Τζωρτζ Μπεστ: Ο έκπτωτος άγγελος του ποδοσφαίρου

«Βρήκα μία αληθινή ιδιοφυία». Με αυτό το τηλεγράφημα, ο Μπομπ Μπίσοπ σύστησε τον Τζορτζ Μπεστ στον Ματ Μπάσμπι. Δεν ήταν υπερβολή, ήταν η αρχή ενός μύθου.

Κάποιοι ποδοσφαιριστές μένουν στην ιστορία ως καλοί, κάποιοι ως σπουδαίοι. Για ελάχιστους όμως, αρκεί μία λέξη για να αποδοθεί η αξία τους. Ο Τζορτζ Μπεστ δεν υπήρξε απλά «κορυφαίος». Ήταν μοναδικός.

Ο καλλιτέχνης με το κεφάλι ψηλά

Στην εποχή της ασπρόμαυρης τηλεόρασης, ο Μπεστ ξεχώριζε σαν τη μύγα μέσα στο γάλα. Προσέδιδε χρώμα με την ανεξάντλητη παλέτα του. Η εικόνα του την ώρα που κοντρόλαρε τη μπάλα ήταν έργο τέχνης. Ήταν από εκείνη τη σπάνια ράτσα ποδοσφαιριστών –που πλέον τείνει να εξαφανιστεί– που έπαιζε πάντα με το κεφάλι ψηλά.

«Μία ντρίμπλα και όλοι τους προσκυνάνε. Αυτά τα έκανα εγώ κάθε εβδομάδα!»
— Τζορτζ Μπεστ (απαντώντας για το σύγχρονο ποδόσφαιρο)

Το τίμημα του μύθου

Ο Μπεστ αδίκησε τον εαυτό του. Όσα έκανε και για τα οποία τον θυμόμαστε, τα πέτυχε ουσιαστικά έως τα 26 του χρόνια. Αν το συνειδητοποιήσει κανείς, μένει άλαλος. Του έλειπε η αυτοσυγκράτηση, αλλά ποιος είπε πως οι ήρωές μας οφείλουν να είναι ατσαλάκωτοι; Έξω από το γήπεδο ήταν εξίσου ασυγκράτητος: μοντέλο, επιχειρηματίας, με ακριβά αμάξια και τις ωραιότερες γυναίκες στο πλευρό του.

Μια προσωπική ματιά

Τον γνώρισα πρώτη φορά το 1990 στο Λονδίνο. Είχα την ευκαιρία να είμαι ο μόνος Έλληνας δημοσιογράφος που παραχώρησε δύο συνεντεύξεις. Θυμάμαι την ατάκα του: «Είμαι ο καλύτερος άνθρωπος του κόσμου όταν είμαι ξεμέθυστος. Αλλά επειδή όταν πίνω δεν θυμάμαι τίποτα, είμαι βέβαιος πως γίνομαι ο χειρότερος μπάσταρδος!»

Όταν πέθανε, είχα γράψει στη SPORTDAY πως το να αναλύσεις με λέξεις αυτά που έβγαζε πάνω στο χορτάρι είναι ουτοπικό. Το λεξιλόγιο είναι φτωχό για να περιγράψει τη χορευτική αρτιότητα του Κορτές ή την ιδιοφυή αντίληψη του Γκαουντί. Έτσι και με τον Μπεστ: αυτά δεν τα εξηγείς. Απλά τα απολαμβάνεις.

Ο Μπεστ υπήρξε ο έκπτωτος Άγγελος του ποδοσφαίρου και η φλόγα του θρύλου του θα παραμείνει άσβεστη στο πέρασμα του χρόνου.