«Δεν είναι αλήθεια πως έχει ανακαλυφθεί όλος ο κόσμος. Ο κόσμος δεν είναι μόνο η γεωγραφία με τα βουνά, τις θάλασσες, τους δρόμους και τις ερήμους που βλέπουν να περνά ο χρόνος. Ο χρόνος που μας βλέπει όλους να περνούμε. Ο κόσμος είναι και οι ανθρώπινες φωνές. Το θαύμα αυτό που επαναλαμβάνεται καθημερινά. Σαν μια κορώνα ήχων που ταξιδεύουν στο διάστημα. Πολλές απ’ αυτές τις φωνές τραγουδούν. Κάποιες τραγουδούν πραγματικά».– Ζοζέ Σαραμάγκου, από το «Τελευταίο Τετράδιο»
Με αυτά τα λόγια του μακαρίτη Πορτογάλου φιλόσοφου, που η πνευματική τους αξία είναι ανεκτίμητη, ξεκινά το δικό μου ταξίδι. Είχα την τύχη να ακούω από παιδί τη μητέρα και τον πατέρα μου να τραγουδάνε –στο σπίτι, στον δρόμο, στην εκδρομή– και την τύχη η αδελφή μου να είναι μανιώδης συλλέκτρια δίσκων. Έτσι, αγάπησα με πάθος τη μουσική του κόσμου.
Η απόδραση από το «δηλητήριο» της ενημέρωσης
Η μουσική, που πάντα γαλήνευε την ψυχή μου, στάθηκε δίπλα μου –μέσα μου– σαν «όπλο» σε έναν απίστευτο «πόλεμο», στο κέντρο του οποίου βρέθηκα χωρίς να το καταλάβω. Συνειδητοποίησα πριν από οκτώ χρόνια ότι η δουλειά μου (να γράφω και να παρουσιάζω ειδήσεις στο ραδιόφωνο), αν και την αγαπώ πραγματικά, ταυτοχρόνως με «δηλητηριάζει». Δεν είναι εύκολο κάθε μέρα να πολιορκείς την καρδιά σου μαθαίνοντας ό,τι κακό συμβαίνει στον κόσμο, αφού η συντριπτική πλειονότητα των ειδήσεων είναι δραματική.
Έτσι, εμπνεύστηκα –για να σωθώ από την κινούμενη άμμο που με κατάπινε καθημερινά– μια εκπομπή για την ελληνική μουσική. Μία ώρα την εβδομάδα βουτούσα στα αχαρτογράφητα νερά της καρδιάς μου, ανακαλύπτοντας ένα σεντούκι με θησαυρούς: λαϊκά διαμάντια, ρεμπέτικα ρουμπίνια, χρυσά δαχτυλίδια από την ποπ δεκαετία του ‘60 και μουσικά νομίσματα αμύθητης αξίας από το 1930 έως τις αρχές του 21ου αιώνα.
Η προσωπική επανάσταση
Δημιούργησα 125 συλλεκτικά ραδιοφωνικά αφιερώματα σε έναν ιδιωτικό σταθμό που τότε απαγόρευε τα ελληνικά τραγούδια. Ρίσκαρα, έκανα την προσωπική μου επανάσταση και νίκησα, γιατί οι ακροατές λάτρεψαν την εκπομπή. Είμαι υπερήφανος για αυτή τη «Συνάντηση» με σπουδαίους καλλιτέχνες, από τον Βαμβακάρη και τον Τσιτσάνη, μέχρι τον Στράτο Διονυσίου, τη Μπέλλου, τον Μανόλη Αγγελόπουλο, τον Ξυλούρη και τόσους άλλους.
Μια νέα αρχή στη διεθνή σκηνή
Κάθε τέλος είναι και μια νέα αρχή. Αφού εξάντλησα το ελληνικό πεντάγραμμο, ξεκίνησα εδώ και έναν μήνα έναν νέο κύκλο στη διεθνή μουσική σκηνή. Μου προκαλεί δέος το εύρος της ξένης μουσικής. Με περιμένει ένας κατάλογος με 200 τραγουδιστές και συγκροτήματα, καθώς και ταξίδια στην όπερα, την ινδιάνικη μουσική και τη ντίσκο δεκαετία του ‘80.
Είναι συναρπαστική αυτή η δημοσιογραφική έρευνα. Γιατί μαθαίνεις όχι μόνο τη ζωή των καλλιτεχνών, αλλά και την ίδια την ιστορία των τραγουδιών: Πώς γράφτηκαν, πώς έγιναν γνωστά και πώς τελικά δεν έμειναν θαμμένα σε συρτάρια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου