Υπέροχοι μαθητές σε σχολεία φυλακές

Μια Ανατρεπτική Εμπειρία: Το 2ο Λύκειο Δάφνης

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Τι σχέση έχει ο Μάρκος Βαμβακάρης με τους Ρόλινγκ Στόουνς και ο Μπόμπ Ντίλαν με τον Άκη Πάνου; Αυτό ήταν το θέμα της ομιλίας στο 2ο Λύκειο Δάφνης, μπροστά σε διακόσια πενήντα κορίτσια κι αγόρια. Η εκδήλωση, που κράτησε σχεδόν δύο ώρες, ήταν η αφορμή για να ανακαλύψω μια πραγματικότητα εντελώς διαφορετική από τη «μίζερη» εικόνα που συχνά προβάλλουν τα ΜΜΕ για τα δημόσια σχολεία.

Η Ζωντάνια της Νέας Γενιάς

Τα παιδιά με μάγεψαν με την ευγένεια και τη συμμετοχή τους. Είδα μαθητές να παρουσιάζουν το έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Οδυσσέα, γύρισε πίσω» με αυτοσχέδια σκηνικά, και μια μουσική ομάδα να συγκεντρώνεται κάθε Παρασκευή για να μοιραστεί ακούσματα — από σκληρό ροκ μέχρι γαλλικές μπαλάντες.

Η έκπληξη ήταν μεγάλη όταν τρεις νέοι έπαιξαν ζωντανά δικές τους διασκευές, συνδυάζοντας ντραμς, κιθάρα και κρητική λύρα. Αυτά τα παιδιά, με τις ανησυχίες τους και την όρεξη για δημιουργία, αποτελούν την καλύτερη απάντηση στην απαισιοδοξία.

Το «Καγκελόφραχτο» Σχολείο

Αναρωτιέμαι, όμως, γιατί να είναι υποχρεωμένα αυτά τα παιδιά να περνούν τόσες ώρες μέσα σε ένα σχολείο καθαρό μεν, αλλά καγκελόφραχτο από παντού; Ακόμα και οι πόρτες των τάξεων είναι σιδερένιες, χωρίς ούτε ένα μικρό παραθυράκι.

Είναι τερατώδες να μετατρέπεται το κτήριο του σχολείου, με το πρόσχημα κάποιων ζημιών, στα πρότυπα φυλακής ανηλίκων. Στη Δάφνη, η μόνη ελπίδα απέναντι στο σίδερο και το μπετόν ήταν τα περιποιημένα λουλούδια στο προαύλιο.

Η Ελπίδα στους Εκπαιδευτικούς

Ποιος νοιάζεται για το μέλλον αυτών των παιδιών; Οι πιο ευαίσθητοι δάσκαλοι είναι φανερό ότι νοιάζονται. Είδα εκπαιδευτικούς να βοηθούν τους μαθητές εκτός ωραρίου και να καλλιεργούν την αγωγή της ψυχής, κόντρα στους γραφειοκράτες που πιστεύουν περισσότερο στη δύναμη της σιδερένιας πόρτας.

Φεύγοντας, ένιωσα ανακούφιση. Παρά τις δυσκολίες, ένα άλλο σχολείο είναι εφικτό, γιατί τα παιδιά και οι δάσκαλοι που συνάντησα αποδεικνύουν πως, τελικά, ένας άλλος κόσμος είναι πράγματι εφικτός.