Ο κόσμος είναι στο δρόμο – Η κυβέρνηση πού είναι;

Η Ελλάδα σε Δίνη: Το Χρονικό μιας Προαναγγελθείσας Κατάρρευσης

Βδομάδα με τη βδομάδα που περνάει, αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε ότι το χειρότερο δεν το έχουμε ζήσει ακόμη. Η ατμόσφαιρα βαραίνει, άλλοτε μυρίζει μπαρούτι κι άλλοτε αναδύει την οσμή της απελπισίας.

Νιώθουμε, πλέον, έρμαια των ευρωπαϊκών αποφάσεων. Άλλοι αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς, αναζητώντας λύσεις για τα δικά τους συμφέροντα. Απέναντι σε εμάς, τον «κακό μαθητή» που έμεινε μετεξεταστέος (σε σύγκριση με την Πορτογαλία και την Ιρλανδία), η αγωνία παρατείνεται: θα περάσουμε την τάξη ή θα μείνουμε;

Πολιτική Σύγχυση και Κοινωνική Κρίση

Στη Βουλή επικρατεί ένα κλίμα πλήρους σύγχυσης και υπερφίαλου εγωισμού. Οι πολιτικοί «κοκορομαχούν», ανταλλάσσουν χαρακτηρισμούς, ενώ η διαπραγμάτευση με την Τρόικα διεξάγεται χωρίς ουσιαστικά περιθώρια. Το αποτέλεσμα; Ένα συνεχές κύμα νέων φόρων και χαρατσιών για τον πολίτη που έχει χάσει τη δουλειά του, τον λογαριασμό και τον ύπνο του.

Το χρονικό μιας προαναγγελθείσης χρεοκοπίας μπαίνει στις ράγες. Ακούγονται πολλές ερμηνείες για το μέλλον: Πόσο θα μας κουρέψουν; Θα έρθουν και άλλοι ξένοι επιτηρητές; Τίθεται πλέον ανοιχτά θέμα εθνικής κυριαρχίας.

Η χώρα σε αποσύνθεση

Ενώ η κυβέρνηση δείχνει αποκομμένη από την πραγματικότητα —με τον Πρωθυπουργό να συνομιλεί με διεθνείς ηγέτες για να διασώσει ό,τι απέμεινε από τη συμφωνία της 21ης Ιουλίου— οι δρόμοι βράζουν. Το φορολογικό πολυνομοσχέδιο, με «αγκάθι» τις κλαδικές συμβάσεις, προκαλεί θύελλα αντιδράσεων, ενώ η χώρα ζει το θρίλερ των μετακινήσεων με απεργίες στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και προβλήματα στη βενζίνη.

Παράλληλα, οι πόλεις μας πνίγονται στα σκουπίδια. Βαδίζουμε ανάμεσα σε βουνά απορριμμάτων, εισπνέοντας το άρωμα της σήψης και μιας υγειονομικής βόμβας που απειλεί να μας πνίξει. Αν δεν μπορούμε να μαζέψουμε τα σκουπίδια μας, πώς περιμένουμε να σωθεί η χώρα;

Το Τραγικό Συμπέρασμα

Η δήλωση του Πρωθυπουργού σε κυριακάτικη εφημερίδα, ότι «πολλές φορές σταθήκαμε αδύναμοι να προχωρήσουμε σε ανατροπές και ρήξεις», συνοδευόμενη από την παραδοχή ότι κατανοεί την ανάγκη των νέων να φύγουν στο εξωτερικό, αποτελεί την απόλυτη ομολογία μιας διετούς αναποτελεσματικής πολιτικής. Είναι ο δραματικός επίλογος μιας 30χρονης μεταπολιτευτικής πραγματικότητας που έδωσε στη χώρα τη χαριστική βολή.

Τι να περιμένουμε πλέον; Αν επαληθευτεί το σενάριο των πρόωρων εκλογών, θα μπορέσουν οι «συνήθεις ύποπτοι» να ομονοήσουν; Το άρωμα της ανθρώπινης ύπαρξης και της κοινωνικής συνοχής κλονίζεται συθέμελα.