Γιατρέ μου δεν είμαι καλά…

Από το 2004 στο 2011: Μια Ανοιχτή Πληγή

Ήταν Οκτώβρης του 2004, όταν φωτοστεφανωμένοι ακόμα από τον απόηχο της Ολυμπιάδας, σχεδιάζαμε το ταξίδι στην Κούβα. Ή μήπως στο Λας Βέγκας; Ή στο Μαϊάμι; Η μνήμη μου δεν με βοηθάει. Και όμως, τον άκουσα τον Βενιζέλο να το λέει καθαρά: «Θα ζήσουμε όπως το 2004». Ναι, αλλά εγώ το 2004 είχα στο ψυγείο διάφορα καλούδια, ενώ τώρα έχω ένα ξινισμένο λάχανο και δυο λεμόνια.

Ο εφιάλτης της μετάλλαξης

Στην τράπεζα είχα κάτι ψιλά για μια ώρα ανάγκης – τα ταξίδια μου – και πλήρωνα το δάνειο κανονικά. Τώρα το πάγωσα για 2 χρόνια, με ξυπνάνε κάτι αυστηρές φωνές εκ μέρους της τράπεζας για τις απλήρωτες κάρτες και η εφορία μου κουνάει απειλητικά το δάχτυλο για τη ληξιπρόθεσμη δόση. Πάει, το έπαθα το Αλτσχάιμερ. Πώς μεταλλάχτηκα έτσι και πήδησα 7 χρόνια; Από μόνη μου;

«Γιατρέ μου, δεν είμαι καλά… Χθες είδα –στον ύπνο μου θα ήτανε– μια Γερμανίδα πολύ θυμωμένη να μου λέει ότι ζω σε χώρα απείθαρχη και θα έρθει το τρίτο Ράιχ να με συμμορφώσει.»

Οι αναμνήσεις που πονάνε

Εγώ το 2004 άλλα βίωνα! Τη Γιάννα καθισμένη στο θρόνο της να απολαμβάνει τις δόξες των Ολυμπιακών Αγώνων, την Ελλάδα πρωταθλήτρια Ευρώπης στη μπάλα, την Παπαρίζου τυλιγμένη με την ελληνική σημαία και εμένα, το καλοκαίρι, να κάνω τρελές διακοπές. Φέτος, γιατί την έβγαλα στην Αθήνα; Άνοιξα τη ντουλάπα μου και δεν θυμάμαι τα ρούχα που φορούσα τότε.

Γιατρέ μου, δεν είμαι καλά! Βλέπω οράματα. Την Τρόικα να έρχεται κάθε τόσο, μέτρα, πολλά μέτρα, ανθρώπους κάθε βράδυ να ψάχνουν τα σκουπίδια. Βλέπω αγανακτισμένους στο Σύνταγμα, τη Λιάνα να κραδαίνει μια φρατζόλα ψωμί στο Κοινοβούλιο, βλέπω κουρέματα, χρέη, απεργίες. Κάτι πρέπει να κάνω. Είμαι στο 2004, όμως νιώθω να είμαι στο 2011.

Η αναζήτηση της χαμένης ζωής

Έβγαλα 7 χρόνια από τη ζωή μου χωρίς να το καταλάβω. Αν είμαι στο 2004, θέλω πίσω κυρίως τους ανθρώπους που έχασα, τη μάνα μου που ζούσε, τις δουλειές που είχα, τις βόλτες που πήγαινα τα βράδια στο Κολωνάκι. Τις εκδρομές μου. Τα ψώνια στα μαγαζιά. Τώρα γιατί καθόμαστε μέσα κάθε βράδυ και παίρνουμε ρεφενέ σουβλάκια;

Γιατί δεν μιλάμε πια για το τι θα κάνουμε τα Χριστούγεννα; Τέτοια εποχή όλο για Αράχωβα λέγαμε. Γιατί μετράω τα ευρώ και τα βρίσκω λειψά; Γιατί περισσεύουν τόσες μέρες ως τον μισθό του άλλου μήνα; Κάτι έχω, γιατρέ μου, κι είναι σοβαρό... δεν μου το βγάζεις από το μυαλό.