ένα γεγονός που έχει επιμελώς αποσιωπηθεί είναι ότι στις 16 Νοεμβρίου 1967 η Τουρκική Εθνοσυνέλευση κήρυξε τον πόλεμο εναντίον της Ελλάδας. Στα σύνορα του Έβρου, η απέναντι όχθη πλημμύρισε με τουρκικά άρματα μάχης, που μάρσαραν νυχθημερόν, εκφοβιστικά και πανέτοιμα να περάσουν το ποτάμι.

Στη δική μας πλευρά, ο αριθμός των αρμάτων ήταν ασήμαντος. Ο ίλαρχος Ν.Μ. κάλεσε προσκλητήριο στη μονάδα του και ζήτησε 30 εθελοντές για μια αποστολή δολιοφθοράς. Οι πιθανότητες να γυρίσουν ζωντανοί ήταν μηδαμινές.

«Ο ίλαρχος Ν.Μ. απάλλαξε τους στρατιώτες του από κάθε όρκο και υποχρέωση και τους έδωσε το δικαίωμα να επιλέξουν οι ίδιοι αν θα ζήσουν ή θα πεθάνουν. Όταν διέταξε οι 30 εθελοντές να κάνουν ένα βήμα μπροστά, δεν έκαναν μόνο 30 άντρες, αλλά αυτομάτως και οι 144, μαζί τους και οι 2 "βοηθητικοί".»

Κράτος και Πατρίδα

Γιατί συνέβη αυτό; Γιατί το κράτος δεν είναι πατρίδα. Το κράτος είναι απλώς ένα σύστημα διαχείρισης της κοινωνίας, συχνά άδικο, ανίκανο ή αυταρχικό. Η πατρίδα, όμως, είναι κάτι ακλόνητο, βαθύ και καθοριστικό για τον άνθρωπο.

Η Ιστορική Αναδρομή και το Σήμερα

Τελικώς, η σύγκρουση τότε αποσοβήθηκε με οδυνηρές υποχωρήσεις, όπως η επαίσχυντη απόσυρση της ελληνικής μεραρχίας από την Κύπρο. Από τότε, χωρίς να γίνει πόλεμος, χάνουμε σταθερά ανθρώπους και δικαιώματα.

Ιδίως από το 1996 και μετά, βιώσαμε μια κατάσταση «φινλανδοποίησης» έναντι της Τουρκίας. Ενώ εμείς, συχνά άτολμοι, «μεταμφιέζουμε» τον τρόμο μας σε σωφροσύνη στο όνομα της ελληνοτουρκικής φιλίας, ο κατάλογος των πεσόντων μας –Σιαλμάς, Βλαχάκος, Γιαλοψός, Καραθανάσης, Ηλιάκης– μεγαλώνει.

Το Όριο

Όλα έχουν ένα όριο. Η πορεία ενός έθνους δεν καθορίζεται από ευκαιριακά συμφέροντα και ανεπαρκείς ηγεσίες, αλλά από τις θυσίες των νεκρών και το μέλλον αυτών που έρχονται.

Δικό σου είναι μόνο αυτό που μπορείς να προστατεύσεις.